Lijkenpikkers

Frans Smeets

Foto: Lalla Essaydi

Het misbruiken van slachtoffers voor politiek profijt is van alle tijden. Zelf vind ik het een van de meest perverse en verwerpelijke activiteiten die mensen aan het daglicht kunnen leggen. De doden, daar blijf je met je poten vanaf. Die hebben geen weerwoord. De doden zijn alleen voor de nabestaanden en voor helemaal niemand anders.

Stuitend was het, toen na de moord op Fortuyn overal ineens “vrienden van Pim” opdoken. Matt Herben kon je niet van de buis afslaan, met zijn neptraantjes voor zijn “grootste -en allerbeste vriend”. De politieke positie die hij door Fortuyn had verkregen, werd gebruikt om zijn eigen toy for boys, de Joint Strike Fighter er doorheen te drukken, (iets waar Fortuyn trouwens tegen was). Er volgde een jaar vol politieke narren die allemaal “vrienden van Pim” waren. De ergste stront die over hun lippen kwam, was de zin “Pim had het zo gewild”. Misschien zegt het feit, dat uitgerekend op de dag van een staatsbegrafenis (Prins Claus) de narrenclub definitief uit elkaar viel, wel genoeg over het moreel besef van dit soort parasieten.

Toen laatst het huis van Fortuyn, Palazzo die Pietro te koop stond, gaven al die “vrienden van Pim” niet thuis. Schijnbaar moet vriendschap iets opbrengen.

In leven was de heer Fortuyn een eenzaam man met weinig vrienden, laat staan politieke vrienden. De enige fysieke liefde ontving hij in de donkere hoeken van de homoscene.

En dan hebben we nu ook nog zoiets als Pim-Fortuyn.nl waar rabiaat en domrechts haar xenofobische gal kan spuwen. Wat een man als Fortuyn te maken heeft met dit soort kleindenkers, ontgaat me totaal. Je kunt de denkbeelden en boeken van doden gebruiken in een discussie, maar de claim op de persoon of een moord is altijd vals en smerig.

Het claimen van een slachtoffer dat zich niet kan verweren en waarbij altijd flink aan cherry-picking wordt gedaan, is een vorm van ideologische necrofilie. Ik heb rabiaat rechts nog nooit horen pleiten voor het generaal pardon voor ‘witte illegalen’, waar Fortuyn een sterk voorstander van was of over zijn voorliefde voor knappe, iets te jonge Marokkaanse jongens.

Identificatie van domrechts met grote mannen als Fortuyn, Theo van Gogh of soms zelfs Gerard Reve staat buiten elke realiteit en doet afbreuk aan datgene waar de personen voor stonden. Het waren mannen die de twijfel, nieuwsgierigheid en wispelturigheid tot kunst hadden verheven. Het waren lopende tegenstellingen in hun hele zijn. Wars van dat kleinzielige eenrichtingsverkeer zoutzuurpissen.

Fortuyn en Van Gogh namen de islam en linkse dogma´s op een onnavolgbare wijze op de hak, zonder ook maar ooit de individuele mens uit het oog te verliezen. Ze vochten voor het recht om te zijn wie je bent, voor een onbeperkt vrij woord, en niet voor de politieke agenda van het Eigen Gelijk Eerst.

Bij Reve worden enkele zinnen en uitspraken van de man gepikt en als universele tegeltjeswijsheden aan het xenofobisch prikbord gehangen, als bewijs dat Reve aan de kant van de xenofoben stond. Te ziek voor woorden, als je het gehele oeuvre van Reve bekijkt. In leven zou de man waarschijnlijk deze kakkerlakken nog geen woord waardig achten.

Maar ook een drama als 9-11 wordt zonder scrupules geconfisceerd. Zonder gene plaatst “Eigen-Volk-Eerst”-libertariër Vincent De Roeck zichzelf als een toerist met zo´n domme ik-ben-ook-speciaal-hoed onder de twee brandende WTC-torens. Loor heeft het over ‘onze Twin Towers‘. Je moet maar durven om een claim te leggen op zo’n gebeurtenis, waarbij drieduizend doden vielen. Van wie zijn die torens en slachtoffers? Van iedereen die hetzelfde denkt als Loor? Ga maar eens met de nabestaanden praten over jullie torens. Na Bush zijn ze de lijkenpikkers meer dan zat.

