Frans Smeets

In het Brabantse Reusel weigerde Pastoor Luc Buyens de hostie aan een homoseksuele carnavalsprins. Veel leden van de parochie waren het hiermee niet eens en weigerden deze dag ter communie te gaan. Het toonde de typische en eeuwigdurende verdeeldheid aan in de Rooms-Katholieke Kerk (RKK). Enerzijds de gelovigen die lak aan de regels en dogma’s van Rome hebben en anderzijds een klein aantal wereldvreemde conservatieve geestelijken.

In het algemeen kunnen praktiserende homoseksuelen in bijna alle katholieke kerken ter communie gaan en onderdeel uitmaken van een katholieke geloofsgemeenschap. Er wordt ze geen strobreed in de weg gelegd. In de wereld der religies is de katholieke kerk een van de gemakkelijkste met betrekking tot homoseksualititeit. Zeker nu de RKK een kerk in verval is en geen enkele rol van belang meer speelt in het maatschappelijke leven. Misschien is dit laatste ook de reden dat de toorn der homo’s zich op de RKK richt.

Vol tromgerommel over discriminatie ging homobelangenvereniging COC het gesprek aan met bisschop Hurkmans, wetende dat deze openbaar toch geen afstand kon nemen van de richtlijnen uit Rome, om vervolgens massaal en met een groot ‘kijk ons eens’-gehalte met roze driehoekjes in Reusel en de Sint-Jan in Den Bosch ter communie te gaan. Wij eisen een hostie.

Voor wie het niet weet, communie (hostie) is binnen het katholicisme het heiligste der heiligste. De prelaat had dan ook besloten de hostie die dag aan niemand in de kerk uit te reiken. Toen de prelaat van de Sint-Jan vervolgens ook nog de beleidslijn uit Rome aanhaalde, verliet een groot aantal kerkgangers luid schreeuwend en zingend de kerk. Nu had ik niet het gevoel dat de groep bestond uit doorgewinterde parochianen.

Het televisieprogramma Man bijt Hond deed er nog een schepje bovenop door een verwijfde nicht met verborgen camera naar binnen te sturen die, alsof het een verzetsdaad betrof, vol heldenmoed naar buiten kwam met een hostie. “We’ve got him!”

Het is gemakkelijk protesteren tussen oude mannen en oude vrouwen die toch geen andere houding kunnen aannemen dan het protest gelaten over zich heen te laten komen. Bij een levendige kerk waren ze eruit gekegeld. Eigenlijk is het zout in de open wond gooien van een terminale patiënt waar je dertig jaar geleden ooit een robbertje mee gevochten hebt.

Het uitmelken van het incident en bashen van de katholieke kerk vanuit homoseksuele en progressieve kring, van Popie Jopie tot zuster Godelieke, is dan ook laf en heeft al twintig jaar niets meer te maken met emancipatie, gelijke rechten of zelfs maar provocatie. We kennen dat nou wel. Tegenwoordig is Godelieke geen karikatuur van de katholieke kerk, maar van Paul de Leeuw zelf, alleen heeft hij dat niet door. Godelieke leeft al dertig jaar niet meer in Nederland. Dit soort acties tonen meer aan dat de homobeweging weinig strijdbaar is en vooral in een waan van het verleden leeft. De RKK als een bevestiging en gemakkelijke reclamezuil voor de eigen emancipatiestrijd uit vervlogen tijden. Het is vluchtgedrag voor de echte problemen waar de homobeweging voor staat.

Ik zag de homobeweging geen roze schoenen gooien naar de Koran in de Annasr Moskee. Ik zie de homo’s nooit in roze pakje plaatsnemen in de evangelische kerken, die als paddestoelen uit de grond schieten en waar homoseksualiteit wordt gezien als een epidemische ziekte en een straf van God. Ik zie nooit homo’s een roze Turkse vlag bij het kantoor van Milli Görüs hijsen. En ik hoor ze al helemaal niet woest de kaarsjes uitblazen bij hun verveelde hippe vriendjes die blind achter de homofobe en vrouwonvriendelijke knuffelgod Dalai Lama aanhuppelen. Het moet schijnbaar wel makkelijk blijven.

Maar buiten de lafheid speelt er nog een aspect bij de verstoring van de dienst door de actiegroepen. Ik ben voor het ridiculiseren – gelovigen noemen dat vaak kwetsen – van alle religies en hun vaak achterlijke standpunten. Maar dat is wat anders dan elkaars tempels, rituelen en bijeenkomsten verstoren. Dan zoek je namelijk niet meer het debat op, maar eis je dat de ‘andere kant’ voortaan jouw opvattingen gaat prediken. Buiten dat het fatsoensloos is om zonder kloppen binnen te komen, neigt het naar pure intimidatie en gedachtepolitie. “Wij bepalen hoe jullie denken.”

Emancipatiebewegingen kunnen zelf ontzettend intolerant zijn jegens mensen die weigeren aan hun emancipatieproces deel te nemen. En wat is de volgende stap? Een kliklijn voor homofobe uitspraken aan de keukentafel met een onder toezichtstelling van de homobescherming?

De acceptatie van homoseksualiteit is op wereldschaal eerder een uitzondering dan een regel. In het proces van globalisering en de daarmee gepaard gaande immigratiestromen staat die acceptatie ook in Nederland weer onder druk. Gelukkig zie je steeds meer een kloof ontstaan tussen enkele Wetenden en het middenveld, die wil dat gewoon iedereen zijn eigen leven leidt.

De machocultuur bij jongeren zie ik als een groter gevaar voor de acceptatie van homoseksualiteit dan zo’n oubollig instituut als de RKK. Terwijl de enkele echte parochianen afstand namen van hun pastoor en oprecht zeiden dat homoseksualiteit voor hen geen enkel probleem was, hoef je echt niet als homoseksuele leraar -en carnavalsprins op een gemiddelde VMBO-school voor je geaardheid uit te komen.

De problemen waar de homobeweging voor staat, zijn heden ten dage veel complexer en moeilijker te bestrijden, dan de eenduidige vijanden uit de verzuiling. Wat we nodig hebben, is een emancipatiebeweging die creatief de strijd aangaat met homofobie. Een homobeweging met ballen.

Frans Smeets gaat deze zomer al zwaaiende met zijn tambeloeris duidelijk maken dat ook mannen rechten hebben op het pinksterpottenkamp (PPK). Dat zal ze leren!