’n net Meisje

Peter Breedveld

Er wordt weinig tijd verspild in de strip ’n net Meisje van Fred de Heij, uitgegeven door Divina, de erotische tak van uitgeverij Xtra. Op het eerste plaatje verkeert hoofdpersoon Rachel al in een ernstige crisis, want ze moet bij de directie van het bedrijf, waar ze werkt, haar plannen voor het aanstaande personeelsfeestje presenteren. Maar ze heeft nog helemaal niets! Collega Francien adviseert haar heur borsten te laten zien, maar daar wil Rachel niks van weten: ‘Toe zeg, ik ben een net meisje’, zegt ze. Twee pagina’s later vormt ze het middelpunt van een heftige groepssekssessie waarna ze, druipend van het sperma, verzucht dat ze toch wel een rare smaak in haar mond heeft gekregen van die presentatie.

Seksstrips kunnen me zelden bekoren. Neuken vind ik saai. Om naar te kijken, bedoel ik. Trouwens, ook om te doen. Hebt u dat nooit gehad, dat u aan het neuken was en zich op zeker moment afvroeg waar u eigenlijk in godsnaam mee bezig was? De liefde bedrijven, dat is andere koek. Ik herinner me een prachtige strip van David Mazzuchelli, over een man die zijn vrouw beschouwt als een nog onbekend werelddeel, waarin hij op ontdekkingsreis gaat om haar in kaart te brengen.

Hoe dan ook, seksstrips vind ik dus in de regel niks aan, maar aan deze van Fred de Heij heb ik vreselijk veel lol beleefd. Er wordt constant in geneukt, gebeft, gepijpt, gevingerd en gerukt, maar de aanleidingen die De Heij steeds voor al die promiscuïteit verzint, zijn zo hilarisch, de dialogen zo absurd, dat het geheel vooral op de lachspieren werkt. Wat niet wil zeggen dat ’n net Meisje niet sexy is. Het is een kruising tussen The Office (kantoorchef Frans uit ’n net Meisje lijkt verdacht veel op Ricky Gervais) en De Fred Haché Show en dan de pornoversie en op anabole steroïden, want het zijn me een stel opgefokte kantoorfriks, die elkaar tussen het neuken al gesticulerend staan toe te schreeuwen als de acteurs in een driedubbelovergehaalde Italiaanse komedie.

Hahaha! Wat heb ik gelachen om de lichaamstaal en de overdreven gezichtsuitdrukkingen van De Heijs personages. Vooral die kantoorchef Frans is me een mooi nummer. Die vunzige grijns van hem als hij tegen zijn vrouw zegt: ‘Weet je waar ik zin in heb? Mijn ballen in jouw gezicht leegspuiten!’ Of zijn gezicht als hij de rekening krijgt in het Griekse restaurant, waar hij de serveerster heeft gepakt tijdens haar rookpauze. Onbetaalbaar. ‘Ik heb iedere hulp nodig die ik kan krijgen, en hierbij past geen moraal of veroordeling, maar de aanmoediging om de schaamte los te laten’, zegt hij met een schijnheilig gezicht, terwijl hij met zijn stijve pik in zijn knuist probeert Rachel uit de kleren te praten. Rachel hoort het gelaten aan, met haar blasé gezicht steunend op haar handen: ‘Te zien aan wat je vast hebt, heb jij die schaamte al aardig losgelaten.’

Lekker ding trouwens, die Rachel. Joods, zo te zien. Er is ook een Marokkaanse stagiair, Mohamed, die Francien tijdens het neuken tot de islam bekeert: ‘De koran leert de gelovige dat seks een bron van plezier en genot is. De profeet hield de moslims voor dat seks zelfs een voorproefje is van het paradijs.’ Francien merkt op dat we altijd aan vrouwenonderdrukking en zo denken, als het om moslims gaat. ‘Vooroordelen’, meent Mohamed. ‘Bij ons moet in de seksualiteit juist de vrouw de man leiden. Ze moet zijn hand leiden naar de meest erogene zones van haar lichaam.’ Francien: ‘Dat lijkt mij wel wat, die islam.’

De Heijs tekenstijl doet erg denken aan die van de Italiaanse striptekenaar Milo Manara, alleen tekent De Heij veel dynamischer en is zijn lijnvoering wilder en agressiever. Manara’s vrouwen zijn bovendien allemaal hetzelfde, volmaakte verwezenlijkingen van mannenfantasieën, als de hoeri’s in een islamitisch paradijs. De Heijs vrouwen zou je zo op straat kunnen tegenkomen. Het zijn wat verlopen schoonheden, een beetje slonzig soms. Hij zou wel wat meer mogen variëren in vrouwenlichamen, want die lijken te zijn overgetekend uit de Playboy. Lang niet iedereen houdt van slanke vrouwen met lange benen en grote borsten. Buikjes wil ik zien, en romige vrouwen met dikke billen en vrouwen met cup A!
Meteen na lezing van ’n net Meisje heb ik me op een eerder werk van Fred de Heij gestort, Afgezaagd (Xtra). Dat gaat over een clown met superkrachten die op jacht is naar een enge seriemoordenaar. Het gegeven dient vooral als vehikel voor het publiceren van De Heijs door talloze uitgeverijen geweigerde vroege werk, dat zo wordt aaneengesmeed tot een absurdistische whodunnit waarin het eigenlijk helemaal geen ruk uitmaakt whodunnit. De overspannen gekte van ’n net Meisje staat hier nog een paar tandjes hoger, en ook hier is het veel lachen geblazen. Voor wie van melige idioterie houdt, that is.

Peter Breedveld heeft erg te doen met Gillian Chung.