DBC01

Asami Kanno

We mochten een nieuw feest checken, Club Sensual, dat haar eerste avond vierde. ‘Ernstig ontregeld treinverkeer Amsterdam’ meldde ns.nl en wij moesten juist via Amsterdam naar Zaandam. Op het station bleek er een verlate trein te staan, waar we meteen konden instappen. Op Amsterdam CS even een vette hap scoren want dat is wel zo verstandig met een avondje als dit voor je… Mijn aversie tegen fastfoodketens is gigantisch en ik ben er voor ’t laatst jaren geleden geweest, maar Burger King was de enige mogelijkheid.

Een trein en een coupé vol burgerstank later stonden we op perron Zaandam. Bij Lexion aangekomen was het doodstil. Veel auto’s geparkeerd maar geen rijen mensen. Spannend. We betraden een schitterende entourage van fluwelen bordeaux-rode gordijnen en zeer extravagant en mooi aangekleed publiek. Halfnaakte mensen stonden te dansen op de grooves van de heerlijke deep-house die uit de speakers klinkt, werd een naaktmodel geschilderd en draaiden enorm lekkere gogo’s om hun as op de minipodia. Overal tieten, bevallige billen en goede figuren in spannende kledij.

We stelden ons op bij verschillende tafels, bars en op de dansvloer om de mensen eens goed te checken. Wát een heerlijk publiek! Zó beschaafd en ruimdenkend, nergens opgefokte figuren zoals bij de reguliere house-parties en in café’s en dancings.

Beneden stonden Madonna-achtige hemelbedden opgesteld en boven waren er genoeg relax-area’s waar je middels een pad zo doorheen kon lopen om eventueel copulerende mede-feestgangers te ontwaren. Eén stel nam niet de moeite om ergens achter te kruipen en vanaf het balkon was duidelijk te zien hoe de kerel met z’n broek nog half aan trage diepe stoten met z’n heipaal maakte, zo recht de flamoes in van de liggende dame. Even later stond hij op om zich af te trekken boven haar en hij storte zijn zaad uit over haar buik. Wat was iedereen toch heerlijk naar believen bezig.

Ook de huisclown was aanwezig in de vorm van een dronken figuur die promotie deed voor Lexion. Verder raakten we in gesprek met wat andere gasten en één van deze mensen vertelde doodleuk dat het over een uurtje al afgelopen zou zijn: Vier uur was sluitingstijd! Gelukkig fluisterde de garderobejuf in m’n oor dat het wel een half uurtje zou doorgaan maar daarna was het echt klaar.

Wat moesten we nu? Dik twee uur wachten op het perron Zaandam en Amsterdam? De portier van de Lexion dacht diep na, maar Amsterdam is als uitgaansstad nu eenmaal allang verloren. Alles was al dicht behalve dan een tent genaamd Savoy.

Na een enorm gezellige taxirit met een groot uitgevallen ras-Amsterdammer van Turkse komaf met wie wij spraken over de verloedering van de taxiwereld, dropte hij ons netjes in de buurt van onze bestemming: een bar in een zijstraatje van het Rembrandtplein. Overal op straat waren groepjes jongeren aan het vechten en schreeuwen terwijl de politie een gemoedelijk oogje in het zeil hield en wij liepen snel naar de Savoy. Daar aangekomen deelde de portier mede dat ze helaas net gingen sluiten. ‘Maar’, zo zei hij, ‘De Coconut houdt een afterparty. Hier rechtsaf en dan aan de rechterkant’.

Het woord al. ‘Coconut‘. Ben benieuwd. Bij de ingang van de Coconut stonden drie enórme portiers die ons binnenlieten en binnen bleek waarom er drie hulken aan de deur stonden: De Coconut is een smalle pijpenla, tot aan achterin toe gevuld met Joegoslaven, Antillianen, Turken en Marokkanen van het type dat niet bepaald een kantoorbaan heeft. In no-time stonden we vast in de menigte en vroeg ik een meer dan twee meter lange Antilliaan waar de garderobe was. “Daarzo achterin en anders weet ik het ook niet.” Door de massa naar achteren. Duwen en trekken. Als de pleuris in deze tent zou uitbreken, overleefden we het toch niet.

“HEY! ALLESZ GOET MET JOUW?” Een typische Mercator-Marokkaan keek me aan. “Ja prima hoor” zei ik. Oh god, dat heb ik nou altijd, Marokkanen die naar me toekomen op feestjes en doen alsof ze me kennen. Wat is dat toch? We liepen door naar achteren. De garderobe bleek drie vierkante meter te zijn met links en rechts de deuren van de toiletten, die voor juist nog meer oponthoud zorgden en voor nog meer duwen en trekken. Even naar de bar voor een drankje. We stonden tenminste warm en droog. De trein zou later wel komen.

“HEY! ALLESZ GOET MET JOUW?” Krrristus! Daar stond ie weer voor m’n neus! Wat wou ie nou van me? “Jah alles goed joh” antwoordde ik. Gewoon meelullen. Niks aan de hand. “LANG NIET GESJIEN HIER!” Huh? Wat? “IK KOM HIER NOOIT!” schreeuwde ik. “WELLESZ!” schreeuwde Mohammed. “Nee hoor!” probeerde ik nog een keer. Mohammed keek mij glimlachend aan. Dat had ie dus echt fout. Ik leek blijkbaar op een bekende. “Luister” begon Mo op officiële toon: “Jij sorgt goet voor haar!” en hij wees naar mijn vriendin, “en sij voor jauw! Goede menseh! En als jij iets hoort dat vervelend is, gewoon ene oor in en andere oor uit, niks doen okay?” “Ok!” beloofde ik. Mohammed keek blij, we gaven elkaar een hiphop-hand en vervolgens omhelsde Mo mij en gaf me een vólle kus op de wang. Wat? Wat was hier aan de hand? We liepen naar achteren, naar de garderobe. Overal stonden nieuwe Nederlanders serieus naar ons te kijken. Als dit maar goed ging.

