Steun de Afghaanse progressieve underground

Dawud Pirzad

De afgelopen tien jaar is steeds duidelijker geworden dat de populistische woorden over vrijheid en democratie van politici van de beschaafde landen allemaal flauwekul zijn. Al heel lang beseft een groot deel van de wereldbevolking dat deze termen door de grootmachten worden misbruikt om bijvoorbeeld andere landen binnen te vallen. Daarbij is het duidelijk dat het meestal gaat om olie, andere grondstoffen en strategische belangen.

Tientallen jaren hebben de leiders van de wereldmachten vanuit een dubbele moraal gekeken naar de dictaturen van Arabische wereld. Die Arabieren hebben gewoon dictaturen nodig, dachten de westerse politici. En als er dan toch dictaturen zijn, dan liever pro-Westerse dictaturen.

Toen brak de Arabische revolutie uit. Leiders van wereldmachten werden plotseling geconfronteerd met een keuze en moesten, met pijn in hun hart, de kant van de bevolking kiezen. Sommige kozen de kant van dictators, zoals Rusland en China.

Vandaag de dag staan we aan het begin van een nieuw, revolutionair tijdperk. Naast de Arabische revolutie zien we Occupy Wallstreet en massaprotesten in Griekenland en Israël. En er zullen nog veel meer massaprotesten komen.

Een revolutionair proces volgt nooit een rechtlijnig pad. Elke revolutie kent verschillende fases. In de eerste fase komt het volk in opstand en daarna valt, al dan niet na een bloedbad, de gehate dictator.

Alles lijkt dan mogelijk, alles lijkt dan ook gewonnen. Dan volgt het besef dat er niet veel is veranderd en dat de revolutie door de nieuwe poppetjes van de grootmachten werd verraden en dat de massa’s werden bedrogen met vonkende woorden.

Dit bewustzijn start dikwijls bij de jongeren. Zij zeggen dat de revolutie moet worden doorgezet, of dat er een tweede revolutie moet komen. Het is duidelijk dat de Arabische revolutie nog gedeeltelijk in deze beginfase zit. We zullen nog veel meer protesten en revolutie zien.

Laten wij eens kijken naar een ander punt van aandacht, dat door sommige leiders van de beschaafde wereld een frontlinie wordt genoemd. Afghanistan, mijn vaderland, dat bijna twee eeuwen door grootmachten wordt gebruikt als een bufferzone, waarbij de belangen van de de plaatselijke bevolking ver naar de achtergrond werd verplaatst.

De paradox van mijn vaderland kan verklaard worden met de volgende zin: ‘Na 9/11 zijn door de islamofoben de islamisten aan de macht gebracht’. Gedurende de jaren 2001 tot en met 2012 heeft het leger van de NAVO deze islamisten beschermd, die door de bevolking worden beschouwd als moordenaars.

Als we daaraan toevoegen de corruptie, de groeiende export van heroïne naar met name Europa, dan kun je zeggen dat het cynisme van de betrokkenen machten in mijn vaderland Oscars verdient. Wereldmachten hebben in Afghanistan zo’n situatie gecreëerd dat de Afghaanse bevolking weinig alternatieven heeft dan de kant van de Taliban of die van de krijgsheren en islamisten te kiezen.

Er is echter wel behoefte aan een progressief alternatief. Maar de huidige progressieve bewegingen van Afghanistan zijn of meestal gerelateerd aan de oude communistische partij, die een slechte naam heeft, of het zijn groepen die zich onderscheiden door etniciteit, de zogenaamde nationalistisch-progressieve bewegingen.

Het echte progressieve denken groeit echter snel binnen de subcultuur van Afghaanse jongens en meisjes. Ze discussiëren via Facebook, Twitter en andere sociale media met elkaar over belangrijke onderwerpen zoals de islam, de seculiere staat en vrijheid van meningsuiting. Ze komen in kelders en andere geheime plekken bij elkaar om rockmuziek te spelen of te rappen, en om te discussiëren.

Wanneer een revolutie niet voltooid is, is er geen sprake van een geleidelijk proces maar van een hevige strijd tussen revolutie en contrarevolutie. Jammer genoeg negeren de buitenlandse machten de kracht van deze jongeren en blijven ze de contrarevolutie van de krijgsheren en islamisten steunen. In 2014, de NAVO zich uit mijn vaderland terugtrekt, zal de carrousel opnieuw beginnen.

Buitenlandse machten moeten beseffen dat het nog niet te laat is om progressieve bewegingen van Afghaanse jongeren te steunen. Dit kan in de toekomst een belangrijke rol spelen voor de stabiliteit in dit land en in de hele regio.

Dawud Pirzad (Kabul, 1973) studeerde klassieke Russische literatuur en kwam ruim tien jaar geleden als politiek vluchteling naar Nederland.