Gij zult Arabieren haten

Peter Breedveld

Illustratie: Pulpcovers.com

Dus Hassnae schrijft een boek waarin ze het heersende beeld van de Arabische wereld probeert te corrigeren. Arabieren zijn niet allemaal bloeddorstige fanatiekelingen, Arabische vrouwen zijn niet allemaal onderdrukt, de mensen leven niet strikt volgens de regels van de islam.

Een overvloed aan voorbeelden draagt ze daarbij aan, van televisieprogramma’s waarin vrouwen openlijk hun seksleven bespreken, vrouwen die naakt poseren op de cover van een gezaghebbend maandblad, vrouwen die mannen in het stof doen bijten, tot de seksschandalen en de waarzeggers en wichelaars die in de Arabische wereld – ondanks het strenge islamitische verbod op hekserij – een dik belegde boterham verdienen. Lees dat boek en uw beeld van de Arabische wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

Arabieren zijn eng

Behalve als je een islamofobe zure witte man bent natuurlijk, die zich vastklampt aan zijn xenofobe wereldbeeld als een neet aan een spaarzame haar. Volkskrantredacteur Henk Müller bijvoorbeeld, die Hassnae afgelopen zomer een lange serie geildronken smsjes stuurde, die hij korzelig beëindigde met de mededeling dat hij ‘zijn handen van haar aftrok’ als ze volhardde in haar omgang met mijn persoontje. Müller heeft eindelijk zijn wraak, want vandaag bespreekt hij in de Volkskrant ‘Arabieren Kijken’.

Hassnae’s aanpak levert boeiende verhalen op, schrijft Müller, ‘zeker waar ze haar eigen ervaringen als uitgangspunt neemt’. So far so good, toch? Maar dan komt het, want wat blijkt volgens Müller uit al die voorbeelden, die Hassnae aandraagt? ‘Er blijkt sprake van sterk onderling racisme, corruptie, hypocrisie en een obsessieve gerichtheid op vrouwen’. Precies wat Müller en al die andere bange witte mannen, Joost Niemöller, Carel Brendel, Hans Jansen, Leon de Winter, Theodor Holman et cetera altijd al hebben gezegd: Arabieren zijn eng. Hassnae zegt het zelf! Kijk maar: ze schrijft dat ze als vrouw niet bij de begrafenis van haar vader mocht zijn!

Inperken van de vrijheid

Dat is dus in Nederland je straf als je genuanceerd probeert te zijn. In tegenstelling tot wat haar vele, vele vijanden over haar beweren (en ook over bijvoorbeeld een genuanceerde Arabierenkenner als Petra Stienen), is Hassnae geen apologeet, ze wil de Arabische wereld niet rooskleuriger afschilderen dan die is. Ja, ze schetst ook de worsteling van Arabische vrouwen, haarzelf inclusief, met het hardnekkige seksisme, het virulente conservatisme. Ze laat inderdaad zien dat het eerste, wat de nieuwe machthebbers van Libië en Egypte doen als ze zich hebben bevrijd van hun dictators, het inperken van de vrijheid van de vrouwen is. Hassnae is daar nooit blind voor geweest, heeft zich altijd fel verzet, is altijd één van de meest uitgesproken critici geweest van het seksistische conservatisme in de Arabische wereld, en ook in Nederlands-Marokkaanse kringen.

Terreurdaden van islamisten

Maar dat er in de Arabische wereld seksisme is, en intolerantie, dat conservatieve baardmannen er hun stempel drukken, dat weten we allemaal al. Dat zien we elke dag op televisie omdat de nieuws- en actualiteitenprogramma’s alleen dát aspect van de Arabische (of islamitische) wereld laten zien. De redacties zijn alleen geïnteresseerd in gewelddadige vlagverbranders en Israël- en Amerikahaters. U moet Arabieren eng vinden.

Vinden ze ook bij Pauw & Witteman. Hassnae werd door de redactie van dat programma benaderd om over haar boek te komen praten, maar daar moest eerst een goede aanleiding voor zijn. Het boek zelf kon de aanleiding niet zijn. Nee, er moest weer iets engs gebeuren in Egypte of Algerije, en dan zou Hassnae aan de hand daarvan mogen komen betogen dat er ook een andere kant was. Daarbij werd er van haar verwacht dat ze zélf op zoek ging naar filmpjes om in Pauw & Witteman te laten zien. Hassnae moest dus het werk van de redactie van Pauw & Witteman doen. Twee weken lang werd ze aan het lijntje gehouden, een hele dag is ze door de redactie aan het werk gezet, op zoek naar filmpjes waarin specifiek dit of dat en zus en zo gebeurde en dat dan als antwoord op de zoveelste inperking van de vrijheid door president Morsi, of de terreurdaden van islamisten in Algerije.

Verkracht door de Khadaffi’s

Want er mocht geen moment worden vergeten dat Arabieren eng zijn. Dat we bang moeten zijn voor moslims. Uiteindelijk heeft Hassnae de redactie van Pauw & Witteman in niet mis te verstane bewoordingen te kennen gegeven dat ze geen zin had om aan deze haatpropaganda mee te werken. Terwijl zich dit allemaal afspeelde, zat de ene na de andere absurde gast in Pauw & Witteman, als om te benadrukken dat de redactie alles – alles – interessanter vindt dan een genuanceerd beeld van de Arabische wereld: een man die door het ijs was gezakt, een vrouw die op haar rug was gevallen en ook een vrouw die een boek heeft geschreven over haar verkrachting door de Khadaffi’s. Dát boek mocht wel zijn eigen aanleiding zijn. Er was niks nieuws gebeurd in Libië, maar iedereen die wil komen vertellen hoe eng Arabieren zijn, is zonder voorbehoud welkom bij Pauw & Witteman.

