Nobelprijs
Peter Breedveld
Foto: Lalla Essaydi
Je hoeft niet te twitteren om de reacties te kennen van de Obamahaters op het nieuws dat Obama de Nobelprijs voor de Vrede krijgt. Die zijn voorspelbaar en sluiten uiteraard naadloos aan op het eentonige gekanker dat al sinds zijn inauguratie aan de gang is: dat de ‘Obamania’ de spuigaten uitloopt, dat Obama ‘m krijgt omdat-ie zwart is, en dat het dus racisme is, dat Barack ‘Hussein’ Obama een stiekeme moslim is die de vrije wereld op een presenteerblaadje aan de islam aanbiedt en dus geen vredesprijs verdient.
Maar ook in weldenkende kringen is kritiek: dat het een politiek statement is, dat het voorbarig is, enzovoort.
Welnu, ik vind dat Obama de prijs terecht krijgt. In die paar maanden dat hij nu president is, heeft hij meer goodwill gekweekt in de rest van de wereld dan zijn voorganger in acht jaar. Waar Bush na zijn aantreden meteen de wereld buiten de VS van zich begon te vervreemden, door onder andere te weigeren het Kyotoverdrag te ratificeren en de wereld buiten de VS te duiden in simplistische en provocatieve termen als ‘As van het Kwaad’.
Ik herinner me heus nog wel dat ik zelf ook dacht dat Bush’ agressieve benadering leek te zorgen voor een domino-effect van democratisering in het Midden-Oosten, maar dat is achteraf gezien toch iets te optimistisch gesteld. De inval in Irak bleek te zijn gelegitimeerd met keiharde, opzettelijke leugens en die nachtmerrie is nog steeds niet ten einde, en waarom er in Afghanistan zoveel wordt gesneuveld, wordt steeds minder duidelijk.
Bush is er nooit in geslaagd het misverstand weg te nemen dat Amerika en zijn bondgenoten in oorlog zouden zijn met de islam. Obama was daar in een indrukwekkende speech in Caïro heel duidelijk over: we zijn dus niet in oorlog met de islam. Uiteraard wordt dat door hysterische zwartkijkers als het ultieme bewijs gezien dat Obama de hele wereld wil onderwerpen aan de wetten van de sharia.
Het voortdurende gehoon dat Obama niks van z’n beloftes waarmaakt, is sowieso gratuit omdat zijn tegenstanders letterlijk alles in de strijd gooien om hem tegen te werken, en vooral tegen Obama’s voorstellen zijn omdat ze van Obama komen. Inhoudelijke argumenten worden niet eens ingebracht. Karaktermoord, Hitlervergelijkingen en apocalyptische doemscenario’s domineren het discours in republikeinse en conservatief-democratische kringen. Tegen zoveel destructieve emotionaliteit is een televisiedemocratie niet opgewassen. Dat kun je Obama niet kwalijk nemen. Net zomin als je hem kwalijk kunt nemen dat Israel openlijk en nadrukkelijk zijn gat afveegt met Obama’s pogingen vrede te bewerkstelligen tussen Israel en Palestina.
Resultaten meet je niet met behulp van aangenomen wetsvoorstellen en ondertekende overeenkomsten, dat zou een beetje Amerika- en Israelwatcher toch moeten weten. Al onderteken je overeenkomsten met je eigen bloed, dat is een leuk cameramoment, daarna kronkelen alle partijen zich in de gekste bochten om hun flagrante schendingen goed te praten.
Maar je kunt de mensheid als wereldleider ook een beetje hoop schenken, of een nieuwe, positieve invalshoek. En dat heeft Bush nooit gedaan, en Obama wel, en daarom verdient hij die Nobelprijs.
Peter Breedveld verkneukelt zich bij de gedachte aan de rolberoertes waar de Obamahaters nu van aan het herstellen zijn. Of misschien wel niet.
RSS