Een mooiere dood
Suna Floret
‘Laat het een groet zijn voor alle mensen die niet leven voor een mooier leven, maar voor hen die leven voor een mooiere dood’. Met deze woorden eindigt de Turkse film Selam Bahara Yolculuk die momenteel in Pathé de Kuip draait.
Deze film gaat over een docent die naar Kirgizië vertrekt om daar een Turkse school te openen en dat gaat niet zo makkelijk. Zijn gezin laat hij later overkomen. Deze charmante docent laat zich niet kisten en al het negatieve dat op zijn pad komt, lost hij op door goed en eerlijk te handelen.
Angst voor de dood
Het is een indrukwekkende film, met subtiele hints. Zo dragen bijna alle vrouwelijke spelers een hoofddoek, de docent en zijn vrouw raken elkaar zelfs bij het afscheid nemen niet aan en ook wordt het onderscheid tussen goed en slecht heel duidelijk weergegeven.
Want als je leeft voor een mooiere dood, waarbij je goed ontvangen wordt door God en in de hemel terecht komt, houd je je ook automatisch aan bepaalde regels. Als je buiten de lijntjes kleurt, dan is het in het hiernamaals misschien niet zo gastvrij.
Al zou ik het als ouder helemaal geweldig vinden als mijn kind zich volledig aan de regels houdt, het moeten wel mijn eigen regels zijn. Ik heb respect voor mensen die zich volledig kunnen houden aan de regels van God, dat is een eigen keuze en dat geldt voor elke religie. Maar als de jongeren in Rotterdam, met welke achtergrond dan ook, moeten leven met angst voor de dood en voor het hiernamaals, dan wordt er een generatie grootgebracht waarvan de talenten niet optimaal worden benut, omdat het belangrijker is dat het kind voor God leeft in plaats van voor zichzelf.
Buiten de lijntjes kleuren
We leven in één van de meest tolerante landen van de wereld en nog steeds hebben we het over gezamenlijke regels en sociale druk, met alle gevolgen van dien. Mensen hebben het al druk genoeg met hun eigen leven, zou je denken. De huidige generatie zou meer bewegingsruimte moeten hebben.
Het leven voor een mooiere dood komt bij mij in ieder geval onlogisch over. Ik zou willen dat mijn kind elk moment in zijn leven optimaal benut, fouten maakt, weer opstaat, zelfvertrouwen wint en zijn eigen kleurplaat maakt. Binnen en buiten de lijntjes kleurt. Met de kleuren die hij zelf kiest. Zonder angst.
God geeft onvoorwaardelijke liefde. En dan zou er dus geen hel moeten bestaan.
Suna Floret heeft een wekelijkse column in het Algemeen Dagblad. ze staan op haar Facebookpagina. Volg haar ook op Twitter.
RSS