Peter Breedveld

Foto: Wilhelm von Gloeden

Als je als Marokkaanse vrouw met een leuke baan van iedereen om je heen continu te horen krijgt dat je een ‘succesmarokkaan’ bent, een wonder, een godsgeschenk, dan ga je dat op een gegeven moment zelf geloven. Althans, PvdA-politici Samira Bouchibti en Fatima Elatik, twee van de vier panelleden op een debatavond over ’de Marokkaanse vrouw als carrièretijger van de 21ste eeuw’, gisteravond in Pakhuis De Zwijger, lieten zich de loftuitingen gretig aanleunen, en bliezen zelf wellustig hun eigen partijtje mee.

Bouchibti bombardeerde zichzelf tot grote inspirator en beschermvrouwe van verdrukte, ambitieuze meisjes overal ter wereld, Elatik ziet zichzelf als een soort Rosa Parks, die ondanks de tegenwerking van “de witte man en de witte vrouw” zo’n eclatant succes van haar carrière heeft gemaakt.

Het was zó gênant, de schaamteloze zelfverheerlijking, dat Hassnae Bouazza, die ook in het panel zat, zich vol weerzin van de rest afkeerde. Ze draaide echt letterlijk haar rug naar de anderen toe en waarschuwde ze het contact met de aarde niet te verliezen. Tenslotte is het heel normaal om in Nederland een diploma te halen en daarna een baan te vinden, zei Hassnae. “Als Marokkaan heb je hier en daar misschien te maken met wat racisme, maar dat maakt je alleen maar sterker. Voor de rest verschillen wij niet van de gemiddelde autochtone hoogopgeleide vrouw.”

(Het vierde panellid, internist Rachida Moussaoui, heeft een echt vak geleerd en zij had dan ook de minste praatjes van allemaal.)

Hassnae is stoer. Toen Bouchibti hoog begon op te geven over de steun van de Marokkaanse gemeenschap, foeterde ze dat die Marokkaanse gemeenschap zich altijd angstvallig stilhoudt als zij het, op televisie of in de krant, opneemt vóór de moslimgemeenschap en tégen haatzaaiers als Geert Wilders en Hans Jansen. De Marokkaanse gemeenschap roert zich alleen als ze kritiek op moslims of Marokkanen heeft, zei ze. “Dan word ik door Marokkanen uitgescholden voor snol, teef en nestbevuiler.” Daarna deed ze iets ongelofelijks. Ze draaide zich naar de zaal toe, die nokvol Marokkanen zat, stak haar beide middelvingers in de lucht en riep “Fuck you!”

En vervolgens gebeurde er iets dat nóg wonderlijker was: ze kreeg een daverend applaus.

Hassnae’s documentaire ’Op zoek naar de liefde’ werd vertoond, over jonge, hoogopgeleide Marokkanen en hun moeizame zoektocht naar de Ware Liefde. Daarin de verhalen van journalist/dichter Raja Felgata, AT5-presentator Aicha Marghadi en ‘controller’ (geen idee wat dat is) Slimane el Hasnaoui. Die laatste wilde zijn bruid uit Marokko importeren, had via zijn ouders iemand ontmoet op wie hij verliefd werd, trouwde met haar, om vervolgens als een afgedankt meubelstuk aan de kant te worden gezet.

El Hasnaoui, aanwezig in de zaal, stal de harten van alle Marokkaanse vrouwen om me heen. Om zijn soms vlijmscherpe kritiek op de Marokkaanse mores werd hard gelachen. Ook voor hem werd na afloop luid geapplaudisseerd.

Hassnae vertelde dat het zo moeilijk was geweest Marokkanen voor de camera te krijgen voor haar docu. Dat verschillende mensen, die enthousiast hun medewerking hadden toegezegd, haar op het laatste moment gewoon hadden laten zitten. Of dat misschien mensen betrof die bij haar aan tafel zaten, was de vraag. Ja dus. Samira Bouchibti nam op een gegeven moment gewoon de telefoon niet meer op.

En hoe reageerde Bouchibti? Die zei dat het niet waar was! Hassnae zei dat het wél waar was. “Bitchfight!” zei een vrouw achter me giechelend.

Ik was er steeds bij als Hassnae per telefoon besprekingen met Bouchibti voerde. Bouchibti liegt. Maar ik heb Bouchibti eigenlijk nooit haar mond zien opendoen zonder dat er een leugen uitkwam. Ze is een rare kwiebus, die van alles bijmekaar fantaseert. Zo vertelde ze dat haar moeder haar vroeg of ze de minister nou echt zo het vuur aan de schenen moest leggen. “Mama, dat is mijn werk!” had Bouchibti geantwoord.

Pardon? Bouchibti moet het onzichtbaarste Kamerlid van de PvdA zijn. Het is een publiek geheim dat de PvdA vreselijk met haar in de maag zit, en naar een manier zoekt om haar te lozen. Die mag helemaal niet in de buurt van een minister komen. Ze begint wel steeds kakkineuzer te praten. Aan het begin van het debat moest ieder panellid zeggen wat haar lijflied was, en toen kwam Bouchibti met André Hazes aanzetten. Bouchibti wil een Übernederlander zijn.

Twitterkoningin Fatima Elatik grossiert in onnozelheden, en ze laat zich meeslepen door de waan van het moment, maar ik geloof wel in haar oprechtheid. Eigenlijk vind ik haar wel sympathiek. Als een meisje tegen Elatik zou zeggen dat ze ook een politieke carrière ambieert, zou Elatik haar steunen. Ze zou haar nooit langs haar neusvleugels aankijken en vragen wat ze zich wel verbeeldt, zoals Bouchibti doet (heb ik uit zeer betrouwbare bronnen). Dat Bouchibti andere ambitieuze vrouwen zou helpen, is een zoveelste lulverhaal. Bouchibti is een hypocriete rasopportunist, een aartsleugenaar. Ze voelt zich beter dan iedereen, maar ze kan niks, behalve liegen.

En zelfs als Nederlander is ze mislukt, hoe hard ze haar Marokkaansheid er elke morgen ook probeert af te schrobben.

Zo! Dat heeft Peter Breedveld tenminste uit zijn systeem! Lekker is dat toch, dat bloggen. ‘A blog a day keeps the psychotherapist away’.