Griezelalarm

Peter Breedveld

In mijn lijfblad The New Yorker van 3 april een verhaal over de multiculturele toestanden in Nederland, The Dutch model van Jane Kramer. Kramer wijt de mislukte integratie van moslims aan het beleid van Ruud Lubbers in de jaren tachtig. Die liet moslims hun eigen zuil waar ze hun eigen cultuur en hun eigen taal in stand konden houden. Lubbers liet zich daarbij leiden door een rapport van cultureel-antropoloog Rinus Penninx waarin de moslimimmigranten sociaal-economische gelijkheid en het recht om ‘authentiek’ zichzelf te zijn werd beloofd. In de woorden van Paul Scheffer in hetzelfde artikel: ‘The country had let its immigrants rot in their own privacy’.

De schrijfster heeft zich de bekende linkse retoriek over Rita Verdonk op de mouw laten spelden. Die wordt beschreven als ‘a former prison warden whose solution to any problem involving immigrants is to throw them out. She has introduced legislation that would allow the government to deport “foreigners” – many of them second-generation Dutch citizens – after one criminal infraction.’ Daar moeten de fact checkers by The New Yorker overheen hebben gelezen.

Miriyam Aouragh, die aan de Universiteit van Amsterdam alle ruimte krijgt om politiek te bedrijven onder het mom van ‘wetenschap’ en door Kramer wordt aangeduid als ‘feminist-cum-radical activist’, mag weer even los over Hirsi Ali: “If you are a Muslim and you want to be a star, say terrible things about other Muslims”. Mijn God, dat mens is echt dom. Wel een lekker wijf, trouwens.

Grappig is de passage over boekverbrander Mohammed Rabbae, die volgens Kramer ‘a voice for accomodation on both sides of the divide’ is en die zichzelf opvoert als ‘liberal’! Ja hoor, Mo, mag ik even twee uitspraken van je in herinnering brengen? Uitspraak nummer één:

“Jullie Nederlanders moeten maar accepteren, dat wij moslims geen homosexualiteit accepteren”

En uitspraak numero due (over De Duivelsverzen van Salman Rushdie):

“Al was ik de laatste moslim in Nederland, dan nog zou ik mijn best doen het boek te laten verbieden”

Ha! Met zulke liberalen heb je geen antifascisten meer nodig. In het interview zegt Rabbae ook zelf: ‘As a Muslim, I have to defend Islam. I am less than libertarian when it comes to prejudice’. Ik moest meteen denken aan Ome Joop van De Dik voor Mekaar show: ‘Ik drink alleen as ’t regent en as ’t niet regent’.

Maar het lekkerste heeft Kramer voor het laatst bewaard en dat is een beschrijving van stadsdeelvoorzitter Henk van Waveren van de Amsterdamse De Baarsjes. Volstrekt impotente man, het lukt hem niet eens de imam van de Marokkaanse Nour-moskee te spreken te krijgen en hij doet daar heel schouderophalend over, want de imam spreekt toch geen Nederlands. Van Waveren zegt de gevoelens van onzekerheid weg te willen nemen en dat doet hij door De Baarsjes te laten overschaduwen door een knoert van een moskee en door zijn kop in het zand te steken: ‘How many extremists can there be?’ Ja, dan hou je wel tijd over om op gevaarlijke cartoonisten te jagen .

Ten slotte toont Van Waveren zich een onversneden socialistische denker van de oude stempel, zo eentje die meent precies te weten wat goed voor ons is. ‘What I want is to unite the sheep’ zegt-ie en verderop schrijft Kramer: ‘He says that the problem in neighborhoods like his is simply getting the sheep – Dutch as well as Muslim – to stand up and be counted.’ Griezelalarm! Hele-enge-griezel-alarm!

Ook heel leerzaam was de aflevering die ik zag uit de documentaire-serie Geloof, seks en (wan)hoop van Ingeborg Beugel. Wat krijgt dat mens veel boven tafel! Stom dat ik de vorige afleveringen aan me voorbij heb laten gaan. Gelukkig zijn ze hier alsnog te bekijken. Ik zag de aflevering waarin Samira el Kandoussi boos werd omdat Beugel een leugenaar een leugenaar noemt. Volgens Kandoussi mag je als Marokkaan best iets met een Nederlander hebben of zelfs samenwonen, zolang je dat maar niet rondbazuint. ‘Je moet er dus over liegen’, stelde Beugel vast. ‘Ik noem je nog net geen lompe boerin’, foeterde Kandoussi terwijl de vonken uit haar ogen sprongen. Hoe zalig hypocriet weer: Kandoussi mag over ongelovigen schrijven dat ze geen ziel, geen liefde, geen eer, geen schaamte, geen waardigheid, geen respect hebben, maar wie zegt dat leugenaars liegen is ‘nog net geen lompe boerin’.

Hoe extreem de hypocrisie van Kandoussi is, zag ik in dezelfde aflevering toen ze de loftrompet stak over Tony Montana, de hoofdpersoon in Brian de Palma’s filmklassieker Scarface. Tony is een psychopathische moordenaar die zijn zus wil neuken en de ethiek van een Bedoeïense roverhoofdman heeft, een ‘hele foute man’, geeft Kandoussi toe, “maar hij heeft wel eer”, en daarom is-ie een soort rolmodel voor Kandoussi en volgens haar ook voor veel andere Marokkanen. Roven, moorden, martelen, het mag allemaal, als je maar eer hebt. Griezelalarm!

Hypocrisie lijkt in moslimkringen een soort deugd te zijn, want later in de uitzending zat Beugel aan tafel met een aantal Turkse moslimvrouwen die er rond voor uitkwamen dat ze niet zouden toestaan dat hun kind met een Nederlander trouwt. Dat is discriminatie, stelde Beugel onthutst vast. Waren het Nederlanders geweest die hadden gezegd dat ze niet gelukkig zouden zijn met een Turkse schoonzoon of schoondochter, dan zouden ze vast en zeker allang door de media zijn gekielhaald en door 67 moslimorganisaties voor de rechter zijn gesleept. Maar dit had niks met racisme te maken, hielden de vrouwen vol. ‘Joelie hebt kewoon een hele andere koeltoer!’ Griezelalarm! Griezelalarm! Blijf uit mijn buurt, jullie! Ik heb hier een map vol cartoons en ik zal niet aarzelen ze te gebruiken! Ik doe het echt, hoor! Ik meen het!