Zwarte humor
Peter Breedveld
Illustratie: Bill Randall
In het Financial Times Magazine staat een analyse van Simon Kuper van de multiculturele staat van Nederland waar ik het grotendeels mee eens ben, The squabble for Holland’s soul. Kuper schrijft de heersende xenofobie toe aan een ‘onderliggende angst dat immigratie de Nederlandse tradities verandert’ en hij stelt dat ´the nativist backlash may not survive long in this globalised trading nation.´
So far so good, maar Kuper merkt ook op dat ‘the Netherlands never exactly topped al-Qaeda’s hit list‘, suggererend dat de Nederlandse angst voor moslimextremisme totaal onredelijk is, waarbij hij voorbij gaat aan de moord op Van Gogh en de bedreiging van Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders.
Pijnlijke waarheid
Die moord is voor Nederland, dat zich altijd volstrekt veilig voelde, behoorlijk traumatiserend geweest. Niemand hield er rekening mee dat sommige Nederlandse moslims in staat waren onwelgevallige geluiden met dodelijk geweld te smoren en dat bleek opeens wel zo te zijn. Ik vind dat de Nederlandse overheid daar niet lekker mee is omgegaan. Enfin, dat heb ik pas onlangs in dit stuk nog besproken.
Maar verder schrijft Kuper natuurlijk wel de harde, en voor ons pijnlijke, waarheid. ´Blacks, Jews and asylum-seekers have all taken a kicking lately, alongside the country’s favourite modern scapegoats, Dutch-Moroccans.´
Foute grappen
Wat ik echter erg wrang vind, is dat Sylvia Witteman wordt opgevoerd als voorbeeld van dat ´Jew-kicking´. Witteman onthulde in een Volkskrant-interview, naar ik meen in het kader van de ‘politieke correctheid’ waar ze zo tegen is, dat ze in de privésfeer, met een paar glazen op, foute grappen maakt over de Holocaust en over Anne Frank. Ik schreef daar vorige week al over. Ik schreef:
‘Grappen over de Holocaust en over Anne Frank zijn not done, en daarom hebben mensen er de behoefte aan ze juist wél te maken (ik heb het nu natuurlijk niet over neonazi’s en andere antisemieten). Het is een puberale daad van verzet tegen de gevestigde orde en niet per se tegen Anne Frank.‘
De Holocaust is een onuitsprekelijke misdaad, nauwelijks te bevatten, een afschuwelijke realiteit waar we mee hebben te leven, omgeven door taboes en een zekere heiligheid. Jona Lendering, bijvoorbeeld, vond het aanvankelijk niet kunnen dat de Amerikaanse tekenaar Art Spiegelman een dierenstrip maakte van de Holocaust, Maus, om al lezende te ontdekken dat Spiegelmans aanpak dé manier was om de beschreven gebeurtenissen weer schokkend te maken.
Verdiende loon
Ik wil Witteman niet vergelijken met Spiegelman en ik kan ook niet in haar hoofd kijken, maar iedereen heeft zo zijn manieren om met de ondraaglijke realiteit om te gaan. Zwarte humor is er één van en het is niet zo dat Witteman haar geld verdient met het ridiculiseren van de Holocaustslachtoffers. Dat Witteman vanwege een persoonlijke ontboezeming in een interview nu de wereld overgaat als antisemiet, lijkt me afschuwelijk voor haar, en het is in elk geval totaal onverdiend.
Het houdt me bezig omdat iets dergelijks mij dit jaar – op aanzienlijk kleinere schaal – ook is overkomen en ik heb toen enorm veel gehad aan de mensen die het voor mij opnamen. Die hebben me gered. Ik ben natuurlijk helemaal niemand met mijn foute margeblogje maar ik zag zoveel instemmende tweets langskomen van mensen die blijkbaar vonden dat Witteman haar verdiende loon kreeg dat ik vond dat ik daar iets over moest zeggen.
Spraakmakende zaak
Antisemitisme is een groot probleem in Nederland, maar ik vind het opvallend dat Kuper niet de meest spraakmakende zaak van het jaar aanhaalde om het antisemitisme in Nederland te illustreren, namelijk de jonge Turkse Nederlanders die zonder enige gêne op televisie verkondigden dat Hitler zijn klus had moeten afmaken, en in plaats daarvan Witteman als schrikbeeld opvoert.
Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.
RSS