Anonymus
Loor
Foto: UrbaNudismo
De weblogger die deze week een weblog opende met daarop de persoonlijke gegevens van collega-bloggers, heeft, na vermeende bedreigingen, vooralsnog de stekker uit zijn project getrokken, met als gevolg dat de site uitsluitend ‘op uitnodiging’ toegankelijk is.
De initiatiefnemer publiceerde op zijn blog onder meer de namen, privéadressen, telefoonnummers en details over het gezinsleven van medewerkers van grote weblogs als Jaggle.nl en Flabber.nl. Dit opvallende initiatief komt voort uit zijn ergernis over het anoniem beschimpen en afzeiken [sic] van mensen door vooraanstaande bloggers. De eigenaar van het weblog, die zegt ‘het wereldje’ door en door te kennen, opereert opvallend genoeg zelf anoniem. Flabber.nl zegt zich niet aangesproken te voelen, temeer daar Flabber stukken publiceert onder de echte namen van medewerkers, en er zelfs foto’s van het kantoor op de site zichtbaar zijn. Flabber looft honderd euro uit voor de bekendmaking van de gegevens van de anonieme weblogger.
Het onder een pseudoniem schrijven, beschimpen en polemiek voeren is zo oud als de weg naar Rome. En het bekendmaken van privégegevens staat nog altijd niet in verhouding tot het ‘slechts’ zwartmaken van de lijdende voorwerpen van de bloggers van nu.
Helaas menen sommige bloggers inderdaad dat het gerechtvaardigd is om over privézaken van medebloggers te schrijven, zo heb ik van dichtbij mogen ervaren. Het privéleven van een door mij zeer gewaardeerde collega-columnist, die al jaren moedig onder zijn eigen naam zijn kop boven het maaiveld durft uit te steken, wordt te pas en te onpas misbruikt in vileine stukken van kleingeestige en nooit boven zichzelf uitstijgende kladbloggertjes.
Dat je als blogger, onder wie ondergetekende zich inmiddels serieus mag rekenen, ook te maken krijgt met anonieme reageerders, is meestal geen probleem en ook wel te begrijpen. Maar soms roepen bepaalde anonieme reacties ook wel vraagtekens op. Want on– en off the record krijg ik regelmatig berichten van anonieme lieden die mij ook in het echte leven lijken te kennen, en daar allerlei vage en minder vage toespelingen op maken. Waarschijnlijk hopen ze dat ik me ga afvragen wie zich achter deze schuilnamen en knipogen verbergen, en verdomd, ik vraag het me ook echt wel eens af. Maar vooral waarom ze me niet met open vizier tegemoet treden, als ze dan toch met allerhande details uit mijn privéleven en karakteranalyses van Loor (géén pseudoniem) beginnen te strooien.
Wat willen deze reageerders? Dat ik ze smeek zich bekend te maken? Willen ze onrust en verstrooiing brengen, of is het een voorzichtige en vooral zielige schreeuw om aandacht van ooit afgewezen spoken uit het verleden? Begrijpen ze dan niet dat wanneer ze zo sterk insinuerend maar anoniem reageren, ik daar niet onbevangen op kan en wil antwoorden? Wat is dan nog de lol van steeds weer de opsomming van Loors eigenschappen, tekortkomingen en (blijkbaar) gezamenlijke ervaringen, samengevat in een email zonder ondertekening en verstuurd vanaf een zoveelste Yahoo– of Gmail-adres? Een doodlopende steeg met aan het eind een dikke muur is wat ze namelijk te wachten staat.
Natuurlijk zijn er ook de Anoniemen die zich keurig in een privémail aan mij bekend maken, of simpelweg niets insinueren, dus die hoeven zich door het bovenstaande niet aangesproken te voelen. Voor hun is de doorgang geheel vrij, en ik hoop dat ze mijn columns met hun vaak geestig, intelligent en raak geschreven reacties zullen blijven aanvullen.
Loor (1967) heeft sinds kort haar eigen webstek, Loor schrijft!
RSS