Ivy
Hassnae Bouazza
Illustratie: Fidus
Crème van Brussels lof, ijs van mosterd en een koekje van kaas. De amuses van chefkok Francois Geurds van het met een Michelinster bekroonde Rotterdamse restaurant Ivy zijn verrassend, speels en verraden het plezier dat de chefkok in zijn vak heeft: de mini-cornetto op basis van tomaat knettert zo hard in je mond, dat de buren mee kunnen genieten.
Ivy heeft een sfeervol, warm en tegelijk strak interieur en is mooi gelegen aan het water. Het restaurant heeft een open keuken en meteen bij binnenkomst begroet de chefkok je persoonlijk terwijl hij druk doende is met de voorbereidingen.
Geurds heeft als sous-chef in The Fat Duck gewerkt van ‘the alchemist‘ Heston Blumenthal en dat is te merken: meteen toen we aan tafel plaatsnamen, kregen we een ‘boeket’ van gekruide en gecarameliseerde bloemblaadjes bevestigd aan metalen bloemstelen. De macarons met geitenkaas (een bekentenis: ik hou niet van geitenkaas) werden op een plateau met standaard geserveerd. De standaard werd in een bakje geplaatst terwijl er tegelijkertijd een snel stollende substantie in werd gegoten (geheim van de chef), zodat het plateau bleef staan. Magere boerenyoghurt werd aan tafel en met behulp van stikstof omgetoverd in ijs voor de nitrococktail. Je verveelt je in ieder geval geen moment.
En dan het eten: het voorgerecht van kreeft met crème van pastinaak en witte chocolade, verjus en saus van kreeft en oesterblad was verrukkelijk.
De tweede gang bestond voor mijn tafelgenoot uit heilbot met osseworst en voor mij (ik wilde geen vlees) uit een goddelijk gerecht van coquille in creme van gecarameliseerde pompoen. Záálig. Die gecarameliseerde pompoen kwam ook terug in het hoofdgerecht, maar dan met superzachte zeebaars. Mijn tafelgenoot had uiterst zachtgegaard lam met Rotterdamse uitjes. Geurds heeft duidelijk een voorkeur voor de wat zwaardere ingrediënten.
Het dessert was heel licht. M’n tafelgenoot had gecarameliseerde macadamia met eendelever en vanille-ijs en ik had appelschijfjes met ijs -dit laatste klinkt minder lekker dan het was, ben alleen vergeten wat er nog meer bij zat. Beide waren lekker, maar een dessert moet knallen en dat deed het niet.
Maar toen kwam de zoete goedmaker: terwijl we op de koffie en thee wachtten, kregen we een slush puppy van Pina Colada en een geweldig nest van suikerspin om te delen met daarop nog een paar lekkernijen.
De koffie en de thee arriveerden met een stoet aan prachtig geserveerde friandises: chocoladelollies, mini bokkepootjes, noga met olijven, soesjes, noem het maar op. Wat een vreugde! Voor dit alles betaal je een lieve duit, maar het was zeker de ervaring waard.
Toen we verzadigd naar buiten liepen, zat de chefkok bij wat vaste gasten. Hij stond meteen op om ons hartelijk te groeten en te vragen of we hadden genoten. Wat een attente man, wat een plezier gunt hij zijn gasten.
Lekkerbekje Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Elle en de Arabische site van de Wereldomroep. In 2009 was ze te bewonderen in Vrouw & Paard. Afgelopen kerst won ze bijna De Nationale Wetenschapsquiz. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter
RSS