Peter Breedveld

Illustratie: Werner Klemke

Ik heb het al vaker gezegd: racisme is het ultieme taboe in Nederland. Althans, het benoemen ervan. De rechtse pers en de domrechtse blogosfeer (die twee zijn steeds minder goed van elkaar te onderscheiden) stikken zowat in hun heilige verontwaardiging omdat Tofik Dibi de PVV ‘opnieuw’ van racisme heeft beschuldigd, als in, ‘opnieuw in de fout gegaan.’ VVD-Kamerlid Cora Van Nieuwenhuizen lacht het weg: ‘Dit is weer een typisch Dibi-verhaal: overspannen in de overdrive.’

Zo diep is de VVD inmiddels gezakt: samenwerken met een partij die allochtonen overal de schuld van geeft, en het ‘overspannen’ vinden wanneer iemand dat ‘racisme’ noemt. Miko Flohr, die er overigens een heel goed stuk over schreef, kan het toch ook weer niet laten om kanttekeningen te plaatsen bij het woord ‘racisme’, omdat dat volgens hem ‘de lading niet helemaal dekt’.

Flikker toch godverdomme een end op, het ís racisme en dat móet gezegd worden. We gaan het weerzinwekkende karakter van rechts Nederland niet wegmoffelen met eufemismes en nuanceringen van nuanceringen. De PVV is een racistische partij: gefixeerd op niet-westerse allochtonen, op allochtone broodgooiers, Marokkaanse (maar niet autochtone) voetbalrelschoppers, Turkse en Marokkaanse (maar niet Israëlische) dubbele paspoorthouders. PVV-ideoloog Martin Bosma betreurt het tegenwoordig dat door ‘Links’ de Apartheid in Zuid-Afrika is afgeschaft. De PVV. Is. Racistisch. Punt.

Er is in Nederland iets verschrikkelijks gaande. Racisme is weer heel normaal geworden, je mag het alleen geen ‘racisme’ noemen. Als een Internethooligan Marokkanen uitmaakt voor ‘Rifapen’, vallen hele volksstammen over me heen omdat ik dat ‘racisme’ noem. Zwarte mensen die protesteren tegen het in Nederland populaire beeld van het vrolijke, diklippige zwartje, krijgen te maken met politieterreur en wordt toegebeten dat ze moeten oprotten naar Afrika. Het wordt heel leuk gevonden als een journalist tijdens een koude winterdag met een camera de straat opgaat, zwarte passanten een microfoon onder de neus duwt en zegt: “Dit is toch geen weer voor een zwarte?” ‘Verfrissend’ heet dat in de progressieve pers, ‘vernieuwend’ – ik las ergens een vergelijking met ‘film noir’. Ontwikkelingshulp wordt door de Roze Khmer ‘lalala-geld voor de negertjes’ genoemd. Daar moet ik niet zo over zeuren, want dat is ‘humor’. Marcia Luyten schreef er een goed artikel over: ‘De neger is terug’.

Nederland is een door en door racistisch land. Altijd geweest, maar de Nederlander heeft zich enkele tientallen jaren moeten inhouden, vanwege de taboes en dogma’s van de ‘Linkse Kerk’. Daar is-ie woedend over, zagen we met de opkomst van Pim Fortuyn. Omdat Fortuyn vermoord werd door een linkse extremist, durft niemand er nog iets van te zeggen als hier op etnische groepen wordt gejaagd, als zwarten worden vernederd en onze premier belooft Nederland terug te geven aan de Nederlanders (terwijl hij er feitelijk een deelstaat van Duitsland van maakt, maar dat is voor een andere keer). Wie protesteert, probeert Fortuyn voor de tweede keer te vermoorden, die wil Nederland terugwerpen in die zwarte periode van politieke correctheid en verbod op discriminatie.

Nie wieder! schreeuwt de nazi in elke Hollander. Getraumatiseerd is-ie door het feit dat hij geen negers mocht beledigen en Marokkanen niet als zondebok mocht aanwijzen. Een zwart hoofdstuk in de Vaderlandse geschiedenis is dat, godzijdank afgesloten door Sint Fortuyn, martelaar der bigotten en racisten. Er zal over niet al te lange tijd wel ergens een monument komen ter nagedachtenis van deze donkere tijd, met de namen van de slachtoffers van het antiracisme erop: Hans Janmaat, Wil Schuurman, Wouter Buikhuisen, Nico Bodemeijer…

Het ergste van dit alles is nog dat er in Den Haag één persoon is die zich verzet tegen de normalisering van racisme: de mediageile self-kicker Tofik Dibi, en verder helemaal niemand. Dibi is inmiddels opzichtig door zijn eigen partij kaltgestellt (GroenLinks heeft een rijke traditie qua wegbonjouren van dwarse Marokkanen) en daarmee rest me geen andere keuze dan de komende verkiezingen op hem te stemmen en om iedereen, die het racistische tij wil keren, op te roepen hetzelfde te doen. Dibi heeft de afgelopen tijd een paar afschuwelijke uitglijders gemaakt, met zijn Laatste Fatwa en dergelijke, maar hij was de enige die aandacht vroeg voor de Nederlandse Breiviks en de enige die het PVV-beest bij de naam noemt.

Dit is dus het officiële Frontaal Naakt-stemadvies: Tofik Dibi, voor wie racisme niet normaal vindt.

Steun deze site (en daarmee de strijd voor de vrije meningsuiting) met een kleine donatie (grote mag ook!) via Paypal of stort op rekeningnummer 39 34 44 961 (Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.