Weg met het gedoogbeleid
Wouter de Vries
Illustratie: Julian Mandel
Gedogen. We doen het al jaren, en iedereen weet dat het eigenlijk een slecht plan is. Een winkel die een product mag verkopen dat ie niet mag inkopen. Producenten die een mooi bedrijf willen opbouwen, maar hun product niet via de voordeur naar buiten kunnen laten gaan, en niet in staat zijn netjes belasting te betalen. Het is een systeem dat de nette kant criminaliseert, en aan de probleemkant de ogen dichthoudt.
Van dichtbij meegemaakt
Want die probleemkant is er zeker. Er word steeds meer duidelijk over het verslavingsgevaar van cannabis. Over de schade die langdurig gebruik kan opleveren. Schizofrenie, concentratieproblemen, agressieproblemen. Zomaar een greep uit de problemen die ik van dichtbij heb meegemaakt.
En dan zijn er nog de gebruikelijke problemen van een verslaafde. Aan de ene kant daalt het inkomen door het verliezen van je baan, en aan de andere kant gaat het uitgavenpatroon omhoog door de groeiende behoefte aan wiet of hasj. Een kleine groep gaat dan over opeen andere manier van inkomen vergaren.
Gedoogbeleid afschaffen
Maar is het gedoogbeleid hier schuldig aan? Indirect wel, ja. In de jarenlange onderbouwing van het gedoogbeleid is altijd volgehouden dat er niet zoveel mis is met een jointje op zijn tijd. En dat kan best zo zijn. Maar een groeiende groep gebruikers houd het niet bij een jointje. Die gebruiken veel meer. En ook de voorvechters van het gedoogbeleid moeten dit erkennen. De onderbouwing loopt dus spaak.
Dus moeten we het gedoogbeleid afschaffen. Het was een leuk project. Maar het werkt niet. Nu zal je denken, dat is wat kort door de bocht, maar ik heb hier een theorie achter. Een aanpassing van het gedoogbeleid zal altijd de historie met zich mee dragen van de eerder genoemde bagatellisering van de problemen.
Een nieuw systeem dat wietkwekers gelijkstelt aan paprika- en tomatentelers zal zorgen voor een te reguleren kweek, een kwaliteitskeurmerk, een brancheorganisatie en vooral kruiwagens vol belastinggeld. Ook zorgt het ervoor dat een coffeeshop net zo netjes kan werken als een groenteboer. Of misschien moet ik het vergelijken met een slijter. Want slijters hebben meer verantwoordelijkheden dan een groenteboer.
Oog voor de gevaren
En bij die verantwoordelijkheden ligt mijn oplossing. Kwekers zijn verantwoordelijk voor kwaliteit, coffeeshops voor voorlichting en signaleren van problemen. De overheid heeft vervolgens een mooie som belastinggeld kunnen innen om verslavingszorg en -preventie van te betalen. Nergens in dit plan is er nog iemand die de wet overtreedt. En er is eindelijk oog voor de gevaren van wiet en hash. Iedereen blij.
Wouter de Vries (32) maakt zich vaak druk om regels, bureaucratie en domheid, maar nog liever foto’s. Lees zijn blog of volg hem op Twitter.
RSS