Hoog tijd voor zelfreflectie in de Nederlandse journalistiek

Willem van Lunenburg

Ik lees de in Nederland wonende schrijvers, columnisten en journalisten nauwelijks meer. Het gezonde verstand is daar inmiddels zo zeldzaam aan het worden dat ik er niet meer naar durf te zoeken, bang dat het volledig uitsterft. We moeten het nog steeds hebben van iemand als Freek de Jonge, die ons al eens persoonlijk uit het moeras van de muffe jaren vijftig heeft getrokken.

De huidige generatie journalisten lijkt, zingend in het achtergrondkoor van Martin Bosma, vooral hand in hand met diezelfde Bosma terug te willen marcheren naar die jaren veertig. Vandaar dat ze het nazi-gebral door de Blonde Gorilla en zijn slapende (en zo nu en dan in Woerden en Purmerend slaapwandelende) cellen bagatelliseren.

De vluchtelingenhaat en andere ongelooflijke domheid van schrijvend Nederland schreeuwt het momenteel echter zo hard uit dat ze zelfs mij in het oog springt. Mijn conclusie: het is hoog tijd voor zelfreflectie door de Nederlandse journalistiek.

Beter vijanden

De verheerlijking van de Blonde Gorilla heeft ondertussen groteske vormen aangenomen. Ik verwacht dat een reactionair als Ebru Umar ieder moment op zijn verjaardag uitgenodigd kan worden om de taart met daarop het hoofd van een vooruitstrevende vluchteling aan te snijden als startsein voor de eindoplossing.

Umar schijnt de concurrentie met Martin Bosma als beoogd minister van propaganda bijna gewonnen te hebben. Een spreekbeurt over Goebbels, die uiteraard gepland is in de nacht van 9 op 10 november, moet Wilders tot een keuze verleiden.

Met sommige vrienden kan je beter vijanden hebben, zei een oude vriend van Umar ooit. Zelf is ze vooral vijand, van de mens en de vooruitgang. En van de waarheid, die ze kent als geen ander, en die is dat ze in navolging van de Blonde Gorillla natuurlijk helemaal niet boos is op de vluchteling of de islam, maar op de vooruitstrevende mens. Hetzelfde lijkt te gelden voor vrijwel de hele Nederlandse schrijvende pers.

Turkse roots

Dat wat ik van Umar lees, is van een dermate niveau dat het mij niet verbaast dat ze op GeenStijl schrijft. GeenStijl, ondanks alle Telegraaf-miljoenen blijft het toch een beetje de afwerkplek voor vieze mannetjes, in de vieze hoek van het urinoir. Ironisch, die vooruitgang. Dat een krant, begonnen als een spreekbuis van de NSB, inmiddels iets veel gevaarlijkers steunt; deze website voor en door xenofobe conservatieve fanatici.

Umar zou Turkse roots hebben. Niet dat mij iemands roots meer interesseren dan bijvoorbeeld iemands karakter, maar het is misschien een reden waarom ze met vele andere Nieuwe Nederlanders op sites als GeenStijl alle ruimte krijgt om met de Blonde Gorilla mee te vuilbekken, over vluchtelingen en de islam.

Inmiddels heeft overigens zelfs de Libelle Umar ontdekt. Hèt bewijs dat xenofobie in Nederland inmiddels volledig salonfähig is.

Eigentijdse Eva Braun

Umar zelf is het bewijs dat we als mensheid misschien wel evolueren, maar lastig significant aantoonbaar binnen minder dan laten we zeggen zes generaties. Ebru Umar is de eigentijdse Eva Braun, nu in dienst van onze eigen Hitler-van-de-lage-landen, de favoriete Blonde Gorilla in de PVV-dierentuin.

Ach, de Nederlandse schrijvers. Als Umar Jeroen Pauw lief aankijkt, schrijft die ook in haar eigen blaadje, waarvan mij de naam ontschoten is. Keek u nog naar Pauw, dan denkt u misschien nu te weten waarom daar nooit werd doorgeprikt tot de kern in discussies over de in Nederland al een tijdje vervelend opspelende xenofobie.

Discussies immers, die in het programma van Jeroen nooit het gemiddelde, burgermans-moralistisch niveau ontstijgen en dus nooit zijn gegaan over die xenofobie, maar over symptomen, als Zwarte Piet, racisme en, natuurlijk, de islam. Over de ziekte zelf praten we liever niet. Omdat dieper nadenken inmiddels pijn doet bij de meestgelezen en bekeken onderdelen van het journaille.

Hoger beschavingsniveau

Zelfreflectie. Zonder angst voor het vreemde is de enige angst, die overblijft, die voor onszelf. En dat is welhaast de allergrootste angst, dat zag Arnon Grunberg goed. Vooral voor mensen die zichzelf helemaal niet kennen. Is xenofobie soms gewoon zelfbehoud? Zo simpel zal het toch niet zijn?

Angst was ooit een goede raadgever. Een nuttige eigenschap dus, die alleen wat minder aangesproken wordt door weldenkende mensen in tijden van verandering naar een hoger beschavingsniveau. En alle vuilbekkerige onzin die we in Nederland voorgeschoteld krijgen in de media ten spijt: we zitten momenteel in het oog van de orkaan. Een orkaan die ons als vanzelf naar een hoger beschavingsniveau zal blazen.

We zitten dankzij het niveau van de journalistiek ook middenin een nieuwe hetze. En ondanks alle Israëlische vlaggen die de Blonde Gorilla twittert om de overduidelijke schijn op te houden; ook Israëliers worden niet gespaard in deze hetze. Het nieuwe aan deze hetze is namelijk dat die niet meer focust op ras, maar op iedereen die geen xenofobe conservatieve fanaticus is. De hetze is daarmee in theorie vele malen gevaarlijker dan de hetzes zoals we die uit het verleden kennen.

Sick joke

Angst is voor bange mensen maar iedereen die deze hetze van haatjournalisten faciliteert en ze een podium geeft voor hun meningsuiting, al is het maar bij ‘Heel Holland Bakt’, die kan je verantwoordelijk houden voor elke daad van agressie tegen nieuwe, vooruitstrevende Nederlanders door de minder intelligente meelopers met Wilders en Umar. Toch een beetje griezelig?

Welnee, het voelt momenteel hoogstens een beetje als een sick joke die ik te laat begrijp; maar ik besef nu dat de Blonde Gorilla en aanhangers als Umar heel goed weten dat ze geen racisten zijn. Ze koketteren er slechts mee, zie Martin Bosma en zijn soapachtige commentaar op het feit dat vooruitstrevende intellectuelen in Nederland zich ooit uitspraken tegen de apartheid in Zuid-Afrika.

Willem van Lunenburg is een pseudoniem. Zijn echte naam is bekend bij Uw Hoofdredacteur.