De wereld volgens Anders Breivik: racisme en antisemitisme

Pyt van der Galiën

Is Anders Breivik een racist? Breivik zelf ontkent dat ten stelligste. “Ik ben geen racist, ik ben een anti-racist” verklaarde Breivik tijdens zijn rechtszaak. Om in één adem door te stellen dat in deze zaak juist zijn aanklagers de échte racisten zijn: “Omdat ik een militante nationalist ben, onderwerpt men mij aan een grove vorm van racisme… indien ik een bebaarde jihadist zou zijn, zou men nooit proberen mij krankzinnig te verklaren.”

Hoe reëel is Breiviks claim géén racist te zijn?

Germaanse stammen

‘If there is one historical figure and past Germanic leader I hate it is Adolf Hitler. If I could travel in a time-machine to Berlin in 1933, I would be the first person to go – with the purpose of killing him‘, schrijft Breivik in 2083: A European Declaration of Independence.

Breivik’s poging zich te distantiëren van de nazi’s is meer dan een hol ritueel. Breivik haat Hitler oprecht. Opmerkelijk genoeg niet omdat als gevolg van de misdaden van de nazi’s tientallen miljoenen mensen gestorven zijn, maar omdat de misdaden van de nazi’s negatieve gevolgen voor de Germaanse stammen (‘Germanic tribes’) hebben gehad: ‘No person has ever committed a more horrible crime against his tribe than Hitler. Because of him, the Germanic tribes are dying and MAY be completely wiped out unless we manage to win within 20–70 years.‘

Breivik verwijt Hitler dat hij indirect de verantwoordelijkheid draagt voor de vermeende dominantie van het multiculturele vertoog in Europa. De nazi’s hadden kunnen weten dat hun streven de wereld te overheersen, gedoemd was te falen. Als resultaat van dit krankzinnige streven (‘crazed effort‘) van de nazi’s werd de dominante positie van Europa op het wereldtoneel ondergraven en konden de VS en de Sovjet-Unie zich vestigen als supermachten.

Hitler is daarmee rechtstreeks verantwoordelijk voor het feit dat Europa (de ‘Germanic tribes‘, in Breiviks terminologie) sindsdien op het wereldtoneel slechts een bijrol speelt.

Slachtoffer van de Holocaust

De verantwoordelijkheid van de nazi’s gaat echter verder dan dat. In het zicht van de nederlaag gingen de nazi’s over tot de Holocaust, de poging het Europese jodendom fysiek te vernietigen. De Holocaust bood links de gelegenheid nationalisme en politiek conservatisme voortaan te associëren met genocide, een associatie die conservatieve nationalisten nog steeds als een molensteen om de nek hangt.

Met nationalisme gediscrediteerd door de Holocaust, kon links het ‘multiculturele, internationalistische’ vertoog voorstellen als een moreel superieur alternatief. De verantwoordelijkheid hiervoor rust volledig op de schouders van de nazi’s. Zonder de Tweede Wereldoorlog en zonder de Holocaust had links daartoe nooit de gelegenheid gekregen: ‘After WW2, the greatest anti-nationalist and anti-European propaganda campaign the world has ever seen was launched. And people like myself, and other cultural conservative leaders of today, are still suffering under this propaganda campaign because of that one man.‘

Breivik verbindt aan het bovenstaande de conclusie dat conservatief rechts ten koste van alles moet vermijden de strijd tegen de islam in etnische of raciale termen te formuleren. Dat zou immers links de gelegenheid bieden de Holocaust-troef uit te spelen.

Daarnaast is de Europese bevolking als gevolg van decennia multiculturele indoctrinatie als het ware geïmmuniseerd tegen het oude biologische racisme: ‘You have to keep in mind that most people in Western Europe have been systematically indoctrinated for the last 4-5 decades.‘ In plaats van in raciale termen, dient de strijd tegen de islam in culturele termen te worden gegoten, niet zozeer om principiële, als wel om strategische redenen.

Gemoderniseerd racisme

Breiviks claim géén racist, maar een antiracist te zijn, houdt in het licht van het bovenstaande geen stand. Breivik verwerpt het klassieke racisme niet om principiële redenen, maar omdat het door de associatie met de Holocaust in diskrediet is geraakt. Breiviks strijd tegen de islam is geen antiracisme, maar een gemoderniseerd racisme dat het klassieke, biologisch gefundeerde vertoog niet langer nodig heeft. Het vasthouden aan het klassieke biologische racisme is in Breiviks ogen contraproductief, aanhangers ervan zijn gedoemd tot het verblijf in een maatschappelijke niche, door iedereen uitgekotst en niet in staat enige daadwerkelijke politieke invloed uit te oefenen.

In die zin is 2083 zowel een vermaning als een waarschuwing: een vermaning richting traditioneel extreemrechts – ‘moderniseer of sterf’ – en een waarschuwing richting Nieuw Rechts – ’trap niet in dezelfde valstrik als de fascisten op straffe van marginalisering’.

Arabieren deporteren

Breiviks gedachtengoed onderscheidt zich op nog een ander punt van de nazi’s: het genocidale antisemitisme van de nazi’s is bij Breivik volledig afwezig. Breivik is een fanatieke Zionist en een hartstochtelijke fan van Israël. Hij bewondert Israël omdat het een expliciet joodse staat is. Weliswaar gaat Israël daarin niet ver genoeg – het zou alle Arabische inwoners moeten deporteren – maar het principe van de mono-etnische staat juicht Breivik toe. Belangrijker: Israël is een bondgenoot in de strijd tegen de islam. Het is een eenzame voorpost van het Westen, een bastion van democratie en beschaving in een totalitaire islamitische omgeving.

