Tolerantie (2)
Willem de Zwijger
Terpstra en de zijnen verwarren tolerantie als stelsel van waarden met tolerantie als middel.
‘Tolerantie als stelsel van waarden’, de seculiere tolerantie, het recht om alles te kunnen zeggen en uit te dragen, het recht op vrijheid van levensovertuiging en seksuele voorkeur, the right to offend op welke manier dan ook, is de Nederlandse manier van leven. Het is onze cultuur. Dat zijn wij. We mopperen en kankeren wat af, op Bos of Balkenende of de bondscoach, maar omdat we kankeren schieten we niet. Schieten doen we nooit.
Terpstra wil dat we ’tolerant’ zijn tegenover degenen die hun vrouwen een zak over het hoofd gooien en dus onzichtbaar willen maken, homoseksuelen in elkaar slaan, die tekeningen en cartoons willen verbieden of die ‘andersdenkenden’ vogelvrij verklaren, tegenover mannen die hun vrouwen niet willen laten aanraken door mannelijke en dus later ook niet door joodse, zwarte of homoseksuele dokters, en tegenover kunstdirecteuren die een hekel hebben aan controversiële kunst. Terpstra wil in zijn algemeenheid dat we tolerant zijn tegenover mensen zijn die een hekel aan ons hebben.
De tolerante samenleving is een verworvenheid die verdedigd moet worden tegen intolerantie. Tolerantie kan niet met een ‘burqa moet kunnen’-opstelling overeind worden gehouden. Integendeel, tolerantie betekent dat intolerantie juist niet ‘moet kunnen’. Tolerantie vereist juist, vandaag de dag, onverstoorbare weerbaarheid.
Toen Ayaan Hirsi Ali Nederland verliet, slaakten de Terpstra’s van dit land een zucht van verlichting. Nu zij eindelijk uit de weg was, kon de integratie ongestoord beginnen! Helaas. Ook de bedachtzame Pers Ellian bleek niet zonder staatsbeveiliging te kunnen, en het kostte nog de nodige moeite de staat daarvan te overtuigen, de afvallige ex-moslim Jami moest eerst in elkaar worden getimmerd alvorens hij beveiliging ontving en dan nog liet zijn PvdA-voorman Bos hem vallen als een baksteen.
Het is, om met Zalm te spreken, oorlog. Oorlog. Die oorlog is niet door ons, als toleranten, verklaard, maar als de – onze – tolerantie wordt belaagd door degenen die denken dat sommigen van ons minderwaardig zijn, dat onze ideeën en uitingen geweerd moeten worden, dat onze dochters als kankerhoer kunnen worden belasterd, zolang onze moedigsten onder doodsbedreigingen moeten leven, zolang is het oorlog ter verdediging van de verdraagzaamheid.
Ik zal Verdonk gaan jennen over haar kruideniersideologie, Wilders bekritiseren over zijn islamfixatie, of de Winter over zijn Israel-boven-alles denken (voorlopig even niet), maar niet voordat ze vrij, veilig en zorgeloos, zonder bodyguards, over straat kunnen lopen.
Dát is de tolerante samenleving. Geen vermijden, wegkijken, inschikken, zwijgen, maar weerbaarheid. Tot hier toe. Streep in het zand.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS