Peter Breedveld

Illustratie: Mihály Zichy

Een dikke twee jaar geleden hoorde ik schrijfster Naema Tahir, die een hartstikke geil boek heeft geschreven, tegen Martin Simek zeggen dat moslims, net als de hippies in de musical Hair ook eens uit de kleren moesten gaan. Ik was toen eindredacteur van het blad van de Naturistenfederatie Nederland en heb haar meteen gebeld om haar uit te nodigen voor een interview plus naaktfotosessie, zodat ze haar geloofsgenoten het goede voorbeeld kon geven. Ik sprak haar voicemail in, maar ze heeft nooit gereageerd, zelfs niet om vriendelijk te bedanken.

Viel me tegen, en sindsdien is het me vaker opgevallen dat Tahir niet oprecht is. Ze staat niet voor wat ze zegt. Tegenwoordig schrijft ze in de Volkskrant brieven met de conservatieve filosoof Andreas Kinneging, waarbij het wel lijkt of ze Kinneging probeert te overtreffen in bekrompen benepenheid. ‘Moslima’s zien hun lichaam als iets heiligs en wensen het alleen weg te schenken in een duurzaam verband.’, schreef ze bijvoorbeeld vorige week. ‘Zou het ook voor westerse jongeren niet gezond zijn wat behoedzamer om te gaan met hun lichaam? Met liefde? Met relaties?’ Snoeihard oordeelt Tahir over ‘het gemak waarmee men hier relaties aangaat, huwt en scheidt en de respectloosheid die men betoont voor de gevolgen’.

Nou ja, zeg! Dat komt ons een beetje de les lezen over onze seksuele moraal, terwijl Tahir zelf nou niet echt wat je noemt een puriteins leven leidt. Zelfs als ze inmiddels tot andere inzichten is gekomen en met alleen nog maar haar echtgenoot twee keer per week het missionarisstandje doet, lijkt me wat meer bescheidenheid wel op z’n plaats. Hypocrisie maakt mensen zó onaantrekkelijk.

Bovendien zou het mooi zijn als die moslima’s dat uit eigen overtuiging deden, hun heilige lichaam beschouwen als een exclusief relatiegeschenk, maar zo is het natuurlijk niet. Als er ergens respectloos tegen de vrouwelijke seksualiteit wordt aangekeken, dan wel onder de aanhangers van de wereldgodsdiensten. Dat exclusieve geschenk wordt niet gegeven, maar genomen en de vrouw die denkt de baas te zijn over haar eigen seksualiteit, wordt zonder meer beschouwd als een hoer of een heks (goed beschouwd worden alle vrouwen als hoeren gezien en is er slechts onderscheid tussen praktizerende en niet-praktiserende hoeren) en in sommige landen zelfs geslagen of gestenigd.

Die hele maagdelijkheidscultus, die door Tahir opeens wordt bejubeld, is niets meer of minder dan een keihard systeem van meedogenloze onderdrukking en vernedering waar niet alleen mannen, maar zeker ook zusters, nichten en moeders enthousiast aan meedoen.

Overigens schijnt uit onderzoek te zijn gebleken dat een kwart van de Turkse en Marokkaanse vrouwen in Nederland vreemdgaat, wat je toch aan het denken zou moeten zetten over de heilzaamheid van het verbod op voorhuwelijkse seks. Ik ben ontmaagd door mijn eerste grote liefde, met wie ik daarna drieënhalf jaar ben samengeweest, en hoe heerlijk het ook met haar was, na ongeveer een jaar kon ik de neiging tot vreemdgaan al niet meer onderdrukken omdat ik per se wilde weten hoe het met andere vrouwen was. Ik kan me niet voorstellen dat andere mensen geen last hebben van die brandende, kwellende nieuwsgierigheid. Alleen daarom al zou ik nooit trouwen met de vrouw die ik heb ontmaagd, of anders pas nadat ze met een aantal andere mannen is geweest.

Gewoon puur uit zelfbescherming.

Terug naar Tahir, die beter moet nadenken over wat ze allemaal uitkraamt. Scheiden is ook in het Westen een traumatiserende aangelegenheid, ik ken zelf geen gescheiden mensen die zomaar even hun huwelijk ontbonden. Vroeger bleven mensen in voor- en tegenspoed bij elkaar, inderdaad, en als ik sommige oudere paren zie – of hun kinderen – vraag ik me af of dat nou echt het beste is voor alle betrokkenen.

Ik zou kunnen zeggen dat Tahir een hele bevolkingsgroep kwetst als ik het niet zo lachwekkend pathetisch vond om jezelf als gekwetste aan de mensheid te presenteren. Gekwetst zijn is iets voor homo’s.

Peter Breedveld mag van Hassnae Bouazza niet meer over de ‘multiculturele mislukking van Nederland’ schrijven, zo leest hij op het weblog van Gerrit Wilhelm Tabak.