Bedankt, Anil!

Peter Breedveld

Ha! Life just gets better and better. Willem de Zwijger wees me op dit zinnetje in de laatste column van Anil Ramdas in NRC Handelsblad van gisteren (maandag 8 mei): De meeste Nederlanders die kritiek hebben op Jane Kramers artikel zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten (Ramdas heeft het over de Nederlandse reacties op een artikel in The New Yorker van enkele weken geleden over het multiculturele drama in Nederland – PB).

Je ziet de ergernis doorsijpelen in dat zinnetje. Lekker! Ik wist wel dat ze me lezen, hoog in de torens van het politiekcorrecte bastion, en ik constateer tot mijn duivelse genoegen dat negeren voor sommigen te moeilijk wordt. Je ziet aan dat zinnetje ook hoe enorm in zichzelf gekeerd de Nederlandse ‘progressieve’ intellectuelen zijn. Want laten we wel zijn: hoeveel NRC-lezers kennen de naam Peter Breedveld nou? De meeste zullen zich afvragen waar de neuk die Ramdas het nou weer over heeft. De meeste mensen die ik bijna dagelijks spreek, kennen Frontaal Naakt niet eens. En als ze de site kennen, laten ze er niets van merken (Let wel: ik heb dagelijks nu zo’n 1200 unieke bezoekers per dag en dat aantal stijgt nog steeds elke maand).

Ramdas zit vooral voor de incrowd te schrijven: Bas Heijne en Jacques van Doorn en dat soort lieden. Die hebben het over mij als ze elkaar tegenkomen op hun deprimerende borrels, omdat ze hun eigen naam regelmatig googelen en dan hier terechtkomen. Zulke trieste types zijn het wel.

Anil Ramdas mag zeggen dat ik niet ‘van beschaafde huize’ ben. Hij liep vroeger immers de deur plat bij ons thuis. Hij kent mijn vader en moeder persoonlijk. Hij weet precies hoe het er bij ons aan toe ging. Zelf is-ie een stralend toonbeeld van beschaving, getuige bijvoorbeeld zijn chique column van 21 november vorig jaar, waarin hij als een dolle stier tekeer gaat tegen Afshin Ellian, zonder één enkel inhoudelijk argument aan te dragen. Het mooiste was nog Ellians reactie. Die bleef uit.

Ook in de column van gisteren toont Ramdas weer waarom hij zo ver verheven is boven het gepeupel: Hirsi Ali is niet alleen slachtoffer maar minstens ook provocateur die nu al een tijdje geleden de bruine gedachte uitte van een bevolkingspolitiek jegens moslims, met andere woorden: als moslims toch al besneden worden, kunnen we ze ook meteen castreren. Is er íemand die hierin iets van Hirsi Ali’s gedachtengoed herkent?

Over de losse flodders die Ramdas nogal lusteloos op Paul Scheffer afvuurt, ga ik het niet hebben, maar dit vind ik heel erg leuk: Tip: ga naar het Internet Centre Anti Racism Europe, iemand heeft daar de moeite genomen het lange verhaal geduldig over te typen.

Hé, Anil, wel eens van scannen gehoord?

Nee, dit is niet flauw. Dit laat zien hoe ver Anil Ramdas en mensen als hij zijn verwijderd van de echte wereld. De wereld waarin u en ik leven. Dat-ie mijn site nog heeft kunnen vinden, zeg.

Ook mooi: Als ik in Nederland niet als allochtoon zou worden behandeld, zou ik zeggen: Jane Kramer, blijf met je poten van die klootzakken die Nederlanders zijn af. Ja hoor, Ramdas wordt ‘als allochtoon behandeld’. Max Pam schreef eens dat Ramdas ervan overtuigd is dat mensen expres tegen hem aanlopen omdat hij bruin is. Hij vindt zichzelf zo enorm belangrijk dat hij niet in de gaten heeft dat mensen tegen hem aanlopen omdat ze hem niet eens zien.

Ik heb trouwens helemaal niet zoveel kritiek Jane Kramers artikel. Ik vind het een vrij goed artikel. Er staat één feitelijke onjuistheid in over Rita Verdonk en ik heb me vrolijk gemaakt over de manier waarop Mohammed Rabbae, die de boeken van Ramdas’ favoriete schrijver wil verbranden, en cartoonisten-jager Henk van Waveren zichzelf presenteren.

Over Salman Rushdie gesproken! Op 22 november 2004 schreef Ramdas in de NRC:

Het is domweg niet praktisch mensen te beledigen en te kwetsen. Zelfs de herboren moslim wil simpele dingen als een baan en een huis. Maar als je hem sart en plaagt, vat hij het letterlijk op, met gevolgen die niet zijn te overzien. Het is een simpele, heldere benadering van de werkelijkheid die je in Nederland weinig tegenkomt.

‘Als je van Nederland een leefbaar land wil maken’, citeert Ramdas de dhimmi Jacques van Doorn, ‘is het doelmatiger om elkaar niet nodeloos te kwetsen’. Om vervolgens te verzuchten: ‘Helaas zijn er momenteel veel Nederlanders die niets om leefbaarheid geven. Ze willen haat en geweld, en beide zijn even onpraktisch.’

Stelt u zich Ramdas’ innerlijke verscheurdheid eens voor. Hij is zo idolaat van de schrijver van het voor moslims zeer kwetsende The satanic verses dat hij indertijd per nachtboot naar Londen is gereisd om het eerste exemplaar te bemachtigen van diens essay Is nothing sacred. Tegelijkertijd vindt hij blijkbaar dat tegenstanders van een verbod van The satanic verses haat en geweld willen. Ik zou best willen weten wat Ramdas met zijn exemplaar van The satanic verses heeft gedaan.

Peter Breedveld vindt Me and You and Everyone we know één van de ontroerendste films die hij ooit zag.