Jarig

Derek Otte

En het moest zo’n leuke dag worden. Ik was jarig. Bedankt voor de felicitaties allemaal. Het deed me erg goed! Ik heb het nooit zo op m’n verjaardag. Een dag ervoor had ik een nogal pessimistische tekst voorbereid, maar daarmee zou ik achteraf veel feliciterende mensen tekort doen. Ik sta nog steeds achter elk woord dat ik schreef, maar wil niet dat mijn feliciteerders zich beledigd voelen of denken dat ik arrogant ben. Ik waardeer de kaarten, telefoontjes, sms’jes, mailtjes, prikbordberichten, tweets en natuurlijk ook de felicitaties in real life. Echt waar. Zo kom ik wel van mijn verjaarstrauma af!

Ik was zelfs helemaal blij. Mij kon niets gebeuren. Tot ik ’s middags met de metro op huis aan ging.

Zoals bijna elke dag was er weer van alles mis met de dienstregeling van de RET. Er klopte niks van, maar dat interesseerde me niet. Ik was jarig. Het regende nogal hard. Maar dat kon mij niet schelen. Ik was jarig. Ik kon niet zitten in de metro. Ook dat stoorde me geenszins. Ik was jarig! En dan stoort niets of niemand je. Je bent blij. Je bent jarig.

Nou, dat gevoel was plotsklaps alsnog voorbij. Gone with the wind. Ik was namelijk niet alleen in de metro. Ik moest mijn metro delen. Met mensen. Met mannen, maar ook met vrouwen. Buitenlandse vrouwen. Buitenlandse vrouwen, met een hoofddoek. Mijn verjaardag was verpest.

Waar halen ze het lef vandaan? Ik bedoel, het is mijn metro. In mijn stad. In mijn land. Ik kon het als wakkere burger niet over m’n kant laten gaan. Ik heb het een beetje gehad met de totale uitholling van het vrijheidsbegrip. Er zijn grenzen. Het openbaar vervoer is voor iedereen. Behalve voor buitenlandse vrouwen met een hoofddoek. Ik stond te koken van woede. Dat is niet goed voor mij. Ik moest het kwijt. Dus ik ben er op eentje afgestapt.

Ik zag haar ogen groot worden. Ze wist dondersgoed dat ze fout zat. Ze probeerde sympathiek te kijken. Onschuldig. Maar lezer, ik ben niet gek hè. Ik laat me niet inpalmen. Ik ken ze langer dan vandaag, die behoofddoekte dames. Met mijn rechterwijsvinger in de lucht, zei ik haar op niet mis te verstane wijze:

‘Sie sind nicht hierher zu kommen. Kein Tuch in den Zug!’

Perfect Duits. Ik weet ook niet waar ik het vandaan haalde. Ik weet wel, dat het sehr schön klonk. En het kwam aan! Ik zag de tranen in haar ogen. Voordat ik haar helemaal beurs kon schelden, stapte ze bij Oostplein uit. Ik blaakte van zelfvertrouwen. En zelfvoldaanheid. Ik had een zitplaats. Er was Lebensraum.

Ik had nooit verwacht, dat ik het durven zou. Een buitenlandse vrouw met hoofddoek, het openbaar vervoer uitgooien. Ik voel me goed. Maar ik moet wel eerlijk bekennen, dat ik het idee niet zelf heb opgevat. Alle credits komen PVV’er Louis Bontes toe. Zijn inspirerende woorden, aan tafel bij Pauw & Witteman, hebben mij tot mijn heldendaad gebracht.

Ik had het goede gevoel weer terug. Ik was weer jarig. ’s Avonds belde mijn oma. Na de felicitatiepraat kwamen we over de politiek te spreken. Ze zei me, dat ze doodsbang was voor de PVV. Mijn oma heeft de oorlog meegemaakt. De ideologie van onze Vrijheidspartij, deed haar denken aan die van de NSDAP.

Ik kon mijn hoongelach niet bedwingen. Ik heb mijn oma uitgelachen. Ik zei: “Kom op, oma. In de oorlog hingen er bordjes ‘VOOR JODEN VERBODEN’ in openbare gelegenheden. Joden zijn toch heel anders dan bedekte moslima’s? Joden waren toen bij geboorte minderwaardig. Moslima’s met een hoofddoek kiezen daar tegenwoordig zelf voor. En dan heb je de consequenties maar te dragen. Wij zijn het land van tolerantie, vrijheid, respect en acceptatie! Daarom is er voor bepaalde mensen geen plaats in het openbaar vervoer.

De hoofddoek is het symbool van onderdrukking. Dat elke moslima gedwongen wordt om zo’n doek te dragen, is al een hele poos duidelijk. Een stukje stof minder dragen en een minirok aantrekken, dat is vrijheid! Een stukje stof meer dragen door een hoofddoek om te doen, staat daar helemaal haaks op. De moslima zit in een vicieuze cirkel. Een verbod op toegang tot het openbaar vervoer, gaat haar helpen om alles in te zien. We moeten ergens beginnen. Auschwitz zat ook niet in één dag vol. Dat moet jij weten. Weet je wat, luister maar naar Hero Brinkman, oma. Die is veel intelligenter dan jij en ik bij elkaar. Hij kan het je uitleggen.”

Ze mompelde nog iets over de gelijkheid van alle mensen en de dingen die we hadden moeten leren van de Jodenvervolging, maar ik hing al op. Mensen die appels met peren vergelijken, kunnen je dag verpesten. En dat kon ik niet gebruiken.

Ik was jarig!

Derek Otte (1988) schijnt politieman te zijn en rechten te studeren. Lees zijn blog.