Meitei’s spookachtige muzikale ode aan het traditionele badhuis
Geen muziekvideo deze keer, maar het ingebedde nieuwe album van Meitei, die zijn ambient-muziek vervlecht met geluidsopnamen die hij maakt van het verdwijnende Japan, het Japan uit de Meiji-tijd en de Showa-tijd, waarvan overal nog restjes zijn. Zijn muziek voelt een beetje als tijdreizen, of preciezer: alsof er een scheur in de tijd ontstaat, waardoor je tijdelijk bezeten wordt door geesten uit het verleden. Het heeft altijd wat spookachtigs nostalgisch.
Meitei’s nieuwe album Sen’nyu is gevuld met geluiden die hij heeft opgenomen in traditionele onsens, baden met water uit natuurlijke bronnen. Je hoort het geklater, gekabbel, gespetter van water, de ruisende wind, de galm van stenen ruimtes, het gemompel en gestommel van bezoekers, de geluiden van oude, houten mechanieken. Met daar doorheen de intens melancholische, spookachtige muziek van Meitei.
Ik vind zijn albums allemaal bijzonder, maar dit vind ik het mooiste dat hij tot nog toe heeft gemaakt. Het is een spookverhaal, een diep gevoel van ‘mono no aware’, de vluchtigheid van dingen, een gevoel van tegelijkertijd geluk en verdriet, vanwege het besef dat het geluksgevoel eigenlijk alweer voorbij is, of spoedig voorbij zal zijn.
Zo mooi, zo waanzinnig mooi.
Check de Frontaal Naakte Playlist op Spotify.
RSS