Hassnae ís een paar keer in Pauw & Witteman geweest, altijd in de rol van Kutmarokkaan. Een discussie over Joden en Palestijnen, waarbij er opeens een filmpje werd getoond van een Palestijnse terroriste, zichtbaar verheugd over het aantal doden dat ze op haar geweten had. Kijk, Hassnae, dat zijn jouw soortgenoten. Een strontlawine van haat kreeg ze over zich heen. Daarna werd ze in Pauw & Witteman tegenover de zuigerige Bart Schut gezet, weer met een lawine van seksistische en racistische haat als gevolg, want nu zou ze weer hebben beweerd dat Marokkanen niet racistisch zijn. De laatste keer dat ze in Pauw & Witteman zat, was dat ook weer in de schurkenrol, want ze geloofde niet in het heilzame werk van de kruisridderessen van de Abortusboot.

Pauw & Witteman-stempel

Hassnae is, kortom, alleen welkom bij Pauw & Witteman als ze even het beeld van de irrationele, bloeddorstige, hatelijke, enge Arabier bevestigt. En De Wereld Draait Door is niet geïnteresseerd omdat ze – dit is lachen – een ‘Pauw & Witteman-stempel’ draagt. Hele nieuwe dimensies van het begrip ‘stigmatisering’ worden hier zichtbaar. De Marokkaan die in Nederland het negatieve beeld van Marokkanen, moslims en Arabieren probeert bij te stellen, vindt een onoverwinnelijke overmacht tegenover zich. Het is in Nederland voor een Marokkaan onmogelijk iets anders te zijn dan een Kutmarokkaan, behalve als je met veel tam-tam afstand neemt van alle andere Marokkanen. Als je een soort getinte super-Nederlander wordt, zoals Achmed Aboutaleb, of Said el Haji.

Arabieren zijn eng, dat is het dogma. Daarom negeert Müller alle bewijzen die Hassnae aandraagt voor het feit dat er in de Arabische wereld klinkende overwinningen worden gemaakt in de strijd tegen fundamentalisme en seksisme, en neemt hij een fragment waarin Hassnae zich nota bene van haar kwetsbaarste kant toont als ‘bewijs’ dat Arabieren eng zijn.

Honderdtachtig combinaties met het woord ‘hoer’

Daarom ook schreef Eduard Padberg twee weken geleden een slechte recensie in Trouw, waarin hij meent Hassnae’s betoog onderuit te halen met de bewering dat in de Arabische wereld mediavrouwen als prostituees worden gezien (Ha! Terwijl er hier in Nederland geen Marokkaanse vrouw met een mening op televisie kan komen zonder voor honderdtachtig combinaties met het woord ‘hoer’ te worden uitgescholden), en dat er sprake is van ‘jaloezie’. Padberg laat zien dat hij Arabieren Kijken vluchtig heeft doorgebladerd door te schrijven dat Hassnae nooit een kijkje heeft genomen ‘achter de schermen’. Hassnae is geweest waar een luie, zelfingenomen journalist als Padberg (hij is Egyptecorrespondent) nooit, never zal worden toegelaten. En dat had hij kunnen weten als hij dat boek had gelezen, voordat-ie er zijn makkelijke, onzinnige oordeeltjes op losliet.

Merk de tegenstelling op in de bespreking van Müller, die Hassnae’s beschrijvingen van vrouwenonderdrukking aanhaalt om te bewijzen dat Arabieren eng zijn en die van Padberg, die Hassnae verwijt geen oog te hebben voor vrouwenonderdrukking in de Arabische wereld, omdat Arabieren eng zijn. Padberg bevestigt verder Hassnae’s stelling dat gewone Arabieren zich in het dagelijkse leven moeiteloos bewegen tussen moderniteit en traditionaliteit, terwijl Müller beweert dat Hassnae zelf (onbedoeld) laat zien dat dit niet zo is.

Het onverdedigbare verdedigen

Hassnae is nu benaderd door een journalist die haar wil interviewen omdat, zo zei hij haar, Hassnae het ‘onverdedigbare verdedigt’. Dit is de stand van de journalistiek in Nederland: van nieuwsgierigheid heb je als journalist alleen maar last. Je moet niet willen weten wat er écht aan de hand is, gewapend met je versteende vooroordelen stap je op je onderwerpen af. Het interesseert zo’n man geen fuck wat Hassnae te zeggen heeft. Wat hij zelf vindt, dat is zo oneindig veel interessanter. Hassnae dient gewoon als zeepkistje voor orerende bevooroordeelde bange witte mannen.

Hassnae schrijft een interessant boek en de heren journalisten gaan al achter hun afweergeschut zitten voordat ze zelfs maar een letter hebben gelezen. Emancipatie in de Arabische wereld? Humor in Egypte? Weerbare vrouwen in Saoedi-Arabië? Seksuele vrijgevochtenheid in Marokko? Dat kan niet en dat mag niet en dat zullen we wel eens even in de kiem smoren.

Wij bange, dikke, witte, domme mannen.

Verwen uzelf en koop Arabieren Kijken bij onze vrienden van De Koperen Tuin. Maar bij de Ako of de Bruna mag ook, uiteraard.