Verborgen leed
Suna Floret
Illustratie: George Barbier
Huiselijk geweld in Rotterdam. Al jarenlang een groot probleem omdat het een verborgen probleem is binnen vier muren. De buren bemoeien zich er het liefst niet mee, omdat ze problemen uit de weg willen gaan en het slachtoffer kampt met angst en schaamte.
Sommigen doorbreken alsnog de muren van schaamte en doen aangifte. In december vorig jaar werd het 500ste huisverbod van 2011 opgelegd en dit is een stijging ten opzichte van voorgaande jaren. Verwacht wordt dat dit jaar het aantal nog hoger uitkomt, mede omdat er meer mogelijkheden komen om huiselijk geweld en kindermishandeling te melden.
Verborgen leed. Triest is het. Maar niet elk slachtoffer probeert het probleem te verdoezelen met smoesjes. Ik zat met mijn moeder bij de kapster en er liep een mevrouw binnen die vroeg hoe druk het was. Haar werd gezegd dat het meeviel en dat ze plaats kon nemen, en ze begon de kapster te vertellen dat ze de volgende dag een afspraak had bij de plastische chirurg. Ze zou worden geopereerd aan haar linkeroog.
“Je weet toch dat mijn man me slaat. Ik krijg mijn oog niet meer goed open en daar gaan ze morgen wat aan doen.” De Turkse mevrouw deed haar hoofddoek af en er verscheen een prachtige bos haar. Ze fluisterde niet eens of zo, iedereen die Turks verstond, luisterde mee. “En ik heb ook niks aan mijn vijf zoons. Drie daarvan zaten vorige week nog na een vechtpartij in de cel.”
“Waarom ga je dan niet weg bij die vent?”, vroeg de kapster. – “En dan? Ik ben al 25 jaar getrouwd, heb vijf zoons van hem, hij onderhoudt mij financieel. Wat moet ik zonder hem? Op straat leven? Ik verdien zelf geen cent, heb nooit gewerkt. En bleef het maar bij slaan! Die klootzak gaat vreemd alsof hij vrijgezel is. Polen, Bulgaren, hij probeert elk ras uit. Maar hij eet nog steeds bij mij, snap je? Hij houdt wel van me, daar niet van”.
Mijn moeder en ik waren ondertussen in shock. Onze mond viel open toen we dit allemaal aanhoorden. Ik voelde medelijden, maar ook woede. Terwijl ze haar levensverhaal vertelde aan de kapster, op een luchtige manier met een glimlach op haar gezicht, kon je de pijn van haar gezicht aflezen. Haar glimlach was haar troost. “Maak wat moois van mijn haar alsjeblieft”, zei ze. “Ik wil me vandaag weer eens mooi voelen.”
Journalist Suna Floret (28) heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad en af en toe klust ze bij voor Frontaal Naakt. Haar weblog is meer dan de moeite waard. Volg haar ook op Twitter.
RSS