Zuurstoftekort

Rob Bloemkolk

Illustratie: Bernard Villemot

Het NOS Journaal van 1 juli is een uitzending om te bewaren. De Arubaan Mitch Henriquez overlijdt door ‘hardhandig optreden van de politie’, zo opent dit memorabele nieuwskwartiertje.

Als dat ‘hardhandig’ is, moet ik wel in een heel duister putje afdalen om me voor te stellen hoe het eruit ziet wanneer ‘het Haagse corps’ overgaat tot werkelijk geweld. Mijn moeder werd hardhandig als ik een brutale bek opzette. Ik loop een halve eeuw later nog vrij kwiek rond. Dat kunnen we over Henriquez niet zeggen nadat hij onder een berg blauw het leven uitgeknepen werd.

Moordzuchtig racisme

‘Amerikaanse toestanden?’, zo wilde de NOS-verslaggever weten van burgervader Jozias van Aartsen. Doelend op het moordzuchtige racisme van de dienders aldaar. Geen sprake van, natuurlijk. En van Aartsen besloot zijn soundbyte met de opmerking: ‘als dat de gesteldheid van de Haagse politie zou zijn, zou ik hier geen seconde langer staan.’ Ik vraag me af wat hij daags na de omzichtige verklaring van het OM nog op het Haagse stadhuis doet.

Jozias van Aartsen heeft mijn politieke kleur niet maar ik schat hem in als een ontwikkeld en intelligent mens. Heeft hij dan geen weet van de problemen bij ‘zijn corps’? Een woord dat als een glanzend opgepoetste parel uit zijn mond rolt. Nooit gehoord van de stelselmatige mishandeling van andersgekleurde Hagenaars op de achterbanken van politiewagens? In celletjes op de Haagse bureaus? Nooit de klachten van advocaten opgepikt? Nooit de verontrustende onderzoeksrapporten opengeslagen die onomwonden vaststellen dat ‘zijn corps’ etnisch profileert? Tuurlijk wel.

Stevig optreden

Probleempje is dat hij zelf de ‘geweldsinstructie’ heeft opgesteld. Van Aartsen is een uitgesproken voorstander van stevig optreden, zwaardere bewapening en vooral: meer armslag voor de politie. Dat laatste hebben ze bij ‘zijn corps’ nogal letterlijk genomen. Getuige de dichtgeknepen keel van Mitch Henriquez.

Maar de burgervader deinsde er evenmin voor terug om de ME op de ‘Mars der Beschaving’ af te sturen. U weet wel: dat zooitje halfzachte, nichterige kunstenaars die meenden dat het gedoogclubje van Blonde Geert een tikkeltje te voortvarend de culturele sector in een wurggreep nam. De Haagse Hermandad sloot straten af en liet de lange latten uitbundig zwiepen. Weg met dat cultuurtuig. Ga maar op Joop Punt En El zitten janken. Ja, onze Jozias klinkt wel als beschaafd rinkelend porselein maar onder dat diplomatenschooltje, ons kent ons, pink op de naad, schuilt one tough cookie.

Haagse branie

Begrijp me goed: ik kom uit Den Haag. En het is geen simpele klus om als politieagent je werk te doen in de Schilderswijk. Daar wonen geen Hagenaars maar Hagenezen. En Hagenezen hebben een grote bek. Wensen je met het grootste gemak de tering, de kanker en de builenpest aan je ballen toe en dat allemaal in één zin. Het vergt incasseringsvermogen en vooral veel humor om in die wijk het onderscheid te blijven zien tussen Haagse branie en werkelijke agressie. Of tussen rellende pubers met een zwarte IS-vlag en een eenzame wolf op zoek naar een bomgordel. Met spierkracht red je het daar niet. Je moet je hersens gebruiken. En vooral: je hart. Maar ja, dat is zóóó vorige eeuw. Waarom praten of zoals het in eigentijds beleidsjargon heet: ‘verbinding zoeken’ wanneer je ook een horde onvervalste Batavieren uit het krachthonk op het falderakkes kan loslaten?

Fluwelen handschoentjes

De moord op Mitch Henriquez zal onder taal begraven worden. Het OM nam in hetzelfde Journaal alvast een slim gespind voorschotje: ‘Henriquez was een dag later overleden.’ Een dag later? Volgens mij werd er een lijk de arrestantenwagen ingesmeten. Maar goed, een kniesoor die daarop let. En: ‘een bij hem ontstaan zuurstoftekort.’ Alsof die arme drommel zijn ademhaling niet helemaal op orde had. Ja, een Arubaan, hè. Nog te lui om fatsoenlijk te ademen. Ook in de ‘kwaliteitskranten’ heeft men de fluwelen handschoentjes aangetrokken. Tragisch ongeval. De collega’s zijn er kapot van. Nog eens goed kijken naar die geweldsinstructie.

Rob Bloemkolk (1958) is scenarist en theatermaker en woont en werkt in Schoorl. Hij is scenarist en schreef ondermeer drie telefilms, een televisieserie en een flink aantal (jeugd)theaterstukken. Vorig jaar werd zijn tweedelige televisieserie ‘De val van Willem Aantjes’ uitgezonden.