Zondag in Tokio
Peter Breedveld
Op zondag gaan heel veel Tokionezen naar het park. Dan hebben ze rijstballen mee en een mat van dekzeil en dan gaat papa een bal overgooien naar zijn dochter of hij neemt haar op zijn schouders en laat haar pardoes vallen, waardoor ze keihard op haar hoofd terechtkomt en hij zich de tering schrikt en iedereen zijn adem inhoudt, zoals ik vandaag zag in het Koenpark. Gelukkig blèrde ze het hele park bij elkaar, altijd een goed teken.
Wat ik nog nooit gezien had, was de zondag in het Yoyogipark, vlakbij de hipsterweirdo-wijk Harajuku en de Meiji-Jingu, een beroemde shintotempel. Ik dacht dat ik, wat het parkleven betreft, alles al in Spanje had gezien, maar de zondag in Yoyogi is something else. Zo uitbundig heb ik de Tokionezen nog niet eerder gezien.
Ruige rock ‘n’ rollers
Het is één groot feest en iedereen is hyperactief, Er wordt gesport, gerend, gedronken, gedanst, gemusiceerd, gezongen, getaichied, geyogaad, gelachen, gezongen, mensen showen hun hond (er zijn meer honden dan ik dacht in Tokio – maar niet één drol op straat!) het is stervensdruk en ont-zet-tend gezellig. Ik heb zowat de hele middag in Yoyogi doorgebracht en ik heb genoten.
Er waren ruige rock ‘n’ rollers met vetkuiven waar je een bouwvergunning voor nodig hebt, met zwartleren jekkies en puntlaarzen, die stonden de hele dag hun braaf uit het hoofd geleerde dansschoolpasjes te doen. Ze trokken veel publiek, dat uitbundig applaudiseerde. Er was een stomme clown, die meer lulde dan dat-ie fratsen uithaalde. Er was een fantastische percussionist met een houten xylofoon, er waren twee flauwe stand-up comedians in belachelijke outfits, iemand tokkelde op een banjo, er liep een groep jongemannen in zwarte judopakken, een groep tienermeisjes oefende een dansact, alles werd gefilmd om kritisch te kunnen beoordelen, de volgende AKB48 heb ik al gezien, op 13 april 2014 in het Yoyogipark.
Bellenblazen
Jongeren van allerlei pluimage genoten samen met jonge ouders en peuters, met pubers en prepubers, opa’s en oma’s, weirdo’s, studenten, arbeiders, kantoorklerken, winkelbediendes, ambtenaren, wat niet al, van een heerlijke zondag in het park.
Ik werd luidruchtig begroet door een troepje Japanse hangjongeren: “GAIJIN! GAAIJIN!!” Ik maakte een foto van ze en moest op mijn beurt met hen op de foto. Volwassen vrouwen stonden fanatiek bellen te blazen, mensen speelden krijgertje, er werd gebadmintond en gebald er werd veel gegeten, veel gedronken en aan het einde van de dag was het park nog steeds brand-schoon.
En dit is dus hetzelfde publiek dat je overdag in de metro doodstil met gezichten van steen ziet zitten.
Vieze teringbende
En er was nooit een schermutseling, er viel nergens een onvertogen woord, er werd niet geduwd en getrokken, niemand had ruzie, daar had ook helemaal niemand behoefte aan, het was to-taal anders dan Nederland.
Ik weet het, ik kanker altijd op Nederland, maar is dat onterecht? Waarom kan dat niet in Nederland? Waarom kan een groep mensen in Nederland niet bij elkaar komen zonder minstens één schedelbasisfractuur en een apocalyptische vieze teringbende na afloop? Waarom kan het bij óns nou eens nooit zo gezellig zijn?
En met die gedachte wens ik u nog een genoeglijke zondagavond.
Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, dan zou Uw Hoofdredacteur de hotel- en restaurantrekeningen kunnen betalen in de duurste stad ter wereld. zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS