Bloggen voor vrijheid

Hassnae Bouazza

Illustratie: Alphonse Etienne Dinet

Enige tijd geleden verspreidden Egyptische bloggers filmopnamen, gemaakt met een mobiele telefoon, waarop was te zien hoe een politieagent een taxichauffeur verkrachtte. Het werd een groot schandaal dat leidde tot het ontslag van de agent. Ook werd in één klap duidelijk: anonieme bloggers worden in Egypte niet gehinderd door staatstoezicht en censuur, waardoor ze ongeremd verslag kunnen doen en misstanden aan de kaak stellen.

Persvrijheid en de islamitische wereld, die twee zijn water en vuur. Om die reden was er vorige maand op uitnodiging van de organisatie Free Voice een grote delegatie journalisten uit de islamitische wereld te gast in ons land om met elkaar en met Nederlandse collega’s te praten over Persvrijheid. Niet dat Arabische journalisten totaal zijn beknot: over buitenlandse aangelegenheden en politici mogen ze schrijven en zeggen wat ze willen, alleen over de eigen leiders is het mondje dicht.

De Marokkaanse journalist Hassan Rachidi, tevens directeur van het Al Jazeera kantoor in Marokko, vindt desalniettemin dat het met de persvrijheid in zijn eigen Marokko goed gaat, al worden er om de zoveel tijd maatregelen genomen door de regering waardoor journalisten worden belemmerd. Eén zo’n belemmering is de rechtszaak die de Marokkaanse overheid tegen Al Jazeera heeft aangespannen omdat het, onder leiding van Rachidi, onjuiste informatie zou hebben verstrekt over rellen in juni (mensenrechtenorganisatie CMDH meldde aan Al Jazeera dat er doden waren gevallen, dit werd betwist door de Marokkaanse overheid die Al Jazeera daagde). Deze dagen dient het hoger beroep.

Journalisten zijn makkelijk te traceren en aan te pakken voor de overheid, dit in tegenstelling tot internetbloggers, zo vertelt de Egyptische journaliste en ongeremde spraakwaterval Abeer Saady, werkzaam voor het dagblad Al Akhbar. Daar waar journalisten zich dienen te houden aan regels en beperkingen, bleken de bloggers zo vrij als een vogeltje – totdat de grote schandalen – zoals die met de verkrachtende politieman – zich aandienden en de regering besloot dat óók bloggers onder de mediawet en de daaraan verbonden regulering dienen te vallen. U ziet, internet wordt gedoogd zolang het de mensen maar niet op al te veel vreemde gedachten brengt en er niet aan de gevestigde orde wordt geknaagd.

Ongerust over zoveel macht van het volk (democratie, een goed idee, maar niet ten koste van de Grote Leider en Zijn Gevolg), besloot de overheid hierop dat alle Egyptische bloggers, zo’n 15.000, zich moesten laten registreren. Een slimme zet, want nadat een aantal bloggers opriep tot een staking, kon het vermeende brein achter de actie in een mum van tijd worden opgespoord en voor de rechter gedaagd.

Het belangrijkste voor Abeer Saady is niet zozeer de gevestigde orde, maar het tegengaan van de corruptie die het land zo verdeelt en de tegenstellingen uitvergroot. Ze gelooft dat als de pers dat aan de kaak kan stellen en de bewuste ambtenaren en politici ter verantwoording kan roepen, de volledige persvrijheid en democratie als vanzelf zullen volgen. Maar de pers kán haar eigen overheid niet ter verantwoording roepen, en dus blijft de positie van ‘La Vache Qui Rit‘ (‘de lachende koe’, naar het beroemde Franse kaasmerk), de bijnaam van president Moubarak, nog stevig in zijn zadel zitten.

De conferentie, waar de journalisten vrijelijk konden spreken, werd ook bezocht door de Ministers Verhagen en Koenders. Nou, als twee Nederlandse ministers zich ermee bemoeien, weet je dat het met dat praten wel goed komt, want dat kunnen Nederlanders als de beste. De bijeenkomst was besloten om de verschillende deelnemers niet in gevaar te brengen. Heeft zo’n bijeenkomst dan wel zin? Rachidi denkt dat het wel degelijk nut heeft om met andere journalisten te praten en en netwerk te bouwen.

Saady is voorzichtiger. Toen ik haar vroeg of er nog goede politieke moppen zijn, durfde ze haar vingers er niet aan te branden. Praten is mooi, maar er moet ook iets gebeuren.

Welnu, daar hebben bloggers geen ministers voor nodig. Mijn oplossing is simpel: Nederlandse bloggers moeten artikelen plaatsen die hun evenknieën in de islamitische wereld hen mailen. De artikelen worden geplaatst, uiteraard onder pseudoniem, op Nederlandse websites die zich richten op de islamitische wereld. Zonder gevaar kunnen bloggers uit islamitische landen dan misstanden aan de kaak stellen en oproepen tot actie. Geen Lachende Koe die er ooit achterkomt wie al die gezagsondermijnende artikelen op Nederlandse websites schrijft.

Bloggers aller landen verenigt u!

Hassnae Bouazza treft in het geheim voorbereidingen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland. Bovenstaande column werd eerder gepubliceerd in Vrij Nederland.