Versterven
Yezkilim
De gelovigen zijn de ongelovigen nog niet voorbijgestreefd, maar ze hebben hen qua vooruitstrevendheid wel ingehaald, al is dat deels te danken aan remmen en achteruitrijden. De priester tegen wie mijn vader opbiechtte dat hij levensmoe was, adviseerde hem op te houden met eten en drinken en verzekerde hem dat noch de versterving zelf, noch het advies daartoe, invloed zou hebben op hun beider kansen om in de hemel, de hel of het gevang te belanden, of op de lengte van het verwachte verblijf in het vagevuur.
Hel, verdoemenis en detentie komen echter wel om het hoekje kijken wanneer je een andere manier van levensbeëindiging dan versterving praktiseert, propageert of begeleidt. Onze wetgeving bevat immers allerlei vormen van hypocrisie. Zo wordt degene die zijn partner of kind mishandelt, gestraft, maar gaat de buur die het wist, maar er nooit iets van zei, vrijuit. Ook toezien hoe iemand sterft van honger en dorst is toegestaan, maar iets geven om het sterven te versnellen en te verlichten is strafbaar.
De wet vermeldt een paar situaties waarin het wel mag, iemand een spuitje geven. Trefwoorden: aantoonbaar, ondraaglijk en uitzichtloos lijden, ziekte, kans op genezing, pijn en wils(on)bekwaamheid. Maar vind maar eens een arts die niet gelovig is, die zijn of haar nek voor je uit wil steken, die bereid is om jouw specifieke geval op te zoeken in de euthanasiewet en die niet bang is, want: wat fatale kleine lettertjes in deze wet over het hoofd zien en je hangt!
Voor wie een prettige levensbeëindiging zoekt, zit er vaak niets anders op dan naar het buitenland te gaan. Maar we hebben het nu over Nederland, waar meer curieuze trends worden gespot op het gebied van de euthanasiepraktijk, zie een artikel in de NRC en het stuk waarop dit artikel gebaseerd was. Daarin was te lezen hoe in Nederland, in 2009, op één na alle pasgeboren baby’s met afwijkingen die zo ernstig waren dat de kans op een menswaardig bestaan nihil was – bijvoorbeeld vanwege het ontbreken van het grootste gedeelte van de hersentjes – in plaats van een genadeprikje gewoon geen voeding hadden gekregen, waardoor het sterfbedje soms wel een paar weken duurde.
Deze versterving was maar zelden de keuze van de ouders of de artsen, maar de artsen durven niet anders meer, sinds de invoering van de nieuwe euthanasiewet van een paar jaar geleden, waarin niets wordt gezegd over een menswaardig bestaan, maar aantoonbaar lijden het criterium is. En dat is niet van toepassing op mensjes die nooit iets anders zullen kunnen dan liggen en ademen, en die dus ook nooit zullen (kunnen) huilen. Net zo min als je de diagnose ondraaglijk lijden kunt baseren op het wel huilen van babies met andere aangeboren ernstige afwijkingen trouwens.
En kon een arts vroeger, op verzoek van de ouders bijvoorbeeld, nog een daad van medemenselijkheid stellen als er niemand keek, ook dat is verleden tijd, want de leden van de teams op de neonatologie-afdelingen mogen sinds een tijdje niets meer alleen doen, maar moeten elkaar in de gaten houden.
Hulde voor die ene arts die het vorig jaar wel aandurfde om euthanasie te plegen en hier aangifte van te doen! En, alvast, aan degenen die binnenkort, met als nieuw criterium ‘een menswaardige toekomst’, de euthanasiewet uit gaan breiden met een stukje over pasgeboren babies?
Yezkilim is een full-time allround compulsief obsessief probleemoplosser, met als specialiteit radicale onderwijshervormingen. Daarnaast is ze wiskundeleraar.
RSS