Angst

Peter Breedveld

Illustratie: Vu Ha Nam

Goed, vorige week was er dus een jonge frisse meid die onbevangen op de Joop haar bijdrage leverde aan het debat over de langstudeerdersboete. Dat heeft ze geweten. Een vrijdagavond lang werd ze op een werkelijk krankzinnige manier belaagd en belasterd. Verbijsterend, ongelofelijk, weerzinwekkend agressief werd ze bejegend, totdat het laatste restje onbevangenheid eruit was gebeukt.

Ik was het alweer vergeten, maar vier jaar geleden gaf Bert Wagendorp er al de brui aan op Internet en dreigde Charles Groenhuijsen hetzelfde te doen vanwege de pure haat die ze van anonieme reageerders over zich heengestort kregen. Ik maakte al eens een compilatie van het fraais dat Hassnae voor haar kiezen kreeg.

De jongedame waarmee ik dit stuk begon, maakt zich nu zorgen over wat toekomstige werkgevers zullen vinden als ze haar naam googelen. Ik ken mensen die zich door voorbeelden als hierboven rotgeschrokken zijn en daardoor simpelweg hun mening niet meer durven uiten. In ieder geval niet onder eigen naam.

Ik sta inmiddels dubbel tegenover de pseudoniemenkwestie. Aan de ene kant vind ik nog steeds dat je je mening onder eigen naam moet geven. Aan de andere kant vind ik het, mede door mijn eigen ervaring, regelrecht onverantwoordelijk om met open vizier aan het debat deel te nemen. Er staat een uitstekend stuk van André van Es op De Jaap, waarin hij betoogt dat het begrijpelijk is dat mensen anoniem op sites schrijven uit angst voor werk- en opdrachtgevers, maar dat die houding er wel voor zorgt dat er niks verandert. En daar gaat het tenslotte om bij al dat gebrom en geklaag op Internet, nietwaar? Dat de status quo verandert.

Wel is het bitterironisch dat dit betoog juist op de website staat van degene die het schrijven onder pseudoniem noodzakelijk maakt, omdat hij er niet voor terugdeinst je op Internet van de verschrikkelijkste dingen te beschuldigen als bijvoorbeeld je mening over de langstudeerdersboete hem niet aanstaat.

Wat er nu in Nederland gaande is, met de PVV en GeenStijl en PowNed en alles, is mede het gevolg van het verstikkende politieke klimaat dat heel lang in Nederland heeft geheerst door de Linkse Kerk. Dat was heel kwalijk en heel schadelijk, maar de politieke correctheid die er nu voor in de plaats is gekomen, is vele malen erger. De Rechtse Kerk is vele malen bedreigender dan de Linkse. Ik heb in Nederland nog nooit eerder zo’n naargeestige sfeer meegemaakt, waarin mensen echt bang zijn voor de alleszins reële mogelijkheid om publiekelijk te worden geslachtofferd, en daarom hun mond maar houden.

Ontluisterend vind ik de mensen die hun schouders erover ophalen en die zich er zelfs aan ergeren dat ik deze kwestie steeds weer aankaart. ‘Negeer het’; ‘Je geeft ze alleen maar aandacht’; ‘Schrijf over iets anders’. Er zijn er die het allemaal heel grappig vinden, er zijn er die met droge ogen beweren dat ik net zo erg ben als de hufters waar ik het over heb. Er is bijna niemand die zegt dat het inderdaad schandalig is dat mensen op deze manier monddood worden gemaakt. “Ja, maar jij noemt hem Bert Brullen en je vergeleek hem met een pusbuil.”

Gisteren schreef iemand op Twitter: ‘Vroeger probeerde ik in debat te gaan, maar sinds iemand me op wilde zoeken, ben ik er klaar mee.’ Ik word daar ontzettend kwaad om, maar dat vinden de meeste mensen alleen maar vervelend. Elke dag moet ik op Twitter een dikke muur van zinderende haat trotseren. Gisteren begon een groezelige journalist, een zekere Jan Roos, me out of the blue uit te schelden terwijl iemand anders tegen me schreeuwde dat ik moest ophouden ruzie met Jan Roos te maken. Die horkerige, absurdistische onredelijkheid – elke dag.

Wat doe je dan nog op Twitter, vragen sommigen van u zich af. Ja, wat doe ik daar nog. Waarom schrijf ik dit nog, waarom neem ik de tram nog, waarom blijf ik maar ijzerenheinig mijn plekje in de openbare ruimte opeisen? Omdat ik weiger die ruimte aan de hufters prijs te geven. Ze mogen niet winnen. En er zijn ook een heleboel aardige, beschaafde, ruimdenkende, vrolijke mensen. Daar doe ik het voor.

Vandaag vertrekt Peter Breedveld met zijn Godin naar Vietnam voor een welverdiende (echt wel) vakantie. Wie ook op vakantie gaat: geniet ervan. Wie in Nederland blijft: hou je taai.