Oude mannen
Eliane Gerrits
Illustratie: Werner Klemke
In een welwillende bui laat ik me wel eens verleiden tot een date met een oude man. Gisteren ook weer, het werd niks. Wel fijn geluncht aan het strand, het was zeker niet vervelend.
Oude mannen zijn niet aantrekkelijk maar ik hou mezelf dan voor dat ik me daar best overheen kan zetten als ze echt leuk zijn. In theorie zou dat denk ik ook kunnen. Maar ze zijn nooit echt leuk. Ze zijn lid geweest van enge sektes, drinken zich de dagen door, praten met consumptie, zijn stronteigenwijs en zitten vol ingesleten tics en maniertjes.
Er zouden verse oude mannen moeten bestaan, splinternieuw en ongebruikt, dan zou het kunnen. Ik stel me voor dat er zomaar eentje voor mijn voeten uit een boom zou kunnen vallen, onbeschadigd. Hoogstens wat blauwe plekken. Ha, leuke nieuwe oude man, wat een schrik, zullen we een kopje koffie gaan drinken?
Een verse oude man als een onbeschreven blad of liever een uitgegumde tekening, kon het maar. Een ongeluk gehad en het hele langetermijngeheugen gewist. En dat ik dat dan leuk mag invullen. Wat een perspectieven.
Ik eindigde gisteren nog op een terras met twee behulpzame jonge mannen die vonden dat ik moest gaan speed-daten of car-swappen. Omslachtig. Tinderen, voor ik het weet, swipe ik alles per ongeluk naar rechts, ik vind dat counter-intuïtieve links fout en rechts goed. En me dan wild schrikken als zo’n per ongeluk meteen matcht.
Eliane Gerrits maakt tekeningen voor NRC Handelsblad en ik geloof ook Elsevier, en verder voor tal van andere media. Ze heeft een website en ik raad haar Facebook-pagina aan, één van de meest vermakelijke die ik ken.
RSS