Home » Archief » Scheiden in Israël


[06.06.2008]

Scheiden in Israël

Jona Lendering

Harukawa20 (70k image)
Namio Harukawa

Een echtscheiding betekent maar al te vaak dat de problemen van de ouders worden opgelost door de kinderen ermee op te zadelen. Ik ben geen voorstander van echtscheidingen, maar soms word je geconfronteerd met gevallen waarvan je denkt dat het de minst slechte oplossing is. Ik lees daar niet graag over, en zou het boek van Rachel Levy, Israël op een doordeweekse dag, niet hebben gekocht als het niet tevens een boek was over het dagelijks leven in Israël anno vandaag. Mocht ik nog over de aanschaf hebben geaarzeld, dan werd ik wel over de streep getrokken door de aanbeveling dat het boek niet ging over de bijbel of de Palestijnse kwestie – onderwerpen die me op zich wel interesseren maar waar ik ook wel eens niet over wil horen. Wie zich over Zwitserland wil informeren, wil toch ook wel eens iets anders dan Wilhelm Tell, kaasfondue en het bankgeheim?

Zo’n driehonderd pagina’s lang neemt Levy ons mee door Israël, en ik heb me geen seconde verveeld, zelfs al is de rode draad die van het falende familierecht. Tussen de bedrijven door komen ook zaken als de bouw van de stad Modiïn, het bezit van huizen in Jeruzalem (een hilarisch verhaal over belastingontduiking), de veiligheid van Weg 443 en de aanpak van wanbetalers aan de orde. Levy weet een prachtig beeld op te roepen van een jonge democratie – één van de weinige werkende democratieën in het Midden-Oosten wel te verstaan – en een bevolking die tot op het agressieve zelfredzaam is.

De rode draad is dus de echtscheiding van Sara, de jongere zus van Rachel Levy. Een jonge vrouw uit een zionistische familie vestigt zich in Israël, trouwt met een man uit Irak, krijgt twee kinderen, ziet het huwelijk op de klippen lopen en ontdekt dat de jonge republiek in feite nog geen familierecht kent. Er is wel jurisprudentie, maar de wetgeving is inconsistent en advocaten blijken niet op de hoogte van het bestaan van verdragen als de Haagse Conventie tegen Kinderontvoering. Een andere complicatie blijkt het bestaan van twee soorten rechtspraak: die door de rabbijnen, waar je als jood onder geacht wordt te ressorteren, en die van speciale familierechtbanken.

Het echte probleem is echter dat het aan de man is de echtscheidingsbrief te laten schrijven, wat hem in staat stelt allerlei concessies van zijn echtgenote te bedingen – een verwaarloosbaar lage alimentatie bijvoorbeeld. In de praktijk staat de vrouw machteloos, en als immigrante heeft Sara het dubbel moeilijk: er bestaan uitreisverboden die het haar onmogelijk maken met haar kinderen het land te verlaten. Ook dat maakt haar tot een speelbal voor haar ex, die borgsommen van honderdduizenden dollars kan eisen om zijn kinderen toestemming te geven voor een bezoek aan hun grootouders.

Op zich valt voor zo’n verbod wel iets te zeggen. De kinderen zijn geboren in Israël en hebben daar hun vriendjes en vriendinnetjes, wat het onverstandig maakt ze daar weg te halen tijdens de emotioneel verwarrende gebeurtenissen van een echtscheiding. Maar bedenk wat het betekent: “Een staat die zijn burgers bij voorbaat veroordeelt, zonder enige aanleiding ingrijpt in hun bewegingsvrijheid en ze onherroepelijk vastzet, ook al zijn ze respectievelijk één en drie jaar op het moment dat het vonnis wordt uitgesproken.” Dat uitgerekend joden door dit soort verboden worden getroffen – ja, dat Sara’s kinderen erdoor kunnen worden getroffen omdat ze joden zijn en dus onder het rabbijns recht vallen – doet, zoals Levy met gevoel voor understatement noteert, denken aan een ander verleden.

Hoewel uitreisverboden in het Midden-Oosten vaker voorkomen, is het beperken van iemands bewegingsvrijheid zonder dat er een strafbaar feit is gepleegd, in strijd met een reeks internationale mensenrechtenverdragen. Vermoedelijk zouden de meeste Israeli’s het ook wel anders willen, maar het verhaal van Sara vindt weinig geloof. En zelfs als de wil er zou zijn het familierecht te verbeteren, dan nog is het politiek moeilijk haalbaar zolang het parlement en de regering hun aandacht moeten richten op de veiligheidssituatie.

Moed kan de gezusters-Levy niet worden ontzegd. In een van de laatste hoofdstukken vernemen we dat Sara een stichting (Hatikvah) heeft opgericht waarin vrouwen met soortgelijke problemen ervaringen kunnen uitwisselen. Eén van de meest bittere grappen in het boek is als een de leden zegt te hopen dat Hamas de macht overneemt. (Zouden Sara en Rachel Levy weten dat het rabbinaal familierecht in het verleden inderdaad Joodse vrouwen naar de islam heeft gedreven?)

Het hoofdstuk over de stichting Hatikvah maakt dat Israël op een doordeweekse dag uiteindelijk hoopvol eindigt. Zoals ik al zei, is het verhaal van de echtscheiding deprimerend, maar het boek biedt méér en gaat ook over de problemen en successen van een jonge, door vijanden omgeven staat die enorme aantallen immigranten moet assimileren. Alles is nog in opbouw, ook het familierecht. Israël op een doordeweekse dag is verplichte kost voor iedereen met belangstelling voor Israël: niet het land van de toeristen, van de pelgrims of van de naargeestige berichten uit het achtuurjournaal, maar het land van echte mensen, met hun problemen, hun veerkracht en hun hoop.

Rachel Levy verzorgt op donderdag 19 juni, om 19.30, een lezing in de Amsterdamse boekhandel Scheltema, aan het Koningsplein 20.

Jona Lendering is historicus en werkt momenteel aan een boek over de islamitische invloed op de Europese cultuur en een boek over het ontstaan van het Christendom en rabbijns Jodendom.

Jona Lendering, 06.06.2008 @ 09:12

[Home]
 

10 Reacties

op 06 06 2008 at 13:30 schreef DvR:

Een echtscheiding betekent maar al te vaak dat de problemen van de ouders worden opgelost door de kinderen ermee op te zadelen.

Dat vond een Amerikaanse rechter ook een keer. In plaats van het huis en de kinderen aan één ouder toe te wijzen en de kinderen ieder weekend naar de andere ouder te sturen, kende hij de woning aan de kinderen toe en liet de ouders er om-en-om steeds een week wonen en voor de kinderen zorgen. Of het vonnis heeft standgehouden weet ik niet, maar ik vond het van een zeldzame rechtvaardigheid.

op 06 06 2008 at 14:03 schreef Loor:

Goed stuk. Ik had hier geen idee van. Naar die lezing ga ik zeker.

op 06 06 2008 at 15:23 schreef daniel:

Vermoedelijk zouden de meeste Israeli’s het ook wel anders willen

Laten we het zo zeggen, een van de redenen waarom de overgrote meerderheid van de Israeli’s niets moet hebben van het orthodoxe jodendom, is vanwege de invloed van de mannen met baarden in hun dagelijks leven.

Maar er is in Israel een status quo, een overeenkomst uit de periode van vlak na de oprichting van de staat waarin Ben Gurion met de rabbijnen overeenkwam wie welke invloed kreeg.

Zijn fout was om die afspraken te maken met de ultra-orthodoxen (jeweetwel, die pinguins met pijpenkrullen waar de meeste joden netzoveel overeenkomsten mee hebben als kiezelsteentjes op Mars). Maarja, een orthodox alternatief was er toen nog niet. Dat kwam pas later.

Hoe dan ook, afspraak is om aan de status quo niets te veranderen, maar Ben Gurion had geen idee hoe snel de ultra-orthodoxe gemeenschap zou groeien. Dus van die status quo komen we niet meer af.

Het grootste probleem is dat de pinguins het voor het zeggen hebben, en dat het moderne alternatief vooral bezig is geweest met de nederzettingen. Ik voel grote genegenheid voor het religieus Zionisme, zij zien zich ook als brug tussen twee werelden en Israel heeft ze nodig. De Palestijnen geloof ik, niet zo.

Oops, I did it again. Maar ik hou zo van kaasfondue.

op 06 06 2008 at 15:25 schreef daniel:

Correctie: ‘Het grootste probleem is dat de pinguins het voor het zeggen hebben in religieuze aangelegenheden.

op 06 06 2008 at 18:49 schreef Peter:

Is Israël dan niet één grote religieuze aangelegenheid?

Ik ga dat boek zeker lezen, en die lezing wil ik ook bijwonen.

op 06 06 2008 at 20:18 schreef Jona Lendering:

Ik kan helaas niet naar die lezing, want ik sta les te geven in Schagen. Maar ik wens Loor en Peter een prettige avond.

op 06 06 2008 at 23:30 schreef Loor:

Jona, dank je wel. Jammer dat je er zelf niet bij kunt zijn. Nogmaals complimenten voor bovenstaand stuk.

op 08 06 2008 at 10:18 schreef daniel:

Is Israël dan niet één grote religieuze aangelegenheid?

Israel is ook een land met een sterke seculaire traditie, vooral omdat het land opgericht is door seculaire socialistische Zionisten.

Atheisten staan dan ook meer op hun strepen dan in Nederland. Er bestaan zelfs 2 heuse anti-religieuze partijen. De linkse Meretz en het centrum rechtse Shinu’i, die doen er alles aan om de invloed van de godsdienstigen te beperken.

Dat is ook wel hard nodig, want de macht van de religieuzen is groot.

op 10 06 2008 at 03:25 schreef Jona Lendering:

Dat is ook wel hard nodig, want de macht van de religieuzen is groot.

Ja, de geboortecijfers van religieuze groeperingen liggen er hoger. In de Palestijnse gebieden worden de problemen ook steeds erger doordat de mensen almaar meer kinderen nemen. Zoals een goede vriend van me, half serieus, half in scherts zegt: de oplossing van alle wereldproblemen is DE PIL IN HET DRINKWATER.

op 11 06 2008 at 16:52 schreef E:

Margot Boone
De toekomst van Beau, de 9-jarige dochter van Margot Boone uit Yerseke, is onzeker. De Hoge Raad heeft de eerdere beslissing van de rechtbank dat het meisje in Nederland mag blijven, vernietigd. Beau werd vorig jaar april door haar moeder vanuit Australie meegenomen naar Nederland. Haar vader gaf daar aanvankelijk toestemming voor maar heeft die beslissing ingetrokken. De zaak wordt 16 juni opnieuw behandeld door de Amsterdamse rechter. Als de Raad beslist dat Beau terug moet naar Australie moet ze alleen; haar moeder staat nu in Australie geregistreerd als kinderontvoerder.

Zie hier het interview:

http://www.eo.nl/programma/knevelenvandenbrink/2007-2008/page/-/episode.esp?broadcast=9268791

En in deze zaak geen fijnzinnige verwijzingen naar Nazi’s maar er zijn dan ook geen Joden bij betrokken.

Nieuwe reactie
Naam:
E-mail:
Homepage:
  Afbeelding invoegen
 

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

MEEST GELEZEN IN APRIL

O De annihilatie van Sidney Smeets

O IJdele Schurken

O Waarom zit Dion Graus niet in de gevangenis?

O Waarom wokies moeten worden bestreden met alles wat we hebben

O Wees niet zo’n empathieloze lul, medemenselijkheid is in ons eigen belang

O Kritiek is mooi, zolang je maar wel je bek houdt

O Sidney en Sibren zijn allebei domme, domme jongens geweest

O De journalistiek heeft meer Talitha Muusses nodig

O YouPorn

O Nederland wordt geen beter land als Rutte maar weg is

 

MEEST GELEZEN EVER

O YouPorn

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Hoi, Onderwijsraad, zit de mensen eens niet zo in hun nek te hijgen!

O Kappen met je hypocriete gejank, landgenoten, je racisme schijnt door

O Lekker hitsen tegen migranten met Wierd Duk en Lucas Hartong

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.” (Hafid Bouazza).

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.” (Lousewies van der Laan)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS