Singapore – dag één
Peter Breedveld
Door de manier waarop Nederlandse vliegmaatschappijen hun vee, pardon, passagiers vervoeren, zou je bijna denken dat het zo hoort. Maar nu ik met Malaysia Airlines heb gevlogen, weet ik dat het ook anders kan. Je kunt passagiers het gevoel geven dat je ze belangrijk vindt, ze hoeven niet met hun benen in hun nek tussen twee andere passagiers te worden gepropt. Een fatsoenlijke maaltijd serveren, de wijnglazen gevuld houden; charmant zijn, het kan allemaal, terwijl je tegelijkertijd de aandeelhouders tevreden houdt. Waarom neemt KLM hier geen voorbeeld aan?
Na een vlucht vol turbulentie (erg slecht weer) kwamen we vanmiddag in Kuala Lumpur aan, waar we vijf uur op de saaie luchthaven hebben doorgebracht voor we verder konden naar Singapore. Dus wat doe je dan? Je consumeert. Ik heb een mooie schoudertas van Shanghai Tang en een poloshirt van Boss van Hassnae gekregen, voor haar heb ik een doos Neuhaus-bonbons gekocht (ik heb dus winst gemaakt). We hebben in de Satéclub gegeten (waar de saté kut is, maar de soep erg goed) en koffie gedronken (Hassnae had Caramel Cream) en een gebakje gegeten bij Starbucks.
Du moment we een voet op Maleisische bodem zetten, werd ons goed ingewreven dat onze Japan-vakantie over was. In de shuttle-trein, die ons van de ene naar de andere kant van de luchthaven bracht, werd er gedrongen en geduwd alsof het de laatste kans was uit vijandelijk gebied weg te komen. Ik werd onder de voet gelopen door een horde gehoofddoekte Indonesiërs, wat me extra irriteerde omdat ik van mensen, die het nodig vinden hun vroomheid zo nadrukkelijk te etaleren, verwacht dat ze bij wereldse aangelegenheden ook het goede voorbeeld geven en zelfbeheersing betrachten.
Nogal wat beambten en verkopers op de luchthaven van Kuala Lumpur zijn trouwens gehoofddoekt. Het grappige is, dat ze een badge met een pasfoto moeten dragen waarop ze zonder hoofddoek te zien zijn. Ja, lieve mensen, het islamitische land Maleisië heeft lak aan religieuze gevoeligheden. Oók moslims moeten duidelijk herkenbaar zijn op hun identiteitsbewijzen. Ik zag wel vrouwen die hun badge stiekem hadden omgedraaid, zodat die wel zichtbaar was, maar hun blootshoofdse foto niet.
We zijn rond middernacht aangekomen in Singapore, waar een taxi ons naar het adembenemend mooie Raffles-hotel heeft gebracht. Mensen, wat is dit een gaaf hotel! Alsof je honderddrieëntwintig jaar terug in de tijd wordt geflitst. Koloniale grandeur. We hebben de ‘lucky suite‘, en een butler, die vierentwintig uur per dag tot onze beschikking staat. De nachtbutler heet Anna en op de foto van de hotellobby hier beneden komt ze net aanlopen.
Peter gaat slapen, Peter is moe, Peter gaat naar zijn bedje toe.
RSS