Reality check

Peter Breedveld

Ik raakte gisteren in verwarring door de bovenstaande cover van de Volkskrant. Een grote zwarte man, van achteren gezien, enorm gespierd, met een mohawk. Een gevaarlijke zwarte man dus, laten we er geen doekjes om winden. Het type zwarte man waar de meeste Volkskrantlezers, schat ik zo in, ’s avonds de straat voor oversteken om er niet langs te hoeven. En over die foto van die imposante zwarte man staat in grote, witte letters: ‘Dit is een Italiaan’.

“Holy shit, wat een expliciet racisme in de Volkskrant“, dacht ik. “Wat een oubollig racisme ook, niveautje Een neger in het dorp!. Is het voor iemand nog nieuws dat een zwarte man of vrouw een Italiaan kan zijn?”

Dubbele nationaliteiten

Toen las ik de rest van de tekst op de foto en zag ik dat het over voetballers met dubbele nationaliteiten ging, dat de man op de foto tevens Ghanees is. Ik dacht: “Misschien heb ik mezelf teveel geconditioneerd, denk ik te snel dat er sprake is van racisme. Ik moet niet meteen overal alarm over slaan.” Ik dacht: “Ik ben een beetje raar.”

Vandaag zag ik echter op Twitter dat ik de enige niet ben die de foto met bijschrift smakeloos vindt. Er was zelfs iemand die het lef had om ondubbelzinnig te verklaren dat-ie de foto racistisch vond. Iemand anders beweerde dat zo’n voorpagina niet zo heel lang geleden in een regen van opzeggingen zou hebben geresulteerd, dat iedereen dit normaal vindt, tegenwoordig. En ik dacht ja, dat is waarschijnlijk waar.

Blanke vla

Maar ik maak me al jaren druk om het toenemende racisme in Nederland en het zijn niet de domste mensen die zeggen dat ik overdrijf, dat ik niet overal racisme achter moet zoeken. Dat ‘islamkritiek‘ moet kunnen, dat ‘dobbernegers‘ satire is. En door die Volkskrant-cover besefte ik dat die muur, die wordt opgetrokken zodra ik over racisme begin, me wezenlijk heeft veranderd.

Want zodra ik iets racistisch zie, leg ik mezelf meteen het zwijgen op. Niemand hoeft meer tegen me te zeggen dat ik overdrijf, dat ik lijd aan politiekcorrecte verkramptheid. Dat doe ik zelf meteen al. “O, vind je dát nu ook al racistisch? Straks mogen Jodenkoeken ook niet meer. En wat dacht je van blanke vla?” Vorige week had ik het ook al. Toen liep ik ergens langs waarvan ik dacht: “Dit kan echt niet.” Maar ik besloot er niks van te zeggen, want dan was ik het weer die erover begon. Pas toen iemand anders er stennis over maakte, dacht ik: “O, dus tóch.”

Ik vertrouw mijn eigen oordeel niet meer.

Toenemend antisemitisme

En er is wel degelijk sprake van gewenning in de samenleving. Op de site Mediacourant.nl staat onder een stukje over Humberto Tan: ‘Tan ziet er alleen maar goed uit als hij aan een boom hangt, omringd door mensen, getooid met witte puntmutsen‘. Tan is uiteraard verontwaardigd. ‘Mediacourant vindt dit prima’, tweet hij.

Dat weet ik allang. Bijna elke dag lees ik in de krant alarmerende berichten over het toenemende antisemitisme, maar wie racisme aankaart, wordt voor gek verklaard. Of voor ‘nikker lover‘. Racisme bestaat niet in Nederland, en wie beweert van wel, is zelf een racist.

Kleinzielig, sneu mens

Maar de schokkendste ontdekking die ik vandaag deed, is dat ik er zelf aan mee begin te doen. Door stelling te nemen tegen racisme heb ik me de afgelopen jaren een berg moeilijkheden op de hals gehaald. En nog veel erger is dat ik anderen ermee in moeilijkheden heb gebracht. Ik ben bedreigd, maar mensen in mijn omgeving zijn ook bedreigd. In dagblad Trouw zijn mijn geliefde en ik voor antisemieten uitgemaakt. En het resultaat is nul komma nul. Ik heb niets bereikt. Het racisme is alleen maar toegenomen.

In Vrij Nederland staat deze week een interview met Zihni Özdil, die min of meer dezelfde dingen beweert als ik al jaren doe. Het racisme van de media, de hypocrisie, ook de politiekcorrecte houding ten aanzien van intolerante moslims. Ik vraag er al jaren aandacht voor. Maar tegen mij zeggen mensen dat ik ermee moet ophouden, dat ik spoken zie, dat ik overdrijf. Dat ik extreemrechts ben, dat ik extreemlinks ben. Zihni wordt ervoor geprezen. Hij staat zelfs op de cover van Vrij Nederland! En ik weet dat het heel klein van me is, dat ik een kleinzielig, sneu mens ben, een deerniswekkende miezer, maar ik denk dan: “Waarom hij wel en ik niet?”

Racistische verkrachtingsfantasieën

Ik ben aan mezelf gaan twijfelen. Ik bedoel, als zelfs een hyperprogressief Gutmensch in het kwadraat als Asha ten Broeke zegt dat ik niet zo zwaar moet tillen aan de racistische verkrachtingsfantasieën van de rechtse medemens, dan moet ik echt zijn doorgeschoten in mijn antiracisme, nietwaar?

Daardoor ben ik mijn mond gaan houden. Ik had het nooit voor mogelijk gehouden, maar ik ben ook een passieve toeschouwer geworden. Althans, ik ben hard op weg er één te worden. Ik word gehersenspoeld waar ik bij sta. Straks ga ik nog tweeten dat Quinsy Gario onze kinderen hun feestjes wil afnemen en dat Humberto Tan geen gevoel voor humor heeft.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.