Peter Breedveld

Foto: Mae West

Zo! Daar staan we dan, aan het begin van weer een nieuw jaar, op de helft van een traditioneel grijze Nieuwjaarsdag (hé, daar breekt opeens de zon door!). Weer een jaar overleefd, maar just barely. Murw gebeukt door Haatrechts, opgejaagd door het droesem van wat in Nederland voor ‘journalistiek’ doorgaat, helemaal gek gemaakt, letterlijk gek gemaakt door types die geen enkel mededogen hebben, geen enkele scrupules. Die het een overwinning vinden als ze iemand het zwijgen hebben opgelegd.

Ik ben zo bang geweest, ben me kapot geschrokken van het besef dat de media van je kunnen maken wat ze willen. Je wordt gewoon schuldig verklaard op basis van een paar door geestelijk gestoorde bloggers uit de context getrokken citaten. Vooral de beschuldiging van antisemitisme vond ik heel, heel erg. Als een gek heb ik het afgelopen voorjaar mijn site gezuiverd van alles wat maar door kwaadwillenden kan worden gebruikt om me van antisemitisme te beschuldigen. Totdat ik op het punt stond een sarcastische reactie van mij te verwijderen op een gek die stelde dat de Nazi’s de Holocaust niet zomaar voor niks waren begonnen, en ik dacht: waar ben je mee bezig, vriend? Geloof je soms zélf dat je een antisemiet bent?

Dankjewel, Roze Khmer!

Maar Frontaal Naakt leeft! En ik wil nog eens benadrukken dat Frontaal Naakt leeft dankzij de redactie van GeenStijl. Als die niet luid victorie had gekraaid toen ik besloot er de brui aan te geven, las u nu dit stukje niet. Dus proost, Marck Burema en Bart Nijman! Zonder jullie was ik er niet meer geweest.

Niet dat ik niet uiterst voorzichtig ben geworden. Ik durf op Twitter AbuPessoptimist niet eens te retweeten, die is veel te kritisch over Israël. Als ik al iets sarcastisch tweet, zet ik er in capslock bij dat het een sarcastische tweet is. Niet om grappig te zijn, maar omdat ik nog steeds soms lig te zweten als ik besef dat iets, dat ik heb geschreven, op een manier kan worden uitgelegd die ik niet heb bedoeld. Wanneer ik een stukje over de beste strips van het afgelopen jaar schrijf, vraag ik mezelf of ik The Property echt zo goed vind, of dat ik alleen maar probeer te laten zien dat ik echt, heus, serieus waar helemaal niets tegen Joden heb. Terwijl ik al jaren fan ben van Rutu Modan.

Kwaadaardige imbecielen

Het vreet aan je, die constante beschuldigingen en die laster. Ik plaats een stukje van René Süss, met wie ik al jaren bevriend ben, en die komt me vertellen dat ergens op een blog iemand schrijft dat Süss een seniele ouwe Jood is die door mij wordt gebruikt om mijn antisemitisme weg te poetsen. Ik word daar fysiek misselijk van, maar denk erover na en vraag me dan af: wie is hier nou eigenlijk een antisemiet?

Dat is nou eenmaal wat het Internet is. Een vrijplaats voor dwarse meningen en onorthodoxie, maar hier gelden zich ook de kwaadaardige imbecielen, en die zijn nou eenmaal met veel en veel meer. Het is een ontzettend gevaarlijke plek. Niet alleen omdat het voor het bedrijfsleven en de overheid ‘het meest complete controlemiddel is waar de mens ooit over beschikt heeft’, zoals Han van der Horst terecht stelt, maar ook omdat het voor de massa een middel is om individuen te slopen, zoals betoogd wordt in het uitstekende stuk op de Huffington Post, ‘Why We Should All Fear The Righteous Online Mob‘.

Macht zonder verantwoordelijkheid

Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel meer angst ik heb voor onderbuikmedia als GeenStijl dan voor de overheid. De media, zelfs kranten als NRC Handelsblad, zijn gek op onrust op Twitter, en je hoeft dus maar een beetje lawaai te maken over een tweet van iemand en die persoon ziet zijn leven voor z’n ogen verkruimelen. De Jan Benninks, de Burema’s, de Nijmans en de Brendels hebben zóveel macht en zijn volstrekt bereid om die macht te gebruiken om iemand kapot te maken omdat hun mening ze niet aanstaat, of hun etnische achtergrond, of hun geloof.

