Goede buren
Peter Breedveld
Illustratie: Joaquín Sorolla
Liefs uit La Jenny! Waar we arriveerden na een lange, zware reis. File in, file uit, vanwege het ene na het andere ongeluk op de Route du Soleil. Niet vreemd, want Fransen rijden als agressieve mongolen.
Ik geloof niet dat een Franse automobilist zich gelukkig voelt als hij niet stijf van de stress bovenop op andermans autobumper zit, knipperend met zijn koplampen, drammerig claxonnerend. Nou, mij kom je dan niet meer voorbij, natuurlijk. Dat zal duidelijk zijn. Ik ben aan niemand gehoorzaam, en zeker niet in mijn vakantie. Bovendien heb ik geen zin om de hele reis 90 kilometer per uur achter een vrachtwagen te moeten tuffen, zodat Koning Fransman zijn gestoordeidiotenrit zonder onderbrekingen kan doorjagen.
Maar als ze niet in hun auto zitten, zijn Fransen joviaal en behulpzaam. Toen ik mijn auto naast ons huurhuisje had geparkeerd, zag ik op de voordeur een briefje van de eigenaar, die ons waarschuwde vooral niet naast het huisje te parkeren, vanwege het rulle zand. Oh, grrrreat.
Ik probeerde mijn auto te verplaatsen, maar bleef inderdaad muurvast zitten. Een meneer kwam me vertellen dat ik de receptie van La Jenny moest vragen me uit mijn benarde positie te komen slepen, want de vorige huurders waren hier ook al twee uur mee zoet geweest. Fijn dat die meneer me dat vertelde, in plaats van de receptie, toen ik me daar meldde.
De vriendelijke mevrouw achter de receptie zei dat ze een bedrijf kon bellen om me weg te slepen, maar dat zou me 150 euro kosten. “Wat? Vindt u niet dat dit de verantwoordelijkheid van La Jenny is?” Ze zei nee, ik zei nou, ik vind van wel. Toen ging ze bellen met de baas, maar de baas vond ook dat het zijn (of haar) pakkie-an niet was. “U kunt beter iemand van uw buren vragen of die u wil wegslepen.”
“Zoek het maar lekker zelf uit”, was kortom het devies. Maar ik kom uit Nederland, dus daar had ik een hard hoofd in. Nederlanders helpen mensen in moeilijkheden niet graag. Ze maken er liever een filmpje van voor Geenstijl. Toen ik echter was teruggekeerd bij mijn huisje, hadden zich uit eigen beweging al een vrouw en een man gemeld die, helemaal naakt, druk zand onder mijn wielen vandaan schepten, met hun handen. Ze zagen helemaal zwart van het stof, waren aan het hijgen en hoesten, ik voelde me flink schuldig.
Het duurde wel een uur, de buurvrouw legde grote planken onder de wielen, ze wist beter hoe te handelen dan ik. Ik opperde nog dat het misschien een goed idee was om het zand nat te spuiten, toen namen ze me niet meer serieus en besloten ze alleen nog met elkaar te overleggen. Ik moest steeds proberen de auto weg te rijden. “We krijgen je er wel uit”, zei mijn buurman.
Toen kwam er een derde buurman bij, met een grote Hummer en een veuls te jonge vrouw. Ik dacht nog, wat een patser. “Hé, wat is dat? Wacht maar even, ik heb je er zo uit!” schreeuwde hij. En in vijf minuten was het gepiept. Ik zei: “Ik koop een mooie fles voor u”. Daar wilden ze niks van weten. “Ben je gek? Dat is toch normaal, dat we je helpen?” Nou, in Frankrijk misschien…
De volgende dag kwam één van de buren vragen of ik misschien vuilniszakken had. Nee, die had ik nog niet, want ik had nog geen inkopen gedaan. Het spijt me. “Geeft niet”, zei hij. ’s Avonds kwam hij me een rol vuilniszakken brengen. Ik gaf hem een fles Champagne. “Waar is dat nou voor?” zei hij. “Kom dat straks anders samen met ons opdrinken!”
Peter Breedveld heeft nergens ooit zoveel MILFS gezien als in Frankrijk.
RSS