Twee heel verschillende dingen

Marijke de Jonge

De Gazastrook wordt judenrein gemaakt en als dank krijgt Israël raketten op haar dak. Dat is gewoon op het nieuws, maar ik hoor niemand protesteren. Hetzelfde gebeurt vanuit het zuiden van Libanon sinds Israël daar in 2000 wegging. Wordt ook niet schokkend gevonden. Maar zodra Israël besluit wat bommen terug te gooien staat ineens de hele wereld op stelten. Dan heeft iedereen het ineens over de ‘disproportionaliteit’ van die reactie en de ‘zielige burgerslachtoffers’.

Dan worden er wapenstilstanden en onderhandelingen geëist, alsof er een goed gesprek te voeren valt met godsdienstwaanzinnige jihadi’s voor wie strijden voor Allah het eerste gebod is en sterven voor Allah het allerhoogste. Dappere strijders die zich achter vrouwen en kinderen verbergen, ‘rivieren van bloed’-taal uitslaan, hun kleuters voor een vrolijke familiefoto een machinegeweer omhangen, en trots zijn op hun kroost dat zich naast een kinderwagen heeft opgeblazen. Zelfs behandelaars in TBS-klinieken zien inmiddels in dat sommige patiënten hopeloos zijn. Daarom hebben we nu long-stay-afdelingen. Dus: wat moet er gebeuren voordat weldenkende westerlingen het vertrouwen in de goede trouw van dit soort dappere vrijheidsstrijders verliezen?

Misschien vinden ze het helemaal niet erg als de Zionistische Entiteit de Middellandse Zee ingedreven wordt, dat kan natuurlijk. Ik hoor steeds meer mensen beweren dat het stichten van die staat een ‘historische vergissing’ was. Worden er voor het stichten van landen soms ergens vergunningen uitgegeven? Sinds het ontstaan van de VN lijkt het daar misschien op maar de meeste landen zijn gewoon gewapenderhand veroverd waarna de inwoners vertrouwden op de stelregel: ‘hebben is houden’. Om dat principe kracht bij te zetten zijn wapens en legers uitgevonden. Dat snappen ze in het Midden-Oosten ook. Niet voor niets hebben Israëli’s en Arabieren elkaar een paar keer de tent uitgevochten. Elke keer kwam Israël als overwinnaar uit de strijd. Dus hebben ze dat strookje land dat je zonder leesbril op een wereldbol amper kunt vinden gewoon verdiend.

Was Islamië trouwens niet ooit joods, christelijk, zoroastristisch of hindoe voordat de Arabieren arriveerden? Ik neem ze niks kwalijk; Feniciërs, Babyloniërs, Perzen, Grieken, Romeinen, Inca’s, Europeanen, geen enkel technologisch geavanceerd volk heeft ooit de neiging weerstaan het einde van de wereld te zoeken om lucratieve handeltjes te drijven en kolonies te stichten – hoewel er over het ‘technologisch geavanceerde’ van de mohammedanen natuurlijk te twisten valt. Waar komt dus het idee vandaan dat Israëls bestaansrecht wèl betwist kan worden?

Oude wijn in nieuwe zakken? Volgens kennissen die ook de middelbare school hebben doorlopen hoor ik onderscheid te maken tussen antisemitisme en antizionisme. Wat ik van hun redenering begrijp ziet een antisemiet het liefst alle joden van de wereld verdwijnen – wat natuurlijk erg slecht is – terwijl een antizionist Israël slechts als ‘historische vergissing’ beschouwt – en dus joden de Middellandse Zee in wil drijven. Maar die laatste conclusie mag ik niet trekken, want het zijn toch echt Twee Heel Verschillende Dingen.

Je moet antizionisten alleen niet vragen waar joden die al millennia in Israël wonen en er een vrije redelijk welvarende democratie van hebben gemaakt naartoe moeten als onze naar rechtvaardigheid strevende moslims het daar voor het zeggen krijgen. Vooral sinds ze zo verdraagzaam en tolerant uit een groot deel van Islamië zijn verjaagd, en Europa zich op dat vlak ook niet onbetuigd heeft gelaten. De twee-staat-oplossing dan? Gaza heeft als jodenvrij paradijs tenslotte een succesvolle vredige start gemaakt en betoont zich ook zo’n fijne buur.

Vaak leuteren ze ook nog even door over grenzen, Oost-Jeruzalem, controleposten in afgegrendelde steden en hartverscheurende kinderlijkjes onder het puin, alsof door spijkerbommen uiteengereten kinderlijkjes minder hartverscheurend zijn, en alsof toegeven aan wandelende bomgordels vrede een stap dichterbij zou brengen. De laatste westerse kolonie in Islamië mag van de kaart worden geveegd, daar komt het op neer. Volgens de weldenkende westerlingen omdat hun geloof eeuwigdurend schuldgevoel voorschrijft over westerse misdaden als kruistochten, slavenhandel, kolonialisme en imperialisme. En anders wel omdat de wolf en het lam vreedzaam te samen horen te weiden. Voor de verzamelde Allahvrezende multiculturele aanwinsten geldt: Allah eist het en dus mag het wat rivieren van bloed kosten – zolang het maar geen islamitische rivieren zijn en ze niet door kaffers worden veroorzaakt.

Of misschien hopen ze dat de wereld luistert naar de geniale suggestie van de staatsmannelijke Iraanse president: geef ze een stukje Europa. De enige vraag is: waarom zouden wij dan de mohammedaanse kolonisatie van Europa moeten blijven pikken? Samenleven is samen leven, in Europa èn in Israël, waar Arabieren rechten hebben waar ze in Islamië alleen maar van kunnen dromen. Maar als ze apartheid willen, kunnen ze apartheid krijgen. Zij hun paradijsjes, wij onze poelen des verderf.