Suruç (2)
Suna Floret

Tweeëndertig jongeren zijn vermoord in Suruç, Turkije. Tweeëndertig jongeren die naar Kobani wilden reizen om de muren van een crèche te verven, om bomen te planten op de bergen waar mensen zijn omgekomen en om speelgoed te brengen naar de kinderen in Kobani, die nu waarschijnlijk niets meer hebben dan autobanden en stoeptegels om mee te spelen.
Wij kunnen in Rotterdam naar de bloemist om zonnebloemen te halen, om onze leefruimte mooier te maken. Om kleur aan onze keukentafel te geven.
Geen Turken maar fascisten
We kunnen rondlopen met onze honden in parken die daar speciaal voor zijn gereserveerd. Terwijl er een paar honderd kilometer van ons vandaan de derde wereldoorlog al misschien is begonnen zonder dat we het doorhebben. Terwijl de meeste Turken in onze stad op Erdoğan hebben gestemd.
Dezelfde Turken die klagen over discriminatie in Nederland, hebben gestemd op een vent die de grenzen openhoudt voor de barbaren die nog veel meer schade zullen aanrichten. Ik noem ze niet eens Turken, maar fascisten.
Eén van de vermoorde jongeren was Alper Sapan. Nog maar twintig jaar. Hij ging vanuit het westen van Turkije naar Suruç. Tijdens een bijeenkomst, eerder dit jaar, waar jongeren actie aan het voeren waren, zei hij:
Mensen geslacht
“Tot nu toe heb ik voor geen enkel levend wezen haat gevoeld. Behalve dan een beetje tegen kat Binnaz. Hij had mijn duiven opgegeten. Ik ben Alper en ik ben een anarchist. Ik ben tegen een staat van onrecht, tegen uitbuiting en tegen onderdrukking. Ik verwerp geweld en ik verwerp onze staat. Om voor niemand te sterven, om voor niemand te doden, niemands soldaat te worden, zonder oorlog, zonder een natie, voor een wereld zonder grenzen, voor vrijheid luister ik naar mijn geweten en weiger ik militaire dienst. Ik zal niet zwijgen en toekijken hoe er overal in de wereld onderdrukte mensen worden geslacht. Tegenover de grote machten die kunstmatige grenzen creëren en tegenover machten die de dood verheerlijken staat er een wereld zonder grenzen en zonder klassen. Ik zal hiervoor vechten tot het einde“.
Alper is er niet meer. Zijn moed, zijn strijd ook niet meer. Al heeft zijn dood, en die van de overige 31 slachtoffers, vele nieuwe Alpers gecreëerd. Ik kijk naar mijn zonnebloemen op de keukentafel. De zonnebloemen kijken naar de zon. Vanavond zullen ze weer hun hoofdje buigen, tot de zon weer opkomt. Er is altijd hoop. Al is er angst, er is altijd licht.
Suna Floret heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad. ze staan op haar Facebookpagina. Volg haar ook op Twitter.
24 juli 2015 — Suna Floret
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.





RSS