Een Down-vriendelijke samenleving

Peter Breedveld

Illustratie: Albert von Keller

Waarom er mensen zijn die niet vurig op een kind met Down-syndroom hopen, je verstand staat erbij stil. ‘Kinderen met Downsyndroom geven zo veel kleur aan hun omgeving en aan onze samenleving. Ze inspireren en motiveren anderen’, aldus een open brief in de Volkskrant van de ChristenUnie, die door een keur aan bekende Nederlanders is ondertekend. De CU verzet zich tegen het voornemen om zwangere moeders standaard een test aan te bieden die bepaalt of hun vrucht Down heeft.

Zo’n test, redeneert de CU, suggereert dat het krijgen van een kind met Down iets onwenselijks is en dat ‘schaadt het imago van het Down-kind’. De CU wil een ‘Down-vriendelijke samenleving’, implicerend dat wie voor een abortus kiest vanwege Down, vijandig staat tegenover kinderen met Down.

Kankervriendelijk

Op die manier redenerend ben je dus ook niet vriendelijk voor mensen in een rolstoel als je wilt voorkomen dat je kind in een rolstoel terechtkomt. Waarom wil je kanker genezen of doofheid verhelpen? Heb je soms iets tegen mensen met kanker? We willen een kankervriendelijke samenleving! Zie je doven niet als volwaardige mensen?

De redenatie is ranzig en typerend voor de emotionele chantage waarmee militante christenen altijd al ten strijde trekken tegen abortus.

Natuurlijk kan een kind met Downsyndroom kleur aan je leven geven en inspireren en motiveren. Mensen met taaislijmziekte kunnen dat ook. Toch heeft iedereen liever een kind zonder taaislijmziekte.

Een kind met Down is niet alleen maar kleur en inspiratie en één groot vrolijk feest. Zijn verstandelijke vermogens schieten zodanig tekort dat hij nooit zelfstandig een leven kan opbouwen. Hij blijft altijd afhankelijk van anderen. Dat betekent voor de ouders een forse inperking van het aantal mogelijkheden dat ze hebben, van hun bewegingsvrijheid, voor de hele rest van hun leven.

Intense gelukzaligheid

Filosoof Thecla Rondhuis, die zelf een zoon met Down heeft en er een boek over schreef (waarvan de titel alleen al een heleboel mensen in de gordijnen kreeg), zegt dat ze, als ze de keuze had gehad, waarschijnlijk had gekozen voor een abortus. Een tijd geleden ging ze daarover in het programma De Nieuwe Wereld in discussie met ‘zorgethicus’ Alistair Niemeijer, ook ouder van een kind met Down, die haar blootstelde aan een spervuur van verwijten. In Nederland bestaat er een soort cultus rondom mensen met het Downsyndroom, die je alleen maar mag zien als verspreiders van intense gelukzaligheid. Je mag het niet wagen te suggereren dat je liever een intelligent, gezond kind hebt.

Terwijl echt niemand een kind met Down wil. Waarom mag dat niet hardop worden gezegd? Waarom zou het mensen verboden moeten worden te kiezen, in een stadium waarin de vrucht in de baarmoeder nog niet levensvatbaar is, voor een leven zonder de zware last die een kind met Down is?

Spartaans-calvinistische cultuur

Ik vermoed dat het een combinatie is van de Spartaans-calvinistische cultuur die bijvoorbeeld ook de thuisbevalling in Nederland tot morele plicht maakt en de angst voor een Nazistische Brave New World, waarin het recht op leven alleen voor de fitste mensen is weggelegd, die ons vanaf onze prilste jeugd wordt ingegoten. Een diepgewortelde overtuiging dat de natuur goed is zoals die is, en dat de mens die probeert haar te verbeteren, een Nazi is.

Christenen, maar ook veel niet-gelovige Nederlanders, vinden dat je het hebt te doen met de kaarten die God je heeft toebedeeld. Het is natuurlijk prima en misschien zelfs bewonderenswaardig dat je jezelf die plicht oplegt, maar je mag andere mensen niet verbieden gebruik te maken van de mogelijkheid de loop van hun eigen leven te beïnvloeden. Abortus is in Nederland legaal, en het is aan de moeder en aan haar alleen om te bepalen wanneer het legitiem is om gebruik te maken van haar recht daarop.

Huidig kabinet

Wie er ondanks het Downsyndroom toch voor kiest haar kind te krijgen, verdient uiteraard alle steun en respect, zoals het een beschaving betaamt, waar de sterkeren zich ontfermen over de zwakkeren.

Wat dat betreft lijkt het me niet dat het aanbieden van een test die beschaving ondermijnt. Dat zal eerder ons huidige kabinet zijn dat ziekte steeds meer ziet als een keuze en een bewijs van gebrek aan ambitie, en psychische stoornissen als aanstellerij.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.