Breivik verwijt de nazi’s dat ‘…Hitler had the military capabilities necessary to liberate Jerusalem and the nearby provinces from Islamic occupation. He could have easily worked out an agreement with the UK and France to liberate the ancient Jewish Christian lands with the purpose of giving the Jews back their ancestral lands‘. Dat Hitler dit heeft nagelaten en in plaats daarvan heeft geprobeerd het Europese jodendom fysiek te vernietigen, is in Breiviks ogen onvergeeflijk. Dat neo-nazi’s weigeren iets van de geschiedenis te leren en zich nog steeds tegen Israël keren, is zo mogelijk nóg erger. Steeds wanneer Breivik in het verleden in discussie ging met een neo-nazi, probeerde hij hem er van te overtuigen dat ‘…his propaganda is hurting Israeli nationalists (who want to deport the Muslims from Israel) and that he is in fact helping the Israeli cultural Marxists/multiculturalists with his argumentation‘.

Goede joden en slechte joden

Uit het bovenstaande citaat kan al afgeleid worden dat Breiviks liefde zich niet uitstrekt tot álle joden. Breivik maakt onderscheid tussen ‘loyale’ en ‘disloyale’ joden. Loyale joden zijn nationalistisch, zionistisch en conservatief. Disloyale joden zijn ‘multiculturalist’, anti-zionistisch en links (‘liberal’). De eersten zijn bondgenoten, de tweede groep verdient het lot dat alle ‘categorie A en B verraders’ te wachten staat: standrechtelijke executie.

Bij dit punt aangekomen, brengt Breivik opnieuw de Holocaust ter sprake: ‘Were the majority of the German and European Jews disloyal? Yes, at least the so called liberal Jews, similar to the liberal Jews today that opposes nationalism/Zionism and supports multiculturalism… Conservative Jews were loyal to Europe and should have been rewarded. Instead, he [Hitler] just targeted them all.‘

Merk op dat Breivik Hitler dus niet zozeer verwijt dat hij joden heeft vermoord, als wel dat hij de verkeerde joden heeft vermoord. In Breiviks ogen had Hitler volkomen in zijn recht gestaan indien hij uitsluitend ‘disloyale’ joden had vermoord.

‘In any case; educate yourself and learn the difference‘, roept Breivik richting de neo-nazi’s, ‘please learn the difference between a nation-wrecking multiculturalist Jew and a conservative Jew. Don’t make the same mistake that NSDAP did.’

Joods probleem

In een ronduit verbijsterende passage voegt Breivik daaraan toe dat de fixatie op Joden uiteindelijk niet meer dan verspilling van energie is, aangezien in Europa alleen Engeland en Frankrijk een ‘joods probleem'(!) kennen. Dit in tegenstelling tot de VS dat in Breiviks ogen als gevolg van het grote aantal joden in dat land ‘een aanzienlijk (‘very considerable‘) joods probleem’ heeft. Deze definitie van een ‘joods probleem’ herinnert aan Breiviks stelling dat het niet mogelijk is samen te leven met moslims, zodra het aantal moslims in de samenleving een kritische grens overschrijdt.

Breiviks visie op joden mag zich dan onderscheiden van het genocidale antisemitisme van de nazi’s, vrij van antisemitisme is hij beslist niet. Naast het klassieke antisemitische onderscheid tussen de ‘goede jood’ en de ‘slechte jood’ en zijn benoeming van ‘een joods probleem’ komt dat ook tot uiting in zijn verwijt aan de nazi’s dat ze verzuimd hebben in Palestina een thuisland voor joden te creëren, waarnaar alle Duitse joden gedeporteerd hadden kunnen worden: ‘The deportation of the Jews from Germany wouldn’t be popular but eventually, the Jewish people would regard Hitler as a hero because he returned the Holy land to them‘.

Met andere woorden: conservatieve joden verdienen onze steun, maar dan toch vooral wanneer ze in Palestina tegen moslims vechten. In Europa ziet Breivik hen liever gaan dan komen. Zijn visie op Joden en Israël is puur instrumenteel: Israël is een nuttig instrument in de strijd tegen de islam.

Gemoderniseerd antisemitisme

Breivik is geen genocidale antisemiet, maar passages als de bovenstaande suggereren op zijn minst dat het Europese Jodendom van hem en zijn geloofsgenoten op termijn weinig goeds te verwachten heeft. Zolang joden een minieme minderheid vormen, zijn ze geen probleem. Zodra het aantal joden een kritische grens overschrijdt, vormen ook zij een probleem. In Breiviks ogen blijven Joden uiteindelijk een Fremdkörper binnen de Europese samenleving. Breiviks ideaal is de mono-etnische staat, waarbinnen geen plaats is voor etnische minderheden, of ze nu islamitisch of joods zijn. Het verschil tussen joden en moslims is dat moslims een acuut probleem vormen. Joden zijn geen acuut, maar een potentieel probleem.

De ‘war on terror’heeft van Israël tijdelijk een bondgenoot gemaakt. Dat is geen principiële, maar een opportunistische keuze, ingegeven door geopolitieke overwegingen. Onder de oppervlakte blijft het oude wantrouwen en de oude afkeer sluimeren. Aan de oppervlakte neemt het de vorm aan van een onderscheid tussen goede en slechte joden. Net als Breiviks antiracisme niet meer is dan een gemoderniseerd racisme, is Breiviks visie op joden en Israël uiteindelijk niet meer dan een gemoderniseerd antisemitisme.

Dit is het tweede deel in een korte serie over de gedachtenwereld van Anders Behring Breivik (eerste deel hier). In het derde en laatste deel kijken we naar Breiviks relatie met het klassieke fascisme en zijn plaats binnen het conservatieve politieke spectrum.

Sociaal-anarchist Pyt van der Galiën (volg ‘m op Twitter) is de Domrechts-watcher van Frontaal Naakt.