GeenStijl lokt incident Gaza-demo uit

Nizar Mourabit

Een journaliste aangevallen door moslimextremisten in Den Haag? De persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting in het geding? Waarom is dit geen wereldnieuws? Omdat het opgeklopte onzin is. Een tweede poging van GeenStijl deze week om tijdens een Gaza-demo een rel uit te lokken.

Als ik ergens een pesthekel aan heb dan is het inconsequentie. Annabel Nanninga en GeenStijl, de nieuwsbron met het woord ongefundeerd in het credo, zijn daar goed in. Zij staan enerzijds wetteloosheid voor, want iedereen moet alles kunnen zeggen wat hij of zij wil. Het stuk van de belaagde ´journaliste´ over haar held en baas (en SS-er) Otto Skorzeny is daar een treffend en walgelijk voorbeeld van. Anderzijds wordt iedereen die een wat GeenStijl betreft onwelgevallige mening verkondigt aan de schandpaal genageld. Met name moslims natuurlijk, dat is makkelijk scoren.

Hitlergroet

De GeenStijl-reaguurder smult van iedere negatieve duiding van de Islam en wordt op zijn wenken bediend door de meeste schrijvers van het medium. Lastig is wel dat die reaguurder na verloop van tijd door weinig meer verrast wordt. Dus als er ´verslag´ moet worden gedaan van een Gaza-demo in Den Haag moet je met zwaarder geschut komen. Je kunt het niet houden bij het benoemen van kwalijke ideeën die door de demonstranten worden uitgedragen. Nee, je moet een relletje proberen uit te lokken en dat is Nanninga gelukt.

Eerder deze week probeerde Geenstijl hetzelfde. Bart Nijman (alias Van Rossem) twitterde er lustig op los met nietszeggende foto´s. Nijman suggereert bijvoorbeeld (zie foto hieronder) dat de jongen met sjaal zojuist de Hitlergroet bracht, maar was blijkbaar net iets te laat met zijn camera.

Haatdragend en antisemiet

Goed, poging mislukt, de rel blijft uit. De GeenStijl-reaguurder wordt ongeduldig. Dat alle moslims haatdragend en antisemiet zijn weten ze nu wel. GeenStijl-pion 2, in de gedaante van Nanninga, wordt uitgezonden naar de Gaza-demo in Den Haag. Nu moeten er wel wat sappiger foto´s gemaakt worden en bijschriften geplaatst worden op Twitter en GeenStijl die de gemoederen wat meer doen verhitten. Anders wordt het gewoon een herhaling van Nijmans nonsens, waarvan we weten dat het niet heeft gewerkt. De foto´s en bijschriften van Nanninga zijn doeltreffender.

Zoals Nanninga hier zelf toegeeft, maakte zij een foto van iemand en betichtte zij, zonder dit te staven met onafhankelijke bronnen, de persoon in kwestie van allerlei lelijks op een veelgelezen website. Daar worden mensen boos om, dus dat werkt.

Gebrekkige woordkeuze

Niet veel later zou zich een gruwelijk incident voordoen. Een blikje fris werd richting Nanninga´s hoofd geslingerd. Paniek, ellende en hollend naar de ´polies´ (Nanninga´s eigen gebrekkige woordkeuze). Wat moet het een drama geweest zijn, niet alleen voor de ´journaliste´, maar ook voor de omstanders. Den Haag, Nederland zou nooit meer hetzelfde zijn.

Maar in het mediageweld rond de vliegramp van een week geleden verwatert nieuws al snel. Dus de volgende dag maar een tweede column en wat nastoken op Twitter:

Onherkenbaar als journalist

Wat opvalt in deze column van Nanninga is dat zij hierin de vermoorde onschuld speelt. Daarmee spreekt zij haar woorden van de vorige dag pijnlijk tegen. Eerder was zij nog de heldhaftige journaliste ter plaatse die zich in weerwil van het gevaar in de frontlinie van het islamitische geweld begaf. De ´polies´ had haar als onafhankelijke pers moeten beschermen, maar nu blijkt zij ineens onherkenbaar verkleed. Als duidelijk zou worden dat ze van GeenStijl was zou ze onmiddellijk door de woedende menigte gelyncht worden, citaat:

‘Ten eerste: het recht van mensen om te demonstreren zal ik ALTIJD verdedigen. Ten tweede: ik was niet herkenbaar als GeenStijl-journalist. Dit in verband met mijn veiligheid, een punt waarop ik later helaas gelijk kreeg. Ten derde: ik heb mij niet gemengd in discussies of mij op enigerlei wijze provocerend gedragen. Ik was er, en maakte foto´s.’

Niet provocerend gedragen? Nanninga stuurde foto´s met begeleidende beschuldigende teksten naar GeenStijl die nota bene tot het incident leidden. Die pesterige inconsequentie weer, ditmaal van het meest huichelachtige soort. Daarnaast geeft Nanninga toe dat zij onherkenbaar was als journalist en haar aanwezigheid en acties dan ook niet vallen onder de zogenaamde persvrijheid. In de ogen van de ´polies´ was Nanninga met haar camera waarschijnlijk de zoveelste ramptoerist.

Riooljournalistiek

Hebben de stukken op GeenStijl over de Gaza-demo journalistieke waarde? Is er ook maar enkele vraag gesteld aan de demonstranten, is er hoor en wederhoor toegepast? Ik lees daar in ieder geval niets van terug. Nee, er zijn vanaf de zijlijn foto´s gemaakt en wat obscure tekstjes bij verzonnen. En wanneer Nanninga geconfronteerd wordt met haar uitspraken op GeenStijl is het zo snel mogelijk wegwezen.

De enige bron die het verhaal van Nanninga zou kunnen staven is de omstreden, niet bepaald objectieve journalist Frank Verhoef. Hij was er bij en haalt het aan in zijn stuk op De Dagelijkse Standaard. Jammer genoeg zijn de enige bronnen die hij gebruikt (tromgeroffel) de eerder genoemde stukken op GeenStijl. Om het verhaal van Nanninga kracht bij te zetten gebruikt hij dus haar eigen woorden.

Geen snipper bewijs

Ironisch genoeg kopt Verhoef zijn column met: “De Gaza-demo die helemaal niet over Gaza ging”. Dit klopt, het ging voornamelijk over Nanninga en een blikje fris. De Telegraaf, een krant die bewezen heeft uiterst onbevooroordeeld over de islam te rapporteren, besteedt ook aandacht aan het incident en weer zonder een snipper aan bewijs. In het begeleidende filmpje over de Gaza-demo is niets terug te zien van een incident met een blikje fris of over de toedracht. Maar misschien is het in dit verband goed om te weten dat GeenStijl en De Telegraaf beide betaald worden uit de pot van de Telegraaf Media Groep en elkaar altijd de hand boven het hoofd zullen houden.

Treurig is dat de onderwerpen die GeenStijl en Nanninga aanhalen van groot belang zijn. Geweld, zoals dat zich in Gaza en Israël, maar jammer genoeg ook in de Haagse straten, zij het vooral verbaal, voordoet is nooit te vergoelijken. Maar echt inhoudelijk wordt het jammer genoeg niet. Het blijft bij het plaatsen van nietszeggende foto´s en ongefundeerde beweringen door journalistieke vriendjes die elkaar bevestigen. Er bestaat in dit verhaal helaas geen onafhankelijke bron.

Vuile spelletjes

Dat justitie en politiek zich over deze kwestie gaan buigen lijkt mij een goede zaak. Al snel zal zichtbaar worden welke vuile spelletjes GeenStijl speelt.

Nizar Mourabit is politicoloog, beeldend kunstenaar en schrijver. Dit stuk is eerder gepubliceerd op zijn blog.