Ik neem nergens afstand van
Hassnae Bouazza
Het moet zo’n zeven jaar geleden zijn geweest dat ik voor het eerst kennis nam van de virulente moslimhaat op het internet: ik las dat moslims de keel van iedere ongelovige moesten afsnijden, naar Europa waren gebracht om de boel hier te koloniseren en dat ze altijd liegen, dat zou taqiyya heetten.
Door mensen als Theo Maassen, die zijn zorgen uitsprak, maar ook door mijn geliefde werd ik ervan overtuigd om de discussie aan te gaan: als mensen zouden zien en lezen dat de meeste moslims niks met het terrorisme te maken hebben, zouden ze wel bijdraaien, zou de angst – die er goed in zat na de moord op Van Gogh – wegebben.
Verstokte moslimhaters
Ik ging het gesprek aan met de meest verstokte moslimhaters, ik citeerde uit de Koran om te laten zien dat Joden en ongelovigen helemaal niet afgeslacht moeten worden, ik schreef over de Arabische wereld en schetste het leven van de gewone mensen aldaar die niet bezig zijn met de vernietiging van het Westen, maar net zo goed van de Westerse cultuur genieten en ik nam afstand van terreur, intolerantie en idiote imams.
Maar hoe meer ik schreef, hoe vaker ik me met het publieke debat bemoeide, hoe erger het wantrouwen en de diepgewortelde afkeer werden. Het was net drijfzand waar je niet meer uitkwam. En nu, zeven jaar na dato, moeten moslims nog steeds en alweer afstand van nemen. Elke dag is er wel ergens in een uithoek een moslim waar je je nog even voor moet verantwoorden.
Natte droom
Al Qaida, Boko Haram, meisjesbesnijdenis, steniging, Iran, Hamas en nu dan de natte droom van elke islamofoob: IS. Bebaarde moslims die mensen onthoofden. Lekkerder snuffporno is er voor de islamhaters niet te krijgen. ‘Zie je wel’, kirren ze van genot. De perfecte rechtvaardiging voor het wegzetten van moslims , want als je hen niet heel snel in kampen zet (dixit Marian Propstra van de VVD) zal het nog moeilijk worden hen te beteugelen.
IS slacht moslims en andere Arabieren in Irak en Syrië, maar in Nederland wordt het veelkoppig monster gretig aangegrepen om de moslims hier ermee om de oren te slaan. Elke dag die God geeft, moet het over moslims en de islam gaan. Elke dag die God geeft, moeten moslims zich van iets distantiëren. En natuurlijk zijn er altijd ambitieuze, opportunistische beroepsmoslims die dat al te graag doen, om te laten zien dat zij wel deugen.
Na decennia moeten moslims nog steeds bewijzen dat zij niks van doen hebben met andere vermeende geloofsgenoten; dat ze het heus verdienen deel uit te maken van de samenleving, om alsjeblieft maar geaccepteerd te worden.
Heilig boek
Het voelt als een eindeloze ontgroening van een studentenclub. De vernederingen en de opdrachten houden maar niet op. Gisteren Boko Haram, vandaag IS, morgen de koran. Alles om maar in de gunst te komen van de wantrouwende niet-moslim.
Maar die wantrouwende niet-moslims, die om afstand-krijsende ‘islamcritici’, zijn niet te bevredigen, omdat ze altijd wel weer redenen zullen vinden om je te wantrouwen, verdacht te maken, te haten. Het euvel is namelijk niet dat je misschien op een dag met een afgehakt hoofd in je hand bij hen aan klopt, maar dat je, als moslim, anders bent, en ze je om die reden ten diepste minachten. Je bent van buiten, zouden ze in de provincie zeggen. Ze moeten je niet en zullen steeds met nieuwe eisen komen. Zo tweette afgelopen week de zogenaamde intellectueel Thierry Baudet dat mensen die de koran als heilig boek beschouwen niet onschuldig kunnen zijn.
Empathisch vermogen
Veel plezier, zou ik zeggen. Leef je uit met je eisen en je afstandsfetisjisme. Ik neem nergens afstand meer van. Ik hóef me niet te verantwoorden voor derden, omdat verkapte racisten er vanuit gaan dat ik als moslim minder mens ben, minder empathisch vermogen heb, en dus geweld wel eens goed zou kunnen keuren.
Zoals IS niet mijn verantwoordelijkheid is, is de angst van de islamofoob dat ook niet.
Deze tekst is geweigerd door NRC Handelsblad. Hassnae Bouazza, Duistere Kracht van het Internet, is regisseur en eindredacteur van Femke Halsema’s serie Seks en de Zonde, schreef een boek over Arabieren, Arabieren Kijken. En ze heeft haar eigen hedonistische site, Aicha Qandisha. Lees daar vooral ook haar relaas over het racisme op de progressieve redacties waar zij heeft gewerkt.
RSS