Peter Breedveld

Illustratie: Phil Henderson

Pam’s Patent Plan is vooral een verderfelijk plan omdat het uitgaat van de veronderstelling dat alle problemen in Nederland worden veroorzaakt door moslims en dat elke moslim een boef of een uitkeringstrekker is. Pamela suggereert daarnaast ook nog eens dat het de kiem van het plan ligt in een onfortuinlijke (no pun intended) ontmoeting met een groep moslims die had aangekondigd hier ‘de boel te gaan overnemen’.

Als we toch politiek gaan bedrijven op basis van onze persoonlijke ervaringen: ik moest van de week weer constateren dat de blanke nihilist de boel niet gaat overnemen, de openbare ruimte is al van hem. Toen ik het opnam voor een jonge moeder die door een volkse Hagenees helemaal verrot werd gescholden, kwam me dat op een zeer ernstige bedreiging te staan, waarna de grote, ik mag wel zeggen enorme groep passieve toeschouwers mij te verstaan gaf dat ik beter mijn mond had kunnen houden.

Ik zal u bekennen: in mijn hoofd spelen zich op zo’n moment (het is niet de eerste ontmoeting met een gevolg van ons rampzalige onderwijs en een dieet van bier, patat en verwerkt slachtafval) heel wat radicalere fantasieën af dan Pamela’s oprotpremie. Ze behelzen grootscheepse fusillades en massagraven. Ausradieren, dat schorem! Mijn waterleiding repareer ik voortaan zelf wel, met behulp van Het grote klussenboek. Gekheid natuurlijk. Ik ga niet zelf mijn waterleiding repareren, daar hebben we VMBO’ers voor. Die moeten alleen wat vaker de wapenstok van oom agent in hun nek voelen. Dat laatste zeg ik zonder ironie.

Mijn punt is dat ambulancepersoneel in Nederland niet wordt mishandeld omdat er een paar honderdduizend moslims in Nederland wonen, maar omdat het racaille er niet onder wordt gehouden. De politie blijkt veel personeel beschikbaar te hebben voor het oppakken van cartoonisten en scholieren die grappen uithalen met politielogo’s, maar de straat wordt er niet veiliger op en in de trein wordt het leven ook steeds avontuurlijker.

Peter’s Mother of all Patent Plans: we doen helemaal niks. Althans, we nemen geen nieuwe maatregelen, stellen geen nieuwe wetten in, er zijn geen extra zittingen van het parlement nodig, er hoeft geen budget te worden vrijgemaakt of nieuwe belasting te worden verzonnen. We handhaven gewoon de wet zoals die nu is en wie zich daar niet aan houdt, wordt gestraft, ongeacht zijn achtergrond of motivatie. Het betekent ook dat er niet wordt gezocht naar rare kunstgrepen om in bepaalde gevallen de vrijheid van meningsuiting aan banden te leggen en dat het aan iedere ingezetene van Nederland nog eens goed duidelijk wordt gemaakt: je blijft met je poten van elkaar af, ook als je in het diepste van je ziel wordt gekwetst.

Ik weet ook wel dat dat niet écht ‘helemaal niks doen’ is, dat er zelfs een enorme revolutie in gang moet worden gezet, de mentaliteit totaal moet veranderen; er zullen heel wat luie reten uit comfortabele stoelen moeten worden losgewrikt, maar u begrijpt wat ik bedoel. Staatsrechtelijk blijft alles hetzelfde.

Begin jaren negentig zag ik iets op televisie waar ik nog heel vaak aan terugdenk. Er was een rel gaande in de Haagse binnenstad. Ik weet niet meer wat de aanleiding was, wel dat er veel allochtonen bij betrokken waren en het ging er hard aan toe. Winkelruiten werden ingegooid, etalages geplunderd. De politie rukte aan, maar werd met stenen bekogeld, nam het hazepad en keerde die avond niet meer terug. Het racaille had vrij spel. Nu weet ik niet meer of ik het zelf heb gezien of dat iemand me het de volgende dag vertelde, namelijk dat een geagiteerde, oudere buurtbewoner in discussie was met een jonge Marokkaanse relschopster, die hem toebeet: “Dit land is straks van ons”.

De volgende dag zag ik op het ochtendnieuws de nasleep van de rel. De winkeliers waren, nadat het stof was gedaald, in allerijl naar hun winkels gesneld om de schade op te nemen en te zien wat er moest worden gedaan. U kunt zich voorstellen hoe dat gaat. Je ziet je vernielde bedrijf, je levenswerk, zet de auto op de stoep en gaat alles van dichtbij bekijken. Op de televisie was te zien hoe agenten bekeuringen uitschreven voor de foutparkerende winkeliers. Het droge commentaar van de nieuwslezer: “Nu was de politie wél daadkrachtig.”

Dat onze openbare ruimte steeds meer op het decor van de vierde Mad Max-film gaat lijken, is niet het gevolg van onoverbrugbare cultuurverschillen, de islam of een genetische aanleg voor het plegen van rottigheid. Neen. De oorzaak is de racistische labbekakkigheid van onze overheid, en de beschamende lafheid van onze wetshandhavers.

Peter Breedveld houdt niet van insecticides. Hij geeft de voorkeur aan elektrocutie.