Zelfbevrediging
Loor
Toen een vriendin onlangs opbiechtte dat zij haar man in het holst van de nacht al masturberend had betrapt, terwijl hij met zijn onderbroek op de enkels en met trillende voetjes op de bank naar hitsige videoclips lag te loeren, barstte er meteen een hevige discussie los tussen de vriendin, mij en de overige dames die getuige waren van haar ontboezeming. Want wat bleek? Mijn vriendin was niet de enige die haar partner zo had aangetroffen. De ene anekdote na de andere vloog over tafel, niet zelden tot grote hilariteit van mij en de rest van de groep licht verontwaardigde vrouwen.
Na een tijdje richtten de ogen zich op mij. Want Loor, die zo ongeveer alles al heeft meegemaakt als het om mannen gaat, zal toch ook wel eens een zichzelf bedienend heerschap op heterdaad hebben betrapt? En ik had natuurlijk gewoon met ja’ kunnen antwoorden, maar ik riep strijdlustig nou en of!’.
En ik vertelde over dat ene veelbesproken vriendje, wiens strelingen nogal plichtmatig waren en niet meer dan een onderdeel leken te zijn van een licht versleten ritueel. Ja, dat vriendje trof ik ooit aan in de badkamer. Des nachts. Daar stond hij in het halfdonker, boven de toiletpot, hevig door zijn neus ademhalend, met dichtgeknepen ogen en opeengeklemde kaken. Een gênant tafereel dat mij deed besluiten terug te sluipen naar de slaapkamer, alwaar ik de slaap niet meer kon vatten.
Even dacht ik dat het beter was er niets over te zeggen. Het vriendje zou ik daarmee ernstig in verlegenheid kunnen brengen. Maar de vraagtekens in mijn hoofd wonnen het van mijn integriteit. Dus confronteerde ik hem de volgende dag met wat ik onbedoeld had gezien. Hij schrok een beetje, maar niet eens heel erg. En ik vroeg hem waarom hij mij in godsnaam niet had gewekt, als hij behoefte had aan wat seksuele ontspanning.
Maar het vriendje antwoordde dat zijn nachtelijke activiteiten (ja, hij deed dit vaker, zo bekende hij) niets met mij of met seks te maken hadden. Hij zag het masturberen als een manier om te ontladen, zijn geest leeg te maken. Maar waarom had het dan in mijn ogen toch iets stiekems en waarom voelde het ook een beetje als verraad? Of zelfs als een afwijzing?
Na enig overleg met mijn vriendinnen bleek dat we allemaal worstelden met dezelfde vragen. Waarom ons niet wekken en woest beminnen, maar in plaats daarvan heimelijk masturberen met uitzicht op een stortbak, een spuitbus Brise Ocean Fresh en een vergeelde verjaardagskalender? Onbegrijpelijke zaken voor de vrouw, die er gemiddeld de voorkeur aan geeft zichzelf te bevredigen als man- of vriendlief in geen velden of wegen te bekennen is.
Natuurlijk probeerde ik begrip op te brengen voor de behoefte aan ontlading en ontspanning van het vriendje (en van mannen in het algemeen). En ik probeerde hem daarbij dapper in zijn waarde te laten en me niet gepasseerd te voelen. En ik dacht vooral: Kom, niet zeuren, Loor’. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Of zonder een non-verbale maar o zo duidelijke boodschap.
Of het geholpen heeft weet ik niet, maar hij heeft er in ieder geval nooit iets van gezegd dat ik heel subtiel maar pontificaal een foto van zijn moeder boven de stortbak heb geplakt.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS