Peter Breedveld

Naturisme, dat was voor de Utrechtse Eline (25) en haar vriend Johan (26) een overblijfsel uit de hippietijd. Geitenwollen sokken, één met de natuur, veganisme. “We dachten dat het vooral iets voor oude mensen was”, vertelt Eline.

Maar Eline en Johan gaan regelmatig naar de sauna. En met het naaktlopen dáár hadden ze geen moeite, dus probeerden ze toch een keertje een naaktstrand. “En dat beviel zó ontzettend goed”, zegt Eline. “De rust die daar heerst. Geen herrie. Je zit niet allemaal boven op elkaar. En het is er zo ontzettend relaxed.” Op textielstranden zitten mensen volgens haar voortdurend naar elkaar te kijken. “De hele tijd checken hoe anderen er uit zien. Ik vind dat niet fijn. Het irriteert me mateloos. Op het naaktstrand heb je dat helemaal niet.”

Dat was drie jaar geleden. Na deze prettige ervaring besloten Eline en Johan dat ze zoiets ook wel in de vakantie zouden willen doen. Die zomer trokken ze naar Frankrijk, waar ze terecht kwamen op de camping Domaine d’Enriou. Hier ontdekten ze dat naturisme niet alleen geestelijke voldoening schenkt, maar ook veel praktische voordelen biedt: “Geen moeilijk gedoe in vochtige kleedhokjes, geen gesleep met je kleren, je loopt gewoon naakt vanuit je tent naar de douches”, aldus Johan. “Die open douches, die vind ik helemaal halleluja”, zegt Eline. “Alleen was ik een keer mijn bikinilijn aan het bijwerken toen er een klein jongetje bij kwam staan kijken. Ik dacht: zulke dingen kan ik misschien beter ’s avonds een keer doen.”

“Ik was me in het begin wel heel bewust van mijn naaktheid”, bekent Eline. “Ik maakte me zorgen: hoe zie ik eruit? Maar dat was na een paar uur verdwenen. Toen voelde ik me volkomen op mijn gemak.” Eén ding was wel jammer: er waren nauwelijks leeftijdgenoten op de camping. “De andere gasten waren vooral gezinnen met kleine kinderen en veertigplussers”, vertelt Johan. Er was één stel van rond de vijfentwintig, toevallig ook uit Utrecht. Daarmee konden Eline en Johan het uitstekend vinden. “Daar hebben we mee gedanst en roseetjes gedronken”, aldus Eline.

Eline heeft psychologie gestudeerd en werkt als projectcoördinator bij een railbedrijf. Johan is IT-er. Ze stemmen links van het midden, de laatste keer PvdA. Eline houdt op z’n tijd wel van een discussie over politiek. “Vooral met LPF’ers of VVD’ers. Die daag ik een beetje uit. ‘Kom maar op’, denk ik dan.”

Ze wonen in een huiselijk Utrechtse ingerichte flatwoning. Aan de muur hangen moderne kunstreproducties, op een fauteuil ligt een enorm dikke poes. Buiten is het guur, binnen zijn kaarsen aangestoken. Er klinkt salsamuziek, er staan een pot thee en een schaal Belgische wafels op tafel. Eline en Johan houden van gezelligheid. Ze zien er ook verzorgd uit. Eline is vrij modebewust, zegt ze. “Dat moet je wel een beetje zijn in deze maatschappij. Iedereen is bezig met z’n imago. ‘Hoe kom ik over, wat moet ik aan, welke sieraden draag ik hier bij?’”. Op een naturistencamping hoeft dat allemaal niet. “Dan hoef ik twee weken niet na te denken en trek ik alleen iets aan als het koud is.”

Tijdens het gesprek begint Eline steeds enthousiaster de voordelen van het naturisme op te sommen. “Ik moet zeggen dat ik mensen veel mooier vind als ze naakt zijn”, zegt ze. “Ze zijn mooi in hun puurheid.” Ze praat er vaak over met familie, vrienden en collega’s. “Wanneer mensen dan zeggen dat het niks voor hen is omdat ze zich bijvoorbeeld schamen voor hun lichaam, dan vind ik dat zo zonde. Het is zo jammer dat ze niet kunnen ervaren hoe fijn naturisme kan zijn.”

Naturisme heeft haar kijk op mensen veranderd, zegt ze. “Ik ben me nu meer bewust van hun kwetsbaarheid.” Ze is nogal bevlogen, lijkt wel een bekeerde gelovige. Ik zeg haar dat ik dat vaker heb meegemaakt, en dan juist bij vrouwen die het naturisme hebben ontdekt. “Zou het kunnen dat het komt doordat vrouwen voortdurend op hun uiterlijk worden beoordeeld?”, suggereert ze. “Het is bevrijdend om je drie weken lang niet te hoeven afvragen of je wel mooi genoeg bent.”

Voor Johan speelt dat allemaal nauwelijks. Hij vindt naturisme gewoon fijn. Het is praktisch, op de campings is meestal veel ruimte en de vriendelijkheid van de andere campinggasten is hem opgevallen. “Toen we eens een uitstapje hadden gemaakt was het heel hard gaan regenen. Onze campingburen hebben toen al onze spullen in onze tent gelegd, zodat ze niet nat zouden worden. We mochten zelfs in hun caravan komen slapen, toen het noodweer aanhield.” Zoiets hadden ze op een textielcamping nooit meegemaakt.

Wat ze ook is opgevallen, is dat de activiteiten op een naturistencamping vaak naar het ‘holistische’ neigen: yoga, massage, pottenbakken. “En we zijn ook op een camping geweest waar van je verwacht werd dat je om vier uur ’s middags meedeed met volleyballen. Anders hoorde je er niet bij”, vertelt Eline. Als er geklede tieners op de camping rond lopen, voelt ze zich een beetje ongemakkelijk. “Ik begrijp ze wel, maar als ik naakt ben, voel ik me kwetsbaarder wanneer andere mensen gekleed zijn. Ik voel me prettiger als iedereen naakt is.”

Johan vindt zichzelf geen naturist. Eline wel, wat Johan enigszins verbaast. “Niet dat ik constant naakt door het huis loop. In feite doen we maar een of twee keer per jaar aan naturisme”, zegt ze. “Toch ben ik een naturist.” Ze staan op een speciale lijst van de naturistenfederatie NFN waardoor de pers, iedere keer als die naturisten wil interviewen, al gauw bij Eline en Johan voor de deur staat. Vorig jaar zijn ze door Vrij Nederland en het damesblad Vriendin geïnterviewd. Voor Vrij Nederland zijn ze naakt gefotografeerd op het strand van Kijkduin. De redactie wilde Eline op de cover zetten, maar dat ging haar te ver. De redactie bleef echter aandringen en dat vond ze heel vervelend. Toch zijn ze er niet schuwer van geworden. Ze vinden het wel leuk als naturisten in de openbaarheid te treden. En ze zeggen niet overal ja tegen. Als ze het gevoel hebben dat een journalist er bijvoorbeeld op uit is naturisten neer te zetten als wereldvreemde brandneteltheedrinkers, werken ze niet mee. Zo heeft Eline veel kritiek op een artikel over naturisten in de Volkskrant. “De mensen die daarvoor zijn geïnterviewd, snap ik niet”, zegt ze. “Je hoort naturisten heel vaak klagen over het oubollige imago van naturisme. En dan werk je dáár aan mee!”

Eerder verschenen in het blad Naturisme.