Moderne slavernij
Angela Carper
‘De markt lost het wel op’. Ik geloofde er heilig in. ‘Kapitalisme is het beste systeem’. Als dochter van verantwoordelijke ondernemers zag ik van dichtbij hoe goed dit systeem werkte. Marktwerking zorgde voor de beste produkten. De beste prijs. De werkgever zorgt goed voor zijn werknemers.
Maar inmiddels begint het te knagen. Is dit wel waar?
Beroepsmatig spreek ik ontzettend veel mensen. In eerste instantie over hun kwalen. Maar ook hun werk komt veelvuldig ter sprake. En steeds vaker schrik ik van de verhalen.
Werknemers die niet meer in de pauzes mogen roken op het binnenplein, maar ook dat plein niet mogen verlaten. Werknemers die na exact tien minuten pauze binnen moeten zitten, of anders het verlies van hun baan riskeren. Werknemers die drinken omdat ze 250 telefoongesprekken op een dag moeten voeren en daar behoorlijk gespannen van raken. Pakketbezorgers die met tachtig kilometer per uur door de woonwijk rijden omdat ze anders de gestelde dagplanning niet halen. Werknemers die wegbezuinigd worden omdat het bedrijf van nu af aan aandeelhouders hebben, die zo veel mogelijk winst willen zien.
Secretaresses die gedwongen worden de telefoon binnen drie ‘rinkels’ op te nemen en daardoor niemand uitgebreid te woord kunnen staan. Parkeerwachten die driehonderd nummerplaten per dag moeten inscannen. Werknemers die dit allemaal moeten pikken omdat de banen nu eenmaal niet voor het oprapen liggen.
Ook schrik ik van de verhalen van werknemers in de zorg, werkzaam in verpleeghuizen. Bezuinigen lijkt het credo. Werknemers worden weggetreiterd. Alles moet goedkoper. Management gaat niet zachtzinnig om met deze opdracht. Betrokken mensen komen ziek thuis. Druipen af. Raken teleurgesteld. Het resterende personeel moet nog harder werken. Het personeel decimeert, raakt onderbezet. Teams zijn lager en slechter opgeleid. Goed personeel trekt weg. Onderwijl zie ik de bestuurders van verpleeghuizen in de top van de best betaalden in de zorg prijken.
Weer dat knagende gevoel. Klopt dit wel?
In de thuiszorg is het niet veel anders. Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen. Je kunt toch best twee keer zoveel patienten helpen in dezelfde tijd? Gewoon je taak uitvoeren. Voor een praatje is geen tijd meer.
Een van mijn patiënten, nogal nauwgezet van aard, vertelde mij dat zij in nog geen tien jaar tijd veertig thuishulpen had ‘versleten’. Veertig! Iedere week was het de vraag of de thuishulp – wie het dan ook zou zijn die week – wel zou komen. Het verloop in uitvoerend en aansturend personeel was zo groot, dat er geen peil meer op viel te trekken. Bellen met de persoon die aanstuurde, was, gezien de vele personeelswisselingen vaak zinloos.
Ook spreek ik patiënten die lastig zijn gevallen door thuiszorgmedewerkers. Personeel dat zelf compleet de weg kwijt was. Dat zelf eerder psychiatrisch patiënt was dan hulpverlener. En dat gewoon bij de thuiszorg aan de slag kon. Het zijn geen incidenten.
En hoe staat het met de bestuurders in de thuiszorg? U mag het zelf raden… Sla de topverdienerslijst in de zorg er maar op na.
Ik heb een knagend gevoel. Dit klopt niet….
Capitalism is rearing its ugly head. And I don’t like the face of it. At all.
Angela Carper is arts in de verslavingszorg/forensisch arts. Volg haar op Twitter.
RSS