Suruç
Esra Dede
Gebakjes en kopjes Turkse koffie. Mijn ouders en ik kijken naar het nieuws. Erdogan heeft het over eenheid en medeleven. Al een aantal uur zie ik alleen berichten over Suruç op mijn sociale media. Ik word er op elk platform mee geconfronteerd.
We zijn thuis in het inner Anatolisch gebied van Turkije. Een veilig gebied in Turkije. Het duurt niet lang voordat ik mij richt op mijn ouders, die redelijk stil zijn over deze aanslag. Af en toe loop ik de woonkamer in en geef ik een update over de doden aantal. Bijna dertig.
Bang
Op een gegeven moment wil ik ook hen ermee confronteren. “Zijn jullie niet bang?”, vraag ik. Ze kijken mij aan alsof ik iets belachelijks vraag. “Bang zijn? Waarom zouden we? Ons leger zal ervoor zorgen dat ze niet verder komen” , zeggen mijn ouders bijna in koor en gaan verder met het drinken van hun koffie.
Ik ben wel bang. Ik bekijk de foto’s van de tuin waar het is gebeurd, de levenloze lichamen op de grond. Nog een aantal uur geleden waren zij hoopvol. Nu zijn ze er niet meer.
Het waren jonge vrijwilligers. Tieners en jongvolwassenen die hun gebied wilden hervormen. Ze wilden speeltuinen opzetten, speelgoed uitdelen en laten zien dat het niet allemaal zo deprimerend hoefde te zijn. Dat zij zelf voor groei zouden zorgen, voor hoop. Het is ze niet gelukt.
Vechten tegen ISIS
Het waren geen vrijwilligers, het waren terroristen in spé. Het waren de pionnen van de PKK. Het was een schijnbijeenkomst, zij wilden namelijk naar Kobane om te vechten tegen ISIS. ISIS was ze alleen voor. Het is een strijd tussen de Koerden en ISIS. Niet tussen Turkije en ISIS. Ver van mijn bed.
Tegenstrijdige berichten. Ontwijkende berichten. Wij vinden het allemaal wel heel jammer dat ze zijn overleden. Maar het blijven terroristen, het blijft een complot tegen ons volk.
Wij blijven Turken die de voorkeur geven aan onze soort. Laat ze elkaar uitmoorden, lijkt wel de tendens. Maar voor hoelang?
Complottheorieën
Tegelijkertijd worden ook andere theorieën gevormd. Over onderhandelingen met ISIS, over ziekenhuizen waar hun soldaten worden verzorgd. Over samenwerking.
Welk complottheorie moeten wij geloven? Intussen strijdt de PKK tegen ISIS en Turkije en het gehele Midden-Oosten moeten nog beslissen aan wiens kant ze staan. Hopelijk zal het dan niet te laat zijn.
Esra Dede is geboren en getogen Amsterdammer. Zij studeert geneeskunde en wordt door haar familie gezien als communist, omdat ze ooit lid was van de SP. Volg haar op Twitter.
RSS