De kadavereters hebben zelfs niet het fatsoen om de doden van de Tweede Wereldoorlog te laten rusten. De islamfobische extreempjes zien zichzelf ook nog vaak als de intellectuele erfgenamen van de gesneuvelden. Zij die moeten voorkomen dat we opnieuw geslachtofferd worden. Alleen nu door de islam.
Het Israëlisch-Palestijns conflict komt hen dan ook goed uit, doordat het voor hen de slachtoffers van de Holocaust verbindt met hun wanen over de slechtheid van de islam. Een soort oorlogsfront, waarbij ze hun islamofobe ideeën kunnen botvieren.

Nu weten dit soort gasten rare gedachtekronkels te maken, maar volgens mij zijn de joden in de Tweede Wereldoorlog toch echt niet door Palestijnen of Arabieren vermoord.

Slechts mensen met het morele besef en de domheid van een garnaal identificeren zich uit politieke overwegingen met slachtoffers van een dergelijke genocide.

Hilarisch is altijd het gebruik van het slachtoffer “vrouw”. Bij ieder gezinsdrama waar een islamiet bij betrokken is, bespringen ze schaamteloos het slachtoffer met hun islamofobe riedels. Ze kennen geen enkel respect voor het menselijke leed in zulke gevallen.

Mevrouw Pamela Hemelrijk lag vorige week nog niet in de kist of het lijkenpikkercircus was weer in gang gezet. Het bizarre is dat ze vaak niet eens door hebben hoe gestoord ze zijn. De heer Hartman is bijvoorbeeld ontstemd over de politieke kleur van de aanwezigen bij Hemelrijks uitvaart: ‘bij haar crematie bleek, dat zelfs mensen die haar na stonden weinig van libertarisme begrepen hadden, en soms er zelfs afwijzend tegenover stonden.
Dat is geen verwijt naar de familie, dat is geen politiek statement, het is hooguit een indicatie hoe eng men openlijke kritiek op de staat vindt, en mogelijk hoe eng men eigen verantwoordelijk voor eigen keuze vindt.’

De man zat gewoon als een autistische mongool (excuses aan mongolen en autisten) zendingswerk te verrichten op een begrafenis en was schijnbaar niet eens in staat te beredeneren, dat die mensen iets anders aan hun hoofd hadden dan zijn twee botsende hersencellen. Je zult zo’n idioot maar aan je broek hebben hangen als je afscheid neemt van je naaste.

Op het Het Vrije Volk kunnen ze niet het respect opbrengen om in ieder geval even te wachten tot na de begrafenis om met het gebruik van haar stukken het eigen gelijk aan te tonen. En dan durven ze het ook nog te hebben over beschaving.

Het misbruik van doden en slachtoffers zegt helemaal niets over je eigen gelijk, maar over je onvermogen om met argumenten te kunnen overtuigen. Het lijk is een spiegelbeeld van de eigen nietszeggendheid. Je identificeren met iemand die geen weerwoord meer heeft en niet kan terugslaan. Het is gedrag van aasgieren, hyena´s, wormen, kakkerlakken (excuses aan deze organismen). Het zegt iets over de kleine wereld waarin domrechts zichzelf heeft opgesloten. Een wereld van simplificaties, gebrek aan omgangsvormen, geen enkel mededogen, een wereld zonder beschaving en humaniteit.

Het beangstigende aan dit soort lijkenpikkerij is dat het aantoont hoever men bereid is te gaan. Als je zelfs niet eens in staat bent om voor je eigen gelijk de doden hun rust te gunnen, in hoeverre ben je dan bereid om voor je eigen gelijk de levenden het leven te laten.

Knutselaar Frans Smeets heeft dit fantastische beeld over lijkenpikkerij gemaakt.