Zelfhaat
Loor
Foto: UrbaNudismo
Het zal u niet ontgaan zijn: Israël is hot, maar Israël is vooral uit’.
Het valt me steeds meer op dat mensen een vies gezicht trekken als ik de naam Israël laat vallen. Ze draaien dan hun hoofd een beetje opzij, waarbij ze me vanuit hun uiterste ooghoeken argwanend aan blijven kijken. Sommigen beginnen me juist strak aan te staren, en doen er dreigend het zwijgen toe. Weer anderen schudden zuchtend en machteloos het hoofd, en willen liever over iets anders praten’.
Joden zijn trouwens ook uit’. En joden hebben het helemaal gehad met joden. Met zichzelf dus.
Zo kwam ik laatst een oude kennis tegen. Net als ik kind van een joodse vader – een oorlogsoverlevende – en verliefd op het land Israël en op alles waar het land voor staat.
Nou had ik hem een paar jaar niet gezien en blijkbaar was er nogal wat veranderd in ’s mans hoofd. Gezeten achter een glas wijn op een vol Haarlems terras begon hij op luide toon te fulmineren tegen die kankerjoden in Israël, die zich goddomme zo misdragen’. Geschokt vroeg ik hem om op iets gedemptere toon te spreken, want het publiek om ons heen had de welwillende oren al gespitst.
Maar mijn halfjoodse vriend trok steeds harder van leer, mij daarmee ernstig in verlegenheid brengend. Het werd een avond vol hosanna voor de actiegroep Een Ander Joods Geluid, en heel veel weg-met-ons-en-Israël gebral.
Altijd leuk voor omstanders: joden die zelf luid en schaamteloos afgeven op andere joden. Want ach, wat schamen ze zich toch voor wat er in het Midden-Oosten gebeurt, en wat wordt er toch van de Nederlandse jood verwacht dat hij daar stelling tegen neemt. Doet de Nederlandse jood dat niet, dan is hij een rechtse Leon de Winter-adept, een cryptofascist.
Goede joden, slechte joden – het zou zomaar een titel voor een succesvolle docu-soap kunnen zijn.
Ik ben niet tegen zelfkritiek, integendeel, maar beseffen deze schreeuwende kijk-mij-eens-een-goede-jood-zijn types nou echt niet dat ze op die manier antisemitisme alle kans geven? Want ja, als joden het helemaal hebben gehad met joden, wie zijn de niet-joden dan om het ook niet heel erg gehad te hebben met joden? Het pad wordt door de joden zelf in rap tempo geëffend voor de trappelende goegemeente met een latente aversie tegen alles wat joods is. En dat slechts 63 jaar na dato.
Het werd een pijnlijke avond, waarbij ik met afgrijzen naar mijn schreeuwende kennis heb zitten luisteren. Uiteindelijk wist ik hem te bedaren, maar de sfeer was om te snijden. En ik kon het niet laten om op een gegeven moment terug te schreeuwen. Over en tegen al die mensen om ons heen, die stiekem instemmend zaten te knikken bij de onbeheersbare woordenstroom die de zelfhatende strot van mijn kennis verliet. Maar mijn machteloosheid had het al gewonnen van mijn strijdvaardigheid.
Zover is het gekomen in Nederland. Joden worden geacht stelling te nemen tegen het beleid van Israël, zich te verontschuldigen voor een conflict waar ze niets mee te maken hebben. De kleine gemeenschap van veertigduizend joden (met wie maar net een buitenwijk van Amsterdam kan worden gevuld, mind you) is ernstig verdeeld geraakt.
Vooraanstaande goede en slechte joden doen aan armpje drukken tijdens debatavonden, en bedrijven haatdragende polemiek over iets dat duizenden kilometers hier vandaan gebeurt. Zo ook op microniveau, op dat Haarlemse terras, waar twee bevriende mensen van joodse afkomst voorgoed van elkaar zijn vervreemd.
Loor (1967) heeft sinds kort haar eigen webstek, Loor schrijft!
RSS