Afgelopen jaar was voor mij persoonlijk een uiterst negatief jaar. Naast het mediaoffensief van Haatrechts tegen mijn persoontjes was er ook nog de terreur van Robert van den Engel, die mijn geliefde en mij bedreigt en stalkt, en waar je je dan ook weer mee moet bezighouden. En van den Engel is niet de enige. Dagelijks worden we belasterd en bedreigd via de mail, in de reacties op deze site, op Twitter en zelfs op mijn werk. Er zijn heel erg veel mensen elke dag op een negatieve manier met ons bezig.

Mijn nieuwjaarswens voor alle fatsoensrakkers

En het had zo leuk moeten worden. Van Hassnae verscheen dit jaar een nieuw boek en ze heeft een belangrijke rol in een documentaireserie die Femke Halsema aan het maken is, maar zodra Hassnae in de media genoemd wordt, begint ook de lastercampagne weer. Ziekmakend, en niet goed voor je mensbeeld, dat kan ik u verzekeren.

Want erger dan de stalkers, de lasteraars, de slopers, veel erger dan de totaal amorele leugenaars die ons belagen en bedreigen, zijn de zogenaamde ‘fatsoenlijke’ mensen die mij ‘net zo eng vinden’ als Robert van den Engel, omdat ik me kwaad maak om die continue terreur. De fatsoenlijke mensen die genoeg hebben van mijn ‘persoonlijke vetes’, die vaststellen dat ik er wel een beetje om vraag, omdat ik ‘zelf ook behoorlijk pittig kan zijn’. De mensen die me kapittelen omdat ik een enge stalker, die mijn vrouw wil laten verkrachten door ‘de spreekwoordelijke grotere neger’ en die herhaaldelijk oproept mij een nekschot te geven, een ‘griezel’ noem. Voor al die mensen, en ze zijn met ontstellend veel, volgt hier mijn nieuwjaarswens:

Lieve fatsoenlijke mensen,

Ik wens u in 2014 toe wat mij is overkomen in 2013

Optimistische plannen

Damn right dat ik negatief ben. Ik begin dit jaar met gevoelens van wrok, ik word ’s nachts wakker met de gruwelijkste wraakfantasieën voor mijn geestesoog, ik denk elke seconde van de dag aan de mensen die mijn leven, en ook dat van Hassnae, het afgelopen jaar tot een hel hebben gemaakt. En niemand hoeft me te vertellen dat dat niet goed is. Ik heb hier niet voor gekozen of zo. Ik ga ook liever positief, vol optimistische plannen, het nieuwe jaar in. Maar het vreet aan me, als een kanker.

Goede voornemens heb ik niet. Ja, niet meer denken aan die nare mensen, de bagger van me laten afglijden, me loswrikken uit het drijfzand van de negativiteit. Maar ik heb vorig jaar ontdekt dat ik daar helemaal niet over ga. Het zijn de anderen die voor mij bepalen hoe mijn jaar wordt. Ik heb daar niets over te zeggen.

Kindje in de baarmoeder

Gelukkig waren er ook veel positieve gebeurtenissen in 2013, al kwamen die voornamelijk voort uit de negatieve. Ik ben naar Japan gevlucht en heb daar momenten van intens geluk gekend, leuke mensen ontmoet, prachtige dingen gezien, me veilig gevoeld als een kindje in de baarmoeder. Heel veel mensen hebben me gesteund en dit kan niet vaak genoeg gezegd worden: die steun is cruciaal geweest. Kijk niet weg bij zinloos geweld op het Internet. Net als op het schoolplein gedijen bullebakken bij de stilzwijgende goedkeuring van de passieve omstanders. Laat mensen niet alleen.

Met Hassnae heb ik het afgelopen jaar in fantastische restaurants gegeten, omdat we vonden dat we dat hadden verdiend. Vooruit, heb ik toch een goed voornemen voor 2014: dat blijven we gewoon doen, het goede leven leven, veel bij Soenil eten, en bij De Leest. Veel naar Tokyo gaan, zo vaak als ik kan. Interessante mensen blijven ontmoeten.

En Frontaal Naakt blijven maken, tegen de verdoemenis in.

Lieve leuke mensen,

Ik wens u een fantastisch nieuwjaar!