Bij de garderobe werd het zó druk dat er een enorme duwpartij ontstond. Iedereen moest pissen op dit uur van de morgen. Ik voelde me steeds minder op m’n gemak, maar ergens was ik in goede stemming gebracht door Mo. Keiharde techno klonk uit de speakers. Daar stond ineens een gedrogeerde, hip aangeklede Marokkaan voor m’n neus,. Hij was blij, sterker nog, hij zag iets wat hem zéér goed beviel: Mijn borstpartij. Glimmend van opwinding liep hij op mij af en reikte uit naar m’n borst. “OOOHH JAAAH GOED! Mooi hoor! Echte spieren!” Mr. Gay is in vervoering. Ik dook achter mijn gezelschap. Help! Een actief jagende nicht!

Binnen tien minuten kwam hij weer terug. “Puurrrr natuurrr hè?” – “Nee hoor, geen puur natuur” zei ik. “Ies niet puur natuur?” – “Nee niks puur natuur” zei ik nogmaals. “Oh”, zei hij met teleurstelling in z’n stem. “Niet puur natuurr!” schreeuwde hij en liep boos weg.

Daar was Long Tall Antillian weer, de man die ons achteloos de weg naar de garderobe wees.
De boomlange neger stond met een biertje in z’n hand en begon relaxed tegen mij aan te lullen. Even later verdween ook hij even in het toilet. Iedereen moest een plas doen.

Intussen hield ik het groepje Marokkanen, Joego’s en Turken, dat om ons heen stond, goed in de gaten. Zij hielden mij ook in de gaten maar er ging verder geen enkele dreiging vanuit. De loslopende, stomdronken Britse toeristenmeisjes werden continue door hen belaagd. Ik ging wat te drinken halen en vroeg de garderobejuf op mijn vriendin te letten, het was namelijk te druk aan de bar om even gezellig samen door de menigte te drukken. Toen ik drank had gehaald, veranderde de muziek in keiharde hiphop en dansten drie Antillianen wild in het rond. Ik passeerde en lachte lief en kreeg meteen een enthousiaste groet terug en alle ruimte om te passeren. Wat een gezellige, vage mensen hier! We werden geaccepteerd! Toen ik het drankje aan mijn eega overhandigde, zei de garderobejuf dat ze prima op haar had gepast. “EN IK OOK!” schreeuwde Mr. Gay die ook weer even was komen aanwaaien.

Gebons in het toilet! ik waarschuwde de garderobejuf. Zij ontdekte dat Long Tall Antillian al een half uur in een hermetisch afgesloten plee opgesloten zat. We waren hem al kwijt! Alsof er niets was gebeurd, kwam hij het toilet uit, probeerde z’n vrienden te vertellen wat er gaande was, maar hij bleek helaas te ver heen om iets duidelijk te maken.

“Ohw ohw ohw!” riep Mr. Gay toen ie weer langsliep. Hij stopte bij me en blijkbaar was het tijd voor een diepgaand gesprek. “Weet je, ik heb respect voor iedereen, ben aardig tegen iedereen maar ze lopen uiteindelijk allemaal over mij heen als ik te aardig ben hier!” klaagde hij. Ik zei hem dat ie gewoon zichzelf moest blijven ondanks de tegenslag en hoopte dat dit niet een te serieus gesprek zou worden. “Weet je”, lispelde hij op samenzweerderige toon. “Ik ben… Marokkaans!” – “Nee maar. Eerlijk?” vroeg ik beleefd. “Ik ben Marokkaans en ik respecteer IEDEREEN! Joden, christenen, moslims, maak mij het uit, gewoon normaal doen tegen elkaar en vrede! Maar er zijn hier een hoop Marokkanen in dit land die het voor mij verpesten!! En DIE moeten ze eruit trappen!” riep hij fel. Als dit nog eens herhaald kan worden bij Nova, zou dat schitterend zijn.

Het was inmiddels kwart voor zeven in de ochtend dus we besloten eens een trein op te gaan zoeken. “Ga je weg?” vroeg Mr. Gay. “Ja we gaan naar huis”, bevestigde ik. “Dan loop ik met jullie mee tot aan de uitgang, oké?” We besloten het aanbod te aanvaarden en dat was een goede keuze: Het was nog erg druk en er werd veel geduwd, maar Mr. Gay maakte mensen al duwend duidelijk dat hij op een missie was en belangrijke gasten naar buiten begeleide… dit was echt te waanzinnig.

Toen we langs de bar schoven, kwam ik Mo weer tegen en ik zei hem goedendag. “Ga je weg? Word je naar buiten geleid door hem?” vroeg hij en hij wees naar Mr. Gay. Ik knikte. “Goedzo. HEY!” maande hij Mr. Gay, “DUW ES DOOR, ZE WILLEN OOK NAAR HUIS”. “Komt allemaal goed”, verzekerde hij mij en ik kreeg een stevige stoere omhelzing en een ferme kus op de wang. Toen we bij de uitgang aankwamen, stond Mr. Gay er in vol ornaat met de armen uiteen gespreid. Ik kreeg een dikke pakkerd en we verlieten het Rembrandtplein, Amsterdam en later het smerige station. Met een tevreden multicultureel gevoel.

Het was een bijzondere nacht geweest.

DBC01 is een 37-jarige bodybuilder die ‘het wereldje’ liefst niet te serieus neemt. Ervaringen worden met sarcasme en een lichte hang naar sensatie gedeeld met de bezoekers van zijn weblog.