Zwarte Wilders

Peter Breedveld

Illustratie: Walter Sickert

Het verhaal van Abraham, die in opdracht van God bereid is zijn jongste zoon Isaäk te slachten en te offeren, heeft me als kind de stuipen op het lijf gejaagd. Toen ik een jaar of veertien was, vroeg ik mijn godsdienstleraar, één van de raarste kwiebussen die ik ooit heb meegemaakt, wat hij zou doen als hij gedwongen was te kiezen tussen God of zijn familie. Hij koos zonder aarzelen voor God. Dat was voor mij het duwtje dat ik nodig had om het geloof definitief vaarwel te zeggen. Jarenlang ben ik fel antireligieus geweest. Vaders zijn van zichzelf al eng genoeg, die moeten niet ook nog eens bereid zijn hun gezin ritueel te slachten omdat een stemmetje in hun hoofd dat opdraagt.

Abraham (die door zowel de joden, christenen als moslims wordt beschouwd als hun stamvader, alleen is het in de islamitische traditie zijn oudste zoon Ismaël, kind van zijn Egyptische slavin Hagar, die hij wil offeren) is in de ogen van blogger ImaDima de ideale moslim. ‘Ibrahiem had laten zien dat zijn liefde voor Allah alles overstijgt. Dat hij zijn eigen leven en dat van zijn meest dierbaren zou geven als Allah dat zou willen. Deze grootste vorm van opoffering wordt elk jaar door moslims herdacht gedurende Eid al-Adha (offerfeest)’ schrijft ze. Ik heb me de maaltijd ter gelegenheid van Eid al-Adha al een paar keer goed laten smaken, en zonder me te bekommeren om de achterliggende gedachte van het feest, maar nu heb ik mijn moslima voor de zekerheid even gevraagd wat zij zou doen als God haar zou opdragen haar geliefden te offeren.

Ik ken ImaDima van Twitter. ImaDima is moslim en ze noemt zich een ‘pure allochtoon’. Ze laat zich regelmatig uit over ‘Nederlanders’ zoals Wilders over allochtonen praat. ‘Nederlanders’ discrimineren, hebben last van een misplaatst superioriteitsgevoel, ze delen de bevolking in twee kampen in, slaan mensen in elkaar vanwege hun huidskleur of omdat ze moslim zijn en daardoor is het in Nederland ‘ellende’, gaat het er ‘zeer belabberd aan toe’, heerst er Apartheid, kortom, het gebruikelijke verongelijkte gebalk van de beroepsallochtoon.

ImaDima is ervan overtuigd dat de multiculturele samenleving in Suriname veel beter is dan in Nederland, op Curaçao wat minder, maar dat komt door de Nederlanders. In Ierland gaat het volgens haar goed, want geen Nederlanders, en in Marokko dus ook. Dat Marokko christenen uitzet, dat homoseksualiteit en seks voor het huwelijk er illegaal zijn, evenals het publiekelijk eten tijdens de ramadan, deert ImaDima niet. Het kan gewoon niet zo zijn dat de multiculturele samenleving in Nederland beter werkt dan in welk land ter wereld ook. En wie daar wat tegenin durft te brengen, is een hufter en een Wildersadept die alleen op volgzame vrouwen valt en niks te doen heeft op zijn vrije zaterdag.

Ik heb zat te doen, en ik heb inderdaad veel te veel kostbare tijd verspild aan een ‘discussie’ met een type dat niet eens de betekenis kent van het woord ‘minderheid’ – ze denkt dat dat een woord is dat de ’Nederlanders’ hebben verzonnen om aan te geven dat ImaDima ‘minder’ is dan zij. Maar types als ImaDima fascineren me, en ik weet dat ImaDima een brede onderstroom vertegenwoordigt, een mentaliteit die nauwelijks verschilt van die van Wilders.

ImaDima is niet alleen maar negatief, ze denkt dat het wel goedkomt als we allemaal ‘mengelmoesjes’ worden. Met andere woorden, als het bloed van die verdorven Nederlanders wordt vermengd met het ‘pure’ bloed van allochtonen, als iedereen dus wordt zoals ‘mixje’ ImaDima. En we moeten minder op de verschillen letten tussen bevolkingsgroepen, en op de ‘overeenkomsten focussen’.

Mooie woorden, maar helaas is ImaDima zelf toch vooral gefocust op de verschillen. Kijk maar: in haar stuk over het offerfeest schrijft ze dat de armen in Nederland ‘elk jaar met offerfeest dankzij de moslims extra vlees te eten hebben’. Moslims moeten namelijk een derde van het ter gelegenheid van het offerfeest geslachte dier aan de armen geven. Daar hoef je bij christenen niet om te komen, meent ImaDima. ‘Met kerst ontvangen ze (de armen – PB) zeer zeker niet van de christenen uit vrije wil voldoende vlees om daar een lekkere kerstmaaltijd van te kunnen bereiden. Zonder een speciale kerstactie georganiseerd door de voedselbanken is het maar de vraag of ze wel kerstpakketten aan de armen kunnen geven.’

Kortom, moslims zijn betere mensen dan christenen, en ‘mixjes’ zijn beter dan ‘Nederlanders’, maar we moeten vooral op de overeenkomsten focussen. En als je ImaDima erop wijst dat ze ‘Nederlanders’ niks te verwijten heeft, omdat ze zelf ook wellustig discrimineert, generaliseert en demoniseert, werpt ze tegen dat zij ‘goede redenen’ heeft om Nederlanders ‘te bekritiseren’. Schelden op allochtonen is dus racistisch, maar om te schelden op ‘Nederlanders’ heeft ImaDima ‘goede redenen’.

ImaDima is een zwarte Geert Wilders – zelfs de dubbele moraal is een overeenkomst – en die kunnen we net zo goed gebruiken als het witte origineel.

Moslim, jood, christen, zwart, blank, oud, jong – Peter Breedveld heeft een hekel aan allemaal.