Onsmakelijkheden uit Sierra Leone
Gin Hageman
Hygiëne is in Sierra Leone een groot probleem. Vanwege een gebrek aan faciliteiten, maar ook omdat sommige mensen nou eenmaal grote smeerkezen zijn. Openbare toiletten zijn te smerig voor woorden, maar als je moet dan moet je, en dus heb ik de ene vaginale ontsteking na de andere. Geen pretje, in het bijzonder niet als het jeukt en je twee uur in een ongemakkelijke houding moet zitten omdat je een interview aan het afnemen bent.
Menstruatieproblemen zijn een ander gevolg van smerige toiletten, iets waar veel Sierra Leonese vrouwen mee kampen. De menstruatie blijft gewoon uit, maar je buik zwelt op alsof je ieder moment kan bevallen van een tweeling. En als je menstrueert, wat doe je dan in godsnaam met je tampon, want er staan echt geen afvalbakken in de toiletten. Veel te lang met dezelfde tampon blijven lopen dus, het weggooien in het kleine afvalbakje in je eigen kamer, wegstoppen in een plastic zakje dat je speciaal daarvoor bewaart om er vervolgens de volgende dag weer mee geconfronteerd te worden als de schoonmaker van je kamer al je vuilnis op de binnenplaats uitstalt om te kijken of er iets bruikbaars tussen zit.
Spetterende diarree is gênant als er geen water is om het mee weg te spoelen en je echt de hele wc-pot beschilderd hebt. Uitgebreid poepen omdat diarree er nou eenmaal lang over doet om zich een uitweg te vinden is lastig als er om de tien seconden op de deur geklopt wordt omdat anderen het toilet willen gebruiken, of omdat mensen je nou eenmaal niet langer dan tien seconden kunnen missen.
Er zijn ongemakken te over. Mijn onderzoek dicteert me. Soms ben ik zo moe dat ik staand zou kunnen slapen. Mijn maag knort allang niet meer als ik veel te lang niet gegeten heb, het is eraan gewend geraakt. Wat me wel dwars zit, zijn de tientallen kleine puistjes die zich inmiddels hebben uitgespreid van mijn kont naar mijn bovenbenen. Het is uitslag. Hopelijk kom ik er ooit vanaf, want het is geen smakelijk gezicht. Mijn benen zijn voorgoed geruïneerd. Muggenbulten en lelijke littekens van opengekrabde muggenbulten.
Ik lach veel, ik praat veel, ik luister veel en ik loop veel. Ik ben mezelf, maar dan op een andere manier. Aangepast aan het leven in Sierra Leone, aangepast aan mijn rol als onderzoeker. Want zo onhandig en chaotisch als ik in Nederland kan zijn, dat komt me echt niet van pas in deze samenleving.
Ik heb intussen wel mijn mening over integratie aangepast. Was ik er tot voor kort nog kotsmisselijk van dat iedereen maar blijft zuigen over die zogenaamd broodnodige integratie, nu ik mezelf in een dergelijke situatie bevind vind ik het eigenlijk vanzelfsprekend dat je je aanpast aan de heersende normen en waarden.
Maar het is een wisselwerking. Sierra Leonesen betrekken me graag in hun levens, en dus pas ik me graag aan. Als je de mensen graag mag, doe je vanzelf je best. Als ik één zinnetje Mende spreek is men apetrots op me. Als ik zeg dat ik het eten lekker vind, maak ik ze gelukkig en trots. Maar wat gebeurt er als de lokale bevolking je eigenlijk helemaal niet in hun levens betrekt? Dan is integratie net zoiets als droogneuken. Onaantrekkelijk. Je hebt er nauwelijks plezier van.
Gin Hageman, studente culturele antropologie te Amsterdam, doet van december tot en met maart onderzoek naar (ex-)kindsoldaten in Sierra Leone. Via e-mail doet ze verslag van haar belevenissen. Meer op haar weblog.
RSS