Peter Breedveld

In mijn geliefde stad Sevilla moet je op straat zo’n beetje laveren langs de zigeunervrouwen die je een takje van het één of ander aanbieden (ik ben geen botanicus en heb geen idee wat het is) en daarbij aan je zitten. Daar kan ik helemaal niet tegen, ik voel altijd lichte paniek als mensen me onverwacht aanraken (nieuw voer voor de amateurpsychologen!) en bovendien heeft iemand me eens gezegd dat die vrouwen speciale krachten bezitten en dat ze macht over je krijgen als je dat takje aanneemt.

Nu geloof ik niet in de dingen tussen hemel en aarde, maar toch. Je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Het grootste gedeelte van mijn jeugd bracht ik door in Indische huiskamers, waar een rijke traditie heerst van spookverhalen over guna-guna en daar heb ik een tik van meegekregen. Ik heb eens al mijn wayang-poppen verbrand omdat iemand me ervan had weten te overtuigen dat daar kwade krachten van uitgingen. Of eigenlijk had iemand mijn toenmalige vriendin overtuigd en die bleef me toen net zolang aan mijn kop zeuren totdat ik die poppen heb overgoten met benzine en in de fik gestoken. En ze waren belangrijk voor me, die poppen.

Vrouwen geloven alles, zelfs degenen die een aantoonbaar hoger IQ hebben dan ik en die van alle markten thuis zijn. Vorig jaar liep ik er met zo een door Sevilla. Daar werd ik opeens nieuwsgierig naar de bedoeling van die vrouwen dus ik nam zo’n takje aan. “En nou?” vroeg ik haar. “Een cadeautje”, zei ze tegen me. “Laat me nu je hand zien.” Ik stak mijn hand uit, die ze aandachtig bekeek. “Oooh!” Riep ze uit. “Je hebt een ongeluk gehad!” Dat klinkt misschien heel indrukwekkend, maar mijn linkerhand zit onder de littekens, dus overtuigd van haar speciale gaven was ik nog niet. “Je hebt een hele mooie vrouw”, zei ze ook nog (knap hoor, ze stond naast me). “Je bent op reis.” En de klapper: “Je hebt veel geld!”

Ik vond het wel weer genoeg geweest, trok mijn hand terug en wilde haar vijf euro voor de moeite geven, maar ze zag de bankbiljetten in mijn portemonnee en eiste twintig euro. Ik zei: “No way, vijf euro kunt u krijgen voor de moeite. Da’s al heel mooi geld voor mij dingen vertellen die ik allang wist.” Maar ze werd boos en hield dreigend haar hand op. “Twintig euro! Nu!”

“Dan krijgt u helemaal niks”, concludeerde ik, en wilde verder lopen, maar bij mijn vriendin sloegen toen de stoppen door. “Straks vervloekt ze je!” jammerde ze, “Geef haar nou alsjeblieft die twintig euro!” Ik zei dat ik er niet over piekerde. Ze klampte zich aan me vast en begon te bidden en te smeken alsof haar leven er vanaf hing, wat ze volgens mij ook echt geloofde. En toen heb ik, slappe lul die ik ben, die zigeunervrouw twintig euro gegeven. De vrouw lachte en vroeg mijn vriendin nu haar hand te laten zien. “Ben je gek!” foeterde ik en sommeerde mijn vriendin mee te komen maar die had zich alweer aan de vrouw overgegeven. “Deze is gratis!” verzekerde de vrouw haar.

Mijn vriendin is gefascineerd door waarzeggers, koffiedikkijkers, wichelaars en tarotkaartleggers. Ze raadpleegt ze altijd om te zien of het met haar nieuwe liefde nu eens een keer wel gaat lukken en hoe het met haar gezondheid is gesteld. Een aanbod om in haar toekomst te kijken, kan ze eenvoudigweg niet links laten liggen. “Je hebt een goed hart en je bent erg gul”, zei de zigeunervrouw. “Je bent sympathieker dan je man”, en hoe ze het deed, daar zullen we wel nooit achterkomen, maar ook bij mijn vriendin had de vrouw dus door dat ze op reis was. Goddomme, daar staat je verstand toch bij stil!

“Nu is het wel klaar, toch?” vroeg ik mijn vriendin en ja, nu besefte ze dat we daar onze tijd aan het verspillen waren, not to mention die twintig euro. Dus we wilden verder lopen toen die vrouw ons tegenhield. Wilde ze nóg een keer twintig euro. “Maar het was gratis!” protesteerde ik en daar stond mijn vriendin alweer een biljet van twintig uit haar portemonnee te trekken. “Niks ervan!” zei ik, griste het biljet en de portemonnee uit haar handen en liep weg. Mijn vriendin klemde met beide handen mijn arm vast en zette zich schrap. “Neeheehee! Toe nou! Straks vervloekt ze ons!” Maar ik bleef gewoon doorlopen, haar achter me aan slepend, terwijl ze jammerde en smeekte. We trokken veel bekijks en omstanders begonnen te lachen.

Ik pakte mijn vriendin bij haar middel, gooide haar over mijn schouder, en liep resoluut de straat uit. Van een nabijgelegen terras klonk luid applaus. Van achter ons stond de zigeunervrouw in voor mij onverstaanbaar Sevillaans te schreeuwen.

Voor de zekerheid hebben we ’s avonds toch maar een kaarsje aangestoken in de kathedraal.

Neem nooit meer een verkeerde beslissing, zie alles al van mijlenver aankomen! Eindelijk succes in de liefde! Voor vijfentwintig euro (exclusief BTW) raadpleegt Peter Breedveld de I-Ching voor u.