Overlast

Jeroen Stam

Foto: Adeline Keil

Onder, naast en achter mij wordt serieus verbouwd. Niet een kleine schilderbeurt, wat hang- en sluitwerk of een riool vervangen. Nee, een grondige en grootschalige renovatie van een voormalig garagebedrijf van drie panden breed aan de gracht waaraan ik woon, tot een enorm kinderdagverblijf annex voor- en naschoolse opvang dat, gezien het vloeroppervlakte, makkelijk ruimte biedt aan honderd kinderen. Sinds april rijden busjes met Poolse, Bulgaarse en Nederlandse kentekens vol met Polen, Bulgaren, Marokkanen, Nederlanders, gipsplaten, gasbetonblokken en gereedschap af en aan.

Van ’s ochtends zeven uur tot ’s avonds negen uur sloopt, hakt, breekt, zaagt en timmert dit internationale gezelschap vol overgave deze oude panden om tot een hypermodern kinderdagverblijf. Soms houden ze pauze, en rusten de drilboren, cirkelzagen, schuurmachines en compressoren even. Op deze spaarzame momenten van weldadige rust kan ik eindelijk de vier bouwradio’s die Team International strategisch op de binnenplaats en aanpalende daken heeft staan, goed verstaan. En geloof mij maar, als je net vier uur uit je bureaustoel bent getrild door een Hilti of Kango klinkt Radio 538 in krakende quadrofonie als eh… ja, muziek in de oren.

Ik wacht al twee maanden op het moment dat het schilderen gaat beginnen en de ergste lawaaioverlast in aanhangers en busjes wordt afgevoerd. Dan, op dat moment, zullen ik en mijn buren kunnen gaan genieten van de laatste periode van enkele maanden van rust en stilte. Want als de verbouwing volgens planning verloopt, opent het kinderdagverblijf in december haar deuren. Voor, zoals ik al zei, ruim honderd kinderen, in de leeftijd van één tot twaalf jaar.

Van ’s ochtends zeven tot ’s avonds zeven uur zullen haastige ouders hun auto’s tweemaal daags dubbelparkeren in mijn straat. De ruime binnenplaats van het kinderdagverblijf wordt bestraat tot speelplein, en biedt met een bijna waterpas geïnstalleerde Poolse deur bovendien direct toegang tot het aangrenzende kinderboerderijtje. Als het niet regent, vriest of sneeuwt zullen horden krijsende kinderen al dan niet trippend op Ritalin de wereld onmiskenbaar laten weten dat ze er zijn.

Aan dezelfde gracht zit honderd meter verderop een koffieshop. Deze koffieshop zit er al jaren, maar ook hier werd enkele jaren geleden ingrijpend verbouwd. Niet door Polen of Bulgaren, maar door Marokkanen, want de koffieshop is in Marokkaanse handen. Niet dat dat ertoe doet uiteraard, of dat ik daarmee ook maar iets zou willen suggereren. Wat er wel toe doet, is dat deze koffieshop van een duistere hashbuil met bruinekroeginterieur door die renovatie in een nieuwe, fonkelwitte koffieshop met natuurstenen vloer, blauwe neonaccenten en bijbehorend chic espressoapparaat werd gemorfd en ineens veel meer klanten trok. Meer dubbelparkerende auto’s van klanten in de straat, meer blowende jongeren voor de deur en meer overlast. Gevolg: buurt in opstand, directe buren over de zeik, wijkagent boos, buurtregisseur in actie, keiharde afspraken en oplossing aanstaande.

Die oplossing bestond uit het aanstellen van een beveiliger in uniform met een check-icoontje op zijn jas, die alle klanten in alle vriendelijkheid wijst op het behoud van de vergunning van de eigenaar rust aan de gracht. Dat gaat zo:

“Hee vriend, wil je je auto even netjes parkeren? Nee, anders kom je er niet eens in. Ja, ik weet, mijn moeder is hoer, maar zet wel gewoon even je auto weg. Jullie daar! Niet blowen voor de deur. Neenee, echt niet, gewoon even naar binnen gaan. Nee, is geen discriminatie, iedereen moet naar binnen, anders raken we onze vergunning kwijt.”

En het werkt. Op de gracht wordt nauwelijks meer gedubbelparkeerd en voor de deur van de koffieshop heerst een serene rust. Omwonenden blij, klanten blij stoned as usual, koffieshophouder nog rijker ook blij. Daardoor vroeg ik mij af: bij wie kan ik eigenlijk terecht voor de overlast die dit kinderdagverblijf gaat veroorzaken? Bij niemand, zo bleek. In dit artikel las ik dat het geluid van kinderstemmen sinds januari 2009 niet langer geldt als geluidsoverlast. Buren kunnen geen – ik herhaal het maar even – géén maatregelen eisen van of tegen scholen en kinderdagverblijven.

Daarom volgen hieronder mijn vragen aan de wethouder Jeugd & Aanverwante, Overlast Genererende Zaken van de gemeente Den Haag:

– Bent u bekend met de beveiliger-met-check-icoontje aan de deur van de koffieshop bij mij op de hoek?

– Zoja, bent u voornemens ook zo’n beveiliger-met-check-icoontje voor de deur van het kinderdagverblijf in mijn straat te posteren?

– Zo nee, wtf gast!? Bent u eigenlijk wel bekend met artikel 1 van de grondwet, waarin duidelijk staat dat iedereen die zich in Nederland bevindt, in gelijke gevallen gelijk wordt behandeld?

Na wederzijds teleurstellende carrières in de bouw, toerisme, credit-management en ontwikkelingssamenwerking heeft Jeroen Stam besloten de dikke, morsige schrijver die al jaren in zijn ranke lichaampje huist, dan maar te accepteren en hém voortaan het geld te laten verdienen. Zie ook zijn website. Hij heeft ook een uitgeverij.