Lydia Vermeer

James is nu voor de dag gekomen met een tekst uit een oud nummer van Vrij Nederland, een heel oud nummer, begin jaren zeventig. ‘Zo maar wat vrouwelijkheid’. Daarin wordt Mary Quant geciteerd:

‘Schaamhaar, we zien het nu al in films en op het toneel, zal in de mode alle aandacht krijgen. Ik vind het een erg mooi deel van de vrouwelijke anatomie. Vrouwen zijn ongelooflijk goed ontworpen schepselen en er moet meer van te zien zijn.’

Daarin is ook sprake van ‘een beeldschone foto van dijen en schaamhaar’ en een citaat uit de Lady van D.H. Lawrence: ‘Met rustige vingers stak hij een paar vergeet-mij-nietjes in de fijne bruine vacht aan de mond van Venus.’ Verder worden er onderzoeken genoemd waaruit blijkt dat naarmate meisjes meer schaamhaar hebben, zij meer sexy zijn.

Is Mary Quant niet wat al te optimistisch geweest? Mij is het in elk geval niet bekend dat dat krullerige driehoekje toen in films en op het toneel alle aandacht kreeg. En van aandacht voor schaamhaar in de mode heb ik ook nog nooit gehoord.

James heeft een strikt logische redenering. Bij een aantrekkelijke vrouw is het hoofdhaar een zo mooi aandachtspunt dat je twee reacties kunt waarnemen. Een ambivalentie. Het moet wel eens worden bedekt, zoals in sommige kerken, anderzijds kan de aandacht erop worden gevestigd door versiering met een bloemenkrans of zo.

In feite is het vreemd dat voor het schaamhaar vooral één van de kanten geldt: bedekken. Ik vind het een enig idee van James om maar eens consequent te zijn en de aantrekkelijkheid van mijn schaamhaar te accentueren door er een bloemetje in te steken.

Als ik er verder over nadenk is er nog iets dat opvalt het hoofd, dat kostbare zenuwcentrum, wordt van nature beschermd door het hoofdhaar. De invloed van zonnehitte en vrieskou wordt erdoor opgevangen. Die bedekking hoeft in normale omstandigheden niet nog eens te worden bedekt. Zo wordt ook het vaginale gebied beschermd door haargroei. Wie kan me uitleggen waarom die bedekking op zijn beurt, op haar beurt, nog eens moet worden bedekt? Leuke vraag voor de Sofisten: Wie bewaakt de bewakers, hoe lang moet je ermee doorgaan?

Een belangrijke artistieke vraag is nu: Wat is een goede kleurstelling? Welk bloempje past het best bij mijn blonde schaamhaar? Op mijn beurt heb ik James iets geleerd. Voor leuke foto’s is het van belang dat de haartjes een beetje worden opgekamd. Wie een volledig fotoverhaal wil maken moet ook de voorbereidende fase registreren. In dat geval is het nodig na te denken over de kleur van het kammetje.

Misschien maak ik daar met Sinterklaas een surprise van, met een gedicht over het nieuwe doel van een blauw kammetje: blond en blauw is een mooie combinatie. Maar blond met een rood strikje kan ook een fraai geheel zijn. Dus blond met een rode kam? En met een wit of roze roosje? Moet wel klein zijn, anders blijft het niet goed zitten. Vastzetten met een handige speld.

Op een Engels nudistenterrein heeft James wel eens een meisje gezien dat altijd een bloempje plukte en het in haar haartjes stak. Maar hij durfde toen niet goed te kijken, uit angst dat een lid van het Lagerhuis in opstand zou komen. Wat zou bij donker en bij zwart haar het beste passen? In elk geval zijn er leuke variaties denkbaar. Hopelijk wil hij niet dat ik de vorm van het driehoekje ga variëren. Hoewel, een hartje is wel een leuk idee, ik wil wel eens proberen het in die vorm te kammen.

Ja, ik ben het hartgrondig eens met Mary Quant. Ze heeft gelijk, maar moet nog veel meer gelijk krijgen. Zou ik haar opvatting niet kunnen promoten? Een mooie opgave. Past goed bij me, want ik vind het erg leuk als iemand me zegt dat ik mooi schaamhaar heb. Mooie borsten zijn niet zo’n schaars artikel meer, maar ik vind het een heel goed idee een bijdrage te leveren aan het eerherstel van het schaamhaar. Eerherstel is het goede woord. Ik ken een Egyptisch beeldje van de naakte godin Isis, even fijnzinnig als realistisch beschilderd en dus compleet met haar schaamhaar.

Er zijn heel wat meisjes die een deel wegscheren en soms maar een streepje overlaten. Door die hoog opgesneden badpakjes kunnen ze niet anders, vinden ze. Als trouw bezoekster van het naaktstrand heb ik gelukkig geen last van zo’n rare consequentie van die badmode. Ik heb als experiment ook wel eens alles er afgeschoren, maar bij die ene keer is het gebleven.

Fragment uit Terug naar Ariadne: bespiegelingen van een naaktmodel, uitgeverij Panta Menei, 1998. Frontaal Naakt wil een special wijden aan het schaamhaar. Stuur uw persoonlijke, wetenschappelijke, beschouwende, duidende of humoristische stukken (500 – 800 woorden) naar Frontaal